მწარმოებელი: Laboratoire INNOTECH INTERNATIONAL,

INNOTHERA CHOUZY,საფრანგეთი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ანტისეპტიკური საშუალება (დერმატოლოგია).

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

ხსნარი გარეგანი გამოყენებისათვის: ფლაკონში 125 მლ და 300 მლ.

ხსნარის შემადგენლობაშია: ბენზალკონიუმის ქლორიდის ხსნარი 0.985 გ (შეესაბამება ბენზალკონიუმის ქლორიდის 0.500 გ), ქლორჰექსიდინის დიგლუკონატის ხსნარი 1.065 გ (შეესაბამება ქლორჰექსიდინის დიგლუკონატს 0.20 გ).

ალკილდიმეთილბეტაინის 30% ხსნარი, ეთილენის ოქსიდის და პროპილენის ოქსიდის კოპოლმერი q. s. q.  100 მლ.

ჩვენებები:

გამოიყენება ინფიცირებული კანისა და ლორწოვანი გარსის დაავადების მკურნალობისას და მათი დაინფიცირებისაგან პროფილაქტიკის მიზნით.

მიღების წესები და დოზირება:

გამოიყენება განზავებული ან განუზავებელი ხსნარი 1-2-ჯერ დღეში. ლორწოვანი გარსების ადგილობრივად დამუშავებისას გამოიყენება 1:10 განზავებული ხსნარი.

ხსნარი განაზავეთ უშუალოდ გამოყენების წინ, ვინაიდან განზავებული ხსნარი არ ინახება. გამოყენების შემდეგ აუცილებელია ხსნარის ჩამობანვა.  დაიცავით ექიმის ან ფარმაცევტის მითითებები.

გამოიყენება მხოლოდ გარეგანად, არ გადაყლაპოთ.

მკურნალობის ხანგრძლივობას განსაზღვრავს მკურნალი ექიმი ან ფარმაცევტი.

გვერდითი მოვლენები:

სიმშრალის შეგრძნება კანსა და ლორწოვანზე, რომელიც ქრება ხსნარის ჩამობანვის შემდეგ.

შესაძლებელია მსუბუქი გაღიზიანება გამოყენების დასაწყისში.

შესაძლებელია კონტაქტური ეკზემის განვითარება.

გამოყენების ინსტრუქციაში აღნიშნული გვერდითი მოვლენების გამოვლინების შემთხვევაში დაუყოვნებლივ აცნობეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

უკუჩვენებები:

*მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ, განსაკუთრებით ქლორჰექსიდინის (ან მისი მსგავსი) ან ბენზალკონიუმის ქლორიდის (მეოთხეული ამონიუმის ნაერთების) მიმართ.

*უფრთხილდით თვალსა და ყურში მოხვედრას.

*არ გამოიყენება სამედიცინო და ქირურგიული ხელსაწყოების სადეზინფექციოდ. ინფორმაცისათვის მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

ორსულობა და ლაქტაცია:

არ გამოიყენოთ ხსნარი ძუძუთი კვების დროს. ორსულობისა და ძუძუთი კვების დროს რჩევისათვის მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

განსაკუთრებული მითითებები:

გამოიყენება მხოლოდ გარეგანად. პრეპარატის კანიდან შეწოვა არ არის მაღალი, მაგრამ არ არის გამორიცხული სისტემური მოქმედების რისკი. სისტემური მოქმედება შესაძლებელია დაზიანებული კანის (მაგალითად დამწვრობა) და ლორწოვანის ფართო უბანზე ხმარებისას და აგრეთვე დღენაკლი ან დროული ახალშობილის კანზე გამოყენებისას.

დაიცავით ბოთლი დაბინძურებისაგან, არ დატოვოთ ხანგრძლივად გახსნილ მდგომარეობაში. ვინაიდან შესაძლებელია მისი მიკრობული დაბინძურება, კერძოდ დიდი მოცულობის ფლაკონები (2500 მლ და მეტი).

ჭარბი დოზირება:

აღწერილი არ არის.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

პრეპარატის გამოყენება სხვა ანტისეპტიკურ საშუალებებთან და ჩვეულებრივ საპონთან ერთად (შეუთავსებლობის და ეფექტურობის დაქვეითების რისკი) არ არის რეკომენდებული. დამატებითი ინფორმაციისათვის მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება 4-25⁰C ტემპერატურაზე, მშრალ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი.

საერთაშორისო დასახელება:

PREDNICARBATE

მწარმოებელი: HOECHST MARION ROUSSEL

მოქმედი ნივთიერება: პრედნიკარბატი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

გლუკოკორტიკოსტეროიდი ადგილობრივი გამოყენებისთვის

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

კრემი: ტუბში 3 გ

1 გ

პრედნიკარბატი ………………….  2.5 მგ

ხსნარი: ფლაკონში 20 მლ

1 მლ

პრედნიკარბატი …………………   2.5 მგ

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:

გლუკოკორტიკოსტეროიდი ადგილობრივი გამოყენების. ანთების საწინააღმდეგო და ანტიალერგიული მოქმედების. აფერხებს ანთების მედიატორების გამოთავისუფლებას. კანზე მოქმედებისას ხდება ნეიტროფილების დაგროვების პრევენცია, რაც განაპირობებს ანთებითი ექსუდატისა და ციტოკინების პროდუქციის, მაკროფაგების მიგრაციის, ინფილტრაციის და გრანულაციის პროცესების შეფერხებას.

მაზი ახდენს კანზე ჰიდრატირებულ მოქმედებას, ამაღლებს მის ელასტიურობას, მნიშვნელოვანწილად ამდიდრებს ეპიდერმისს ცხიმით და ღრმად აღწევს ქსოვილში.

ჩვენებები:

• უბრალო ალერგიული დერმატიტი, ატოპიური დერმატიტი, უბრალო ქრონიკული ლიქენი, ეგზემა, სებორეული დერმატიტი, ფსორიაზი, დამწვრობა.

მიღების წესი და დოზირება:

გამოყენება გარეგანი. მაზი დაიტანება კანის დაზიანებულ უბანზე თხელ ფენად 1–2–ჯერ დღეში და მსუბუქად შეიზილება. რეკომენდებულია თავი აარიდოთ ხანგრძლივ უწყვეტ გამოყენებას (4 კვირაზე მეტი).

პრეპარატის თერაპიული ეფექტი შეიძლება გაიზარდოს დაზიანებულ ადგილზე დროებითი ოკლუზიური ნახვევის დადებით.

ადგილობრივი ბაქტერიული და სოკოვანი ინფექციის თანდართვისას საჭიროა ანტიბაქტერიული და სოკოს საწინააღმდეგო სამკურნალო საშუალების გამოყენება.

თუ კანის ქრონიკული დაზიანება მშრალია, მაშინ უმჯობესია მაზის გამოყენება, ხოლო სველი დაზიანებისას – კრემი.

უკუჩვენებები:

ჰიპერმგრძნობელობა, ვაქცინაციის შემდგომი კანის მხრივ რეაქცია, სიფილისი, ტუბერკულოზი; სოკოვანი, ბაქტერიული ან ვირუსული ინფექციები (ყვავილი, ჩუტყვავილა, ჰერპესი, პიოდერმია, აქტინომიკოზი, ბლასტომიკოზი, სპოროტრიქოზი), კანის სიმსივნე,(კიბო, ნევუსი, ათერომა, ეპითელიომა, მელანომა, ჰემანგიომა, ქსანტომა, სარკომა) ; ორსულობა.

გვერდითი მოქმედება:

წვა, კანის ქავილი, სტეროიდული ფერისმჭამელა, სტრიები, კანის სიმშრალე, ფოლიკულიტი.

ხანგრძლივი გამოყენებისას: კანის ატროფია, ადგილობრივი ჰირსუტიზმი, ტელეანგიექტაზია, პურპურა, პიგმენტაციის დარღვევა, ჰიპერტრიხოზი;

დიდ ფართზე დატანისას შესაძლებალია სისტემური მოქმედება (გასტრიტი, კუჭ–ნაწლავის დაწყლულება).

განსაკუთრებული მითითება:

სახის კანზე გამოყენებისას მოერიდეთ პრეპარატის თვალში მოხვედრას.

წამლის ფორმა: ხსნარი

შემადგენლობა: ქლორამფენიკოლი ( ლევომიცეტინი )  ………..  3.00 გ ;
მეტა – დიჰიდროქსიბენზოლი (რეზორცინი ) ………………………. 1.00 გ ;
70% ეთილის სპირტი  …………………………………………………… 50 მლ – დე .

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:

დერმატოლოგიურ პრაქტიკაში გამოყენებული ანტიბიოტიკები .

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ანტიბაქტერიული , ანტისეპტიკური , ანთების საწინააღმდეგო საშუალება .

მოქმედების მექანიზმი:

ხსნარის შემადგენლობაში შედის ქლორამფენიკოლი – ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკი , რომლის მოქმედების მექანიზმიც მდგომარეობს მიკროორგანიზმების ცილების სინთეზის დარღვევაში . პრეპარატის შემადგენლობაში შედის ასევე რეზორცინი   –   ანტისეპტიკური ნივთიერება, რომელსაც ახასიათებს ასევევ დერმატოპროტექტორული თვისებები . რეზორცინის სხვადასხვა კონცენტრაციის სპირტიანი ხსნარები ფართოდ გამოიყენება კანის ისეთი დაავადებების დროს , როგორიცაა– აკნე , ეგზემა , სებორეა , ქავილი , სოკოვანი დაავადებები .   მისი მოქმედების ძირითადი მექანიზმი მდგომარეობს კერატოლიზურ აქტივობაში .

ჩვენება:

• ვულგარული აკნე, ბაქტერიული ეგზემა, სებორეული კანი და სხვა დერმატიტები, რომლებიც ხასიათდება ალერგიული გამონაყარით და გართულებული ინფექციებით .
• კანის ზედაპირული შეზღუდული დაავადებები, რომლებიც ხასიათდება ალერგიული გამონაყარით, რომელთა მკურნალობა სხვა ანტიმიკრობული საშუალებებით არაეფექტურია .
• დერმასეპტი მაღალეფექტურია ზღვით გამოწვეულიგამონაყარების სამკურნალოდ .

გამოყენების წესი და დოზირება:

სითხეს ისმევენ კანის დაზიანებულ უბანზე ბამბის ტამპონით დღეში 1-2ჯერ ( შესაძლებელია მეტჯერაც ) დაავადების სიმძიმის მიხედვით .

უკუჩვენება:

* ფსორიაზი , ჰიპერმგრძნობელობა ლევომიცეტინისადმი .

გვერდითი მოვლენები:

ზოგიერთ შემთხვევაში იწვევს კანის გამოშრობას, ამ დროს რეკომენდებულია დამატენიანებელი კრემების გამოყენება .

განსაკუთრებული მითითებები და გაფრთხილება:

არ გამოიყენოთ კანის ფართო ზედაპირის დაზიანების დორს .

ურთიერთქმედება სხვა სამკუნრალო საშუალებებთან , აგრეთვე ურთიერთქმედების სხვა ფორმები:

( მაგ :თამბაქო , ალკოჰოლი , საკვები პროდუქტები ):

შეზღუდვები არ გააჩნია .

გავლენა ავტომობილის მძღოლებზე და პოტენციურად საშიშ მანქანა – დანადგარებთან მომუშავე პერსონალზე :

დანიშნულებისამებრ   მოხმარებისას არ ახდენს გავლენას .

ჭარბი დოზირების შემთხვევაში მისაღები ზომები: ჭარბი დოზით პრეპარატის გამოყენების დროს გამოვლენილი რეაქციების შემთხვევაში მიმართეთ ექიმს .

ორსულობა და ლაქტაცია : მონაცემები არ არსებობს .

ვიზუალური დათვალიერების შედეგად აღმოჩენილი რაიმე სახის დეფექტის შემთხვევაში პრეპარატის მიღება დაუშვებელია .

შენახვის პირობები: ინახება ოთახის ტემპერატურაზე ( 18⁰C – 20⁰C ), სინათლი საგან დაცულ ადგილას .

გამოშვების ფორმა: 50 მლ ან 70 მლ ტევადობის მინის ან პოლიპროპილენის ფლაკონებში

ვარგისიანობის ვადა :

2 წელი

აფთიაქიდან გაცემის წესი :

III ჯგუფი ( გაცემის რეჟიმი : ურეცეპტოდ )

მწარმოებელი : შ . პ . ს   „ გეომედი “

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:

დერმატოლოგიური პრეპარატი

მწარმოებელი: Taro Pharmaceutical Industries Ltd,.

შემადგენლობა:

1 გრამი შეიცავს:

აქტიური ნივთიერებები:

ნეომიცინი …………………………………….  2, 50 მგ;

ტრიამცინოლონის აცეტონიდი …………… 1, 00 მგ;

გრამიციდინი  ………………………………..  0, 25 მგ;

ნისტატინი  …………………………………… 100,000 უ.

დამხმარე ნივთიერებები:

თეთრი ვაზელინი; თხევადი პარაფინი; კეტომაკროგოლური ცვილი; ლიმონმჟავა; ორფუძიანი ნატრიუმის ფოსფატი; პროპილენგლიკოლი; ეთილის სპირტი; მეთილის პარაბენზოატი; პროპილის პარაბენზოატი; არომატიზატორი; გასუფთავებული წყალი.

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:

დერმაკომბინის შემადგენლობაში შემავალი კომპონენტები განაპირობებენ პრეპარატის ანტიბაქტერიულ, სოკოს საწინააღმდეგო, ანთების საწინააღმდეგო, ანტიალერგიულ მოქმედებას.

ჩვენებები:

პრეპარატი გამოიყენება ანთებითი სოკოვანი ინფექციების და ბაქტერიული ინფექციების სამკურნალოდ.

გამოყენების წესი და დოზირება:

პრეპარატი დაიტანება დაზიანებულ ადგილას თხელ ფენად და შეიზილება ფრთხილად. დოზირება ხდება მხოლოდ ექიმის დანიშნულების მიხედვით. პრეპარატის გამოყენების შეწყვეტა ექიმთან კონსულტაციის გარეშე არ შეიძლება.

უკუჩვენებები:

ვირუსული ინფექციები (ჰერპესი ან ჩუტყვავილა), ჰიპერმგრძნობელობა პრეპარატის შემადგენლობაში შემავალი რომელიმე ინგრედიენტის მიმართ. პრეპარატი არ გამოიყენება ხანგრძლივი დროის განმავლობაში.

ასევე არ გამოიყენება ექიმთან კონსულტაციის გარეშე:

– ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში;

– იმუნური სისტემის ფუნქციური დარღვევების ან დიაბეტის დროს;

– 1 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

განსაკუთრებული მითითება:

პრეპარატი განკუთვნილია მხოლოდ გარეგანი გამოყენებისათვის. დაუშვებელია მისი კონტაქტი თვალთან და ლორწოვან გარსებთან (მაგ: პირის და ცხვირის). პრეპარატი არ გამოიყენება სხეულის ზედაპირის ფართო მონაკვეთზე ან ღია ჭრილობების შემთხვევაში.

გვერდითი მოვლენები:

კანის გაწითლება, კანის ქავილი და სიმხურვალის შეგრძნება, კანის გაღიზიანება, კანის სიმშრალე და გამონაყარი. აღნიშნული გვერდითი მოვლენები, ჩვეულებრივ, ქრება პრეპარატის მიმართ ადაპტაციის შემდეგ მოკლე დროის მანძილზე.

საერთაშორისო დასახელება:

SULFADIAZINE; SILVER SALT

მწარმოებელი: LEK, სლოვენია

მოქმედი ნივთიერება: ვერცხლის სულფადიაზინი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ანტიმიკრობული საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

კრემი 1% გარეგანი გამოყენებისათვის: ტუბში 50 გ, ქილაში 250 გ

1 გ

ვერცხლის სულფადიაზინი ……………          10 მგ

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

დერმაზინი წარმოადგენს ადგილობრივი გამოყენების ქიმიოთერაპიულ პრეპარატს, რომელიც ხელს უშლის და აფერხებს დამწვრობით გამოწვეული ინფექციის განვითარებას, ამცირებს ღრმა ნეკროზს და ხელს უწყობს დამწვრობით განპირობებული ზედაპირის შეხორცების პროცესს.

ჭრილობაში ვერცხლის სულფადიაზინი ზომიერად დისოცირდება ისე, რომ ვერცხლის იონი ნელა და თანაბრად თავისუფლდება მიკროორგანიზმებისათვის ტოქსიკურ და ქსოვილოვანი უჯრედებისათვის უვნებელ კონცენტრაციებში. ვერცხლის იონი უკავშირდება ბაქტერიული უჯრედის ზოგიერთ კომპონენტებს, რომელთა შორის ზრდისა და გამრავლების ინჰიბიციისათვის მნიშვნელოვანს წარმოადგენს მისი კავშირი დეზოქსირინობუკლეინის მჟავასთან. სულფადიაზინის ანტიბაქტერიულ მოქმედებას განაპირობებს ის გარემოება, რომ ვერცხლის სულფადიაზინიდან ვერცხლი თავისუფლდება ნელა და ამიტომ ვერცხლის მხოლოდ მინიმალური რაოდენობა რეაგირებს სხეულის სითხეების კომპონენტებთან, მაგრამ საკმარისი რაოდენობით, რაც იწვევს მიკროორგანიზმების და ზრდის შეფერხებას და მათ დაღუპვას.

დერმაზინის კრემი ხასიათდება ფართო ანტიმიკრობული მოქმედების სპექტრით. იგი ეფექტურია დამწვრობით გამოწვეული ჭრილობის მაინფიცირებელი მიკროორგანიზმების მიმართ. in vitro ცდებით დამტკიცებულია, რომ Pseudomonas aeruginosa, Proteus mirabilis და Escherichia coli-ის ყველა შტამები მგრძნობიარენი არიან პრეპარატისადმი 50 მგ/მლ კონცენტრაციებში. Staphylococcus aureus, Klebsiella spp., Enterobacter, Candida albicans და ზოგიერთი სხვა სოკოებისათვის პრეპარატის მინიმალური მაინჰიბირებელი კონცენტრაცია შეადგენს 10 მგ/მლ-ში.

ვერცხლის სულფადიაზინი 50-ჯერ უფრო ეფექტურია, ვიდრე თვითონ sulfadiazini და მრავალი სხვა ანტიბაქტერიული საშუალებები. ბაქტერიების მრავალი სახეობები, რომლებიც მდგარდნი არიან სხვა ცნობილი ანტიბაქტერიული ნივთიერების მიმართ მგრძნობიარეა ვერცხლის სულფადიაზინის მიმართ.

ფარმაკოკინეტიკა:

დერმაზინის კრემი აღწევს ნეკროზულ ქსოვილში და ანთებით ექსუდატში. პრეპარატის აღნიშნული ეფექტი მეტად მნიშვნელოვანია, რადგან ამ დროს საერთო მკურნალობის მიზნით გამოყენებული ანტიბიოტიკები არ მოქმედებენ დამწვრობის ნეკროზულ უბანზე მყოფ ბაქტერიებზე, ვინაიდან აღნიშნულ ნეკროზულ უბანში დარღვეულია სისხლმიმოქცევა.

ჭრილობაში ვერცხლის სულფადიაზინი ზომიერად დისოცირდება. ვერცხლის იონი თანაბრად და ნელა თავისუფლდება და ამიტომ იგი სწრაფად და მნიშვნელოვნად არ უკავშირდება ქლორის იონებს, ცილებს და სხეულის სითხის დანარჩენ სხვა კომპონენტებს. სწორედ ვერცხლის სულფადიაზინის აღნიშნული თვისების გამო არ ხდება ელექტროლიტური ბალანსის დარღვევა.

ვერცხლის სულფადიაზინი მეტად უმნიშვნელოდ შეიწოვება, არა უმეტეს 1%-ის.

რადიაქტიური ვერცხლზე  ჩატარებული ცდების საფუძველზე დადგენილია, რომ მისი აღმოჩენა ორგანოებში შეუძლებელია.

სულფადიაზინი შეიწოვება დაახლოებით 10%-მდე. მისი ყველაზე მაღალი კონცენტრაციის აღმოჩენა სისხლის პლაზმაში შესაძლებელია მე-3 დღიდან მე-7 დღემდე, მცირე ფართობის დამწვრობაზე გამოყენების დროს. და მე-3 დღიდან მე-11 დღემდე, დიდი ფართობით და ღრმა დამწვრობაზე გამოყენებისას. უმრავლეს შემთხვევებში სულფადიაზინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში არ აღემატება 2.0 მგ%-ს. პრეპარატით დიდი ზედაპირის ფართობის მქონე დამწვრობის დაფარვის დროს, სულფადიაზინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში უახლოვდება მის უმაღლეს თერაპიულ მნიშნველობებს (8-12მგ%).

სულფადიაზინი ორგანიზმიდან გამიოყოფა შარდთან ერთად.

ჩვენებები:

ნებისმიერი სიღრმის და ფართობის მქონე დამწვრობები.

მიღების წესები და დოზირება:

კრემის თხელ ფენას 2-4მმ ისმევენ დამწვარ ადგილას. კრემის წასმა წარმოებს სტერილური დოლბანდის საშუალებით, რომელსაც შემდეგ აფენენ დამწვარ ადგილას. დიდი ფართობის მქონე დამწვრობებზე დერმაზინის კრემს ისმევენ სტერილური შპატელით ან ხელთათმანით ძირითადად 2-ჯერ დღეში, კრემის წასმა შესაძლებელია აგრეთვე რამდენჯერმე დღეში. დამწვრობით გამოწვეულ ჭრილობას შემდგომში აფენენ სტერილურ დოლბანდს და ახვევენ. იმ შემთხვევაში, როდესაც შესაძლებელია მკურნალობის ჩატარება ღია მეთოდით მცირე ფართობის მქონე დამწვრობების და სტაციონალურ პირობებში მყოფ ავადმყოფებში ნახვევის დადება აუცილებელი არ არის.

დერმაზინის კრემის ყოველი განმეორებითი წასმის წინ, მისი შედარებით უკეთესი მოქმედების მიზნით, აუცილებელია ჭრილობის კარგად გასუფთავება ანტისეპტიკური ხსნარით.  ძველი კრემის და დიდი რაოდენობით გამონაჟონის ადვილად მოცილება შესაძლებელია წყლის ჭავლის ან სადეზინფექციო ხსნარით გამორეცხვის საშუალებით (გიბიტანი, ცეტავლონი, ფურაცილინი).

კრემის გამოყენება უმტკივნეულოა, ტანსაცმელზე და თეთრეულზე პრეპარატი ლაქებს არ ტოვებს.

გვერდითი მოვლენები:

დერმაზინის კრემის ხანგრძლივად გამოყენებისას დიდი მოცულობის მქონე დამწვრობებზე სულფანილამიდების შრატისმიერი კონცენტრაციები აღწევენ ისეთ მნიშვნელობებს, როგორსაც სულფანილამიდური პრეპარატებით საერთო სისტემური მკურნალობის დროს (8-12 მგ%). რადგან ამ დროს შესაძლებელია ისეთივე გვერდითი მოვლენების განვითარება, როგორიც სულფანილამიდური პრეპარატების გამოყენების დროს, ამიტომ დერმაზინის გამოყენების დროს აუცილებელია სისხლის შრატში სულფანილამიდის კონცენტრაციის კონტროლი. აღნიშნული კონტროლი საჭიროა აგრეთვე ღვიძლისა და თირკმელების მწვავე დაავადების დროს.

უკუჩვენებები:

*დერმაზინის კრემის გამოყენება დღენაკლულ ბავშვებში და ახალშობილებში ნებადართული არ არის.

*პრეპარატის გამოყენება ორსულობის დროს მხოლოდ იმ შემთხვევაშია შესაძლებელი, როდესაც დამწვარი კანის 20%-ზე მეტი და დედისათვის სასარგებლო შედეგი მკვეთრად სჭარბობს ნაყოფზე მოქმედების პოტენციურ რისკს.

განსაკუთრებული მითითებები:

დერმაზინის კრემი სიფრთხილი ინიშნება სულფანილამიდების მიმართ მომატებული მგრძნობელობის მქონე პაციენტებში შესაძლო ალერგიული რეაქციების განვითარების გამო და გლუკოზა-6-ფოსფატ-დეჰიდროგენაზას თანდაყოლილი უკმარისობის მქონე ავადმყოფებში, რადგან კრემის გამოყენებისას დიდი ზედაპირის მქონე დამწვრობაზე შესაძლებელია ჰემოლიზის განვითარება.

საერთაშორისო დასახელება:

MEDROXYPROGESTERONE

მწარმოებელი: PFAIZER,ბელგია

მოქმედი ნივთიერება: მედროქსიპროგესტერონი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ჰორმონული კონტრაცეპტივი.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საინექციო სუსპენზია: ფლაკონში ან ერთჯერად შპრიცში 1 მლ

1 მლ

მედროქსიპროგესტერონის აცეტატი ………..      150 მგ

დამხმარე ნივთიერებები: მაკროგოლი-4000; პოლისორბატი-80; ნატრიუმის ქლორიდი; მეთილპარაჰიდროქსიბენზოატი; პროპილპარაჰიდროქსიბენზოატი, საინექციო წყალი.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

დეპო-პროვერა წარმოადგენს ხანგრძლივი მოქმედების გესტაგენურ პრეპარატს, რომელიც გამოიყენება პარენტერულად. პრეპარატი თრგუნავს გონადოტროპული (განსაკუთრებით მალუთეინიზირებელ) ჰორმონების სეკრეციას და აფერხებს ოვულაციას. დეპო-პროვერა ამცირებს სეკრეტორული ცვლილებებს, რომელიც აუცილებელია ენდომეტრიუმის მოსამზადებლად განაყოფიერებული კვერცხჯურედის იმპლანტაციისათვის. პრეპარატი ასევე ზრდის საშვილოსნოს ლორწოს სიბლანტეს, ხელს უშლის სპერმატოზოიდების შეღწევას.

ფარმაკოკინეტიკა:

კუნთებში შეყვანის შემდეგ დეპო-პროვერა აბსორბირდება ნელა, რაც ხელს უწყობს მისი მცირე, მაგრამ მუდმივი კონცენტრაცის შენარჩუნებას. სისხლის პლაზმაში მაქსიმალური კონცენტრაცია აღინიშნება პრეპარატის კუნთებში შეყვანიდან 4-20 დღის შემდეგ, ხოლო ნარჩენი კონცენტრაცია კი აღინიშნება პლაზმაში 7-9 თვის შემდეგაც. დეპო-პროვერას პლაზმის ცილებთან კავშირი შეადგენს 90-95%. პრეპარატი აღწევს დედის რძესა და ჰემატოენცეფალურ ბარიერში.

დეპო-პროვერა მეტაბოლიზდება ღვიძლში, როგორც მეტაბოლიტების, ასევე უცვლელი სახით (44%). იგი გამოიყოფა ნაღველით და შარდით. მისი ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 6 კვირას.

ჩვენებები:

• კონტრაცეპცია;
• ენდომეტრიოზი.

მიღების წესები და დოზირება:

კონტრაცეპციის დროს პრეპარატი ინიშნება ყოველ 3 თვეში ერთხელ 15 მგ ოდენობით. პირველი ინექცია რეკომენდებულია შევიყვანოთ მენსტრუალური ციკლის პირველ 5 დღეში ან მშობიარობიდან მეექვსე კვირას (ლაქტაციის პერიოდში).

ენდომეტრიოზის სამკურნალოდ დეპო-პროვერა ინიშნება ერთხელ კვირაში 50 მგ ოდენობით,  ან ორ კვირაში ერთხელ 100 მგ ოდენობით, მინიმუმ 6 თვის განმავლობაში.

გვერდითი მოვლენები:

ალერგიული რეაქციების მხრივ: ურტიკარია, გამონაყარი, ანაფილაქტოიდური რეაქციები.

შედედების სისტემის მხრივ: თრომბოემბოლია, თრომბოფლებიტი.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: გულისრევა.

ცნს-ის მხრივ: ნერვული აგზნებადობა, ძილიანობა, სისუსტე, დეპრესია, თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი.

სასქესო ორგანოების მხრივ: მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, საძევე ჯირკვლის მგრძნობელობის მომატება, სასქესო ორგანოდან გამონაყოფის ხასიათის შეცვლა.

სხვადასხვა: სხეულის წონის ცვლილება, პიროგენული რეაქციები.

ადგილობრივი რეაქციები: ინექციის ადგილას ტკივილი, გამკრივება და კანის ფერის შეცვლა.

უკუჩვენებები:

*პრეპარატის მიმართ მომატებული მგრძნობელობა.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობის პერიოდში პრეპარატის გამოყენება არ არის რეკომენდებული. მკურნალობის პროცესში თუ ტარდება საშვილოსნოს ყელისა და/ან ენდომეტრიუმის ციტოლოგიური ან ჰისტოლოგიურ კვლევა საჭიროა ამის შესახებ ჰისტოლოგის ინფორმირება.

დეპო-პროვერა უარყოფითად არ მოქმედებს ლაქტაციის პერიოდში. მისი კონცენტრაცია რძეში უმნიშვნელოა.

განსაკუთრებული მითითებები:

მკურნალობის დასაწყისში აუცილებელია გამოვრიცხოთ სასქესო ორგანოების ან სარძევე ჯირკვლის ავთვისებიანი სიმსივნის არსებობა (სიმსივნის საწინააღმდეგო თერაპიის ჩატარების გარდა).

მკურნალობის დასაწყისში მოსალოდნელია არარეგულარული სისხლნარევი გამონადენი, რომელიც მკურნალობის გაგრძელებისას ჩვეულებრივ ქრება ამენორეის მდგომარეობამდე.

გამოხატულ ან ხანგრძლივ სისხლდენას, რომელიც დისკომფორტს უქმნის პაციენტს, აკონტროლებენ ესტროგენების პერორალური ან პარენტერული შეყვანით დოზით, რომელიც 25-50 მკგ ეთინილესტრადიოლის ექვივალენტურია ამ უკანასკნელის ყოველდღე, ციკლის 7-დან 21-ე დღის პერიოდში მიღებისას. აღნიშნული თერაპია ტარდება არა უმეტეს 1-2 ციკლის განმავლობაში.

იმ შეთხვევაში, თუკი ანომალური სისხლდენა გრძელდება, აუცილებელია პაციენტს ჩაუტარდეს გამოკვლევა რაიმე პათოლოგიის გამოსარიცხად.

ქალები, რომლებსაც პრეპარატის გამოყენებისას აღენიშნებათ დეპრესია, საჭიროებენ მათზე საგულდაგულო დაკვირვებას.

პრეპარატის გამოყენებისას თუ პაციენტს აღენიშნება თრომბოემბოლია, მკურნალობის გაგრძლების შემთხვევაში აუცილებელია სიტუაციის ხელახალი შეფასება, ზოგიერთ პაციენტებში, რომლებიც მცირე დოზებით იღებენ დეპო-პროვერს, შესაძლებელია გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობის დაქვეითება. ამიტომ პრეპარატი სიფრთხილით ინიშნება შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულებში.

დეპო-პროვერას გამოყენება გავლენას ახდენს შემდეგ ლაბორატორიულ მონაცემებზე: გონადოტროპინის, პროგესტერონის, კორტიზოლის, ესტროგენების დონის განსაზღვრაზე შარდში გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობის ტესტზე.

მეტაპირინის ტესტზე.

ჭარბი დოზირება:

არ არსებობს მონაცემები.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება გრილ, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

საერთაშორისო დასახელება:

METHYLPREDNISOLONE

მწარმოებელი: PFAIZER, ბელგია

მოქმედი ნივთიერება: მეთილპრედნიზოლონი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ჰორმონული საშუალება (გლუკოკორტიკოსტეროიდი).

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საინექციო სუსპენზია: ფლაკონში 1 მლ

1 ფლ.

მეთილპრედნიზოლონის აცეტატი ………….    40 მგ

საინექციო სუსპენზია: ფლაკონში 2 მლ

1 ფლ.

მეთილპრედნიზოლონის აცეტატი ……………   80 მგ

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

პრეპარატი წარმოადგენს სინთეზურ გლუკოკორტიკოიდს, რომელსაც გააჩნია გამოხატული და ხანგრძლივი ანთების საწინააღმდეგო, ანტიალერგიული და იმუნოდეპრესიული აქტივობა. პრეპარატის მოქმედების შედეგად ანთებითი კერის მიდამოში მცირდება იმუნოაქტიური უჯრედების რაოდენობა და ვაზოდილატაცია, ადგილი აქვს ლიზოსომური მემბრანების სტაბილიზაციას. ფაგოციტოზის დათრგუნვას. პროსტაგლანდინების პროდუქციის დაქვეითებას.

პრეპარტს გააჩნია მინიმალური მინერალოკორტიკოიდული აქტივობა.

დეპო-მედროლი ხასიათდება კატაბოლური ეფექტით. იგი ამცირებს გლუკოზის უტილიზაციას პერიფერიული ქსოვილების მიერ, იწვევს ჰიპერგლიკემიასა და გლუკოზურიას, განსაკუთრებით შაქრიანი დიაბეტისადმი მიდრეკილ პაციენტებში.

დემო-მედროლი ხელს უწყობს ლიპოლიზს, უმთავრესად, კიდურებში, აგრეთვე ხასიათდება ლიპოგენური მოქმედებით, რომელიც კარგად არის გამოხატული თავის, კისრისა და გულმკერდის მიდამოში, რასაც მივყავართ ცხიმების გადანაწილებამდე. პრეპარატმა შესაძლებელია გამოიწვიოს ოსტეოპოროზი.

ფარმაკოკინეტიკა:

კუნთებში 40 მგ-ის შეყვანის შემდეგ სისხლის პლაზმაში მისი მაქსიმალური კონცენტრაცია აღინიშნება საშუალოდ 7.3 სთ-ის შემდეგ და შეადგენს საშუალოდ 1.48 მკგ/100 მლ. ცილებთან შეკავშირების ხარისხი ვარირებს 40%-90%-მდე.

პრეპარატი აღწევს პლაცენტურ ბარიერში და გამოიყოფა დედის რძეში.

იგი მეტაბოლიზდება ღვიძლში. მეტაბოლიტები გამოიყოფა ძირითადად შარდით გლუკურონიდების, სულფატების და არაკონიუგირებული შენაერთების სახით. მისი ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 69.3 სთ-ს. ჰიპოთალამო-ჰიპოფიზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის სისტესის დათრგუნვა გრძელდება 4-დან 8 დღეს.

პრეპარატის 40 მგ დოზით თითოეული მუხლის სახსარში შეყვანის შემდეგ (საერთო დოზა 80 მგ) პლაზმაში მისი მაქსიმალური კონცენტრაცია აღინიშნება 4-8 სთ-ის შემდეგ და უტოლდება დაახლოებით 21.5 მკგ/100 მლ. სისტემურ სისხლმიმოქცევაში პრეპარატის შეღწევა სახსრების ღრუდან შენარჩუნებულია დაახლოებით 7 დღის განმავლობაში.

ჩვენებები:

• კუნთებში შესაყვანად: თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის ფუნქციის პირველადი, მეორადი და მწვავე ფორმის უკმარისობა; თირკმელზედა ჯირკვლის თანდაყოლილი ჰიპოპლაზია; ჰიპერკალციემია (სიმსივნური დაავადების გამო); არაჩირქოვანი თირეოდიტი; ადრენოგენიტალური სინდრომი.
• რევმატიული დაავადების გამწვავების დროს, კომბინირებული თერაპიის შემადგენლობაში მათ შორის: რევმატოიდული ართრიტი, რევმატიული კარდიტი, ოსტეოართროზი, მწვავე და ქვემწვავე ბურსიტი, ტენდოსინოვიტი, პოდაგრული მწვავე ართრიტი, ფსორიაზული ართრიტი (მაანკილიზირებელი) სპონდილიტი.
• კოლაგენური დაავადების გამწვავების დროს, როგორიცაა: სისტემური წითული მგლურა, სისტემური დერმატომიოზიტი, ან ამ დაავადებების შემანარჩუნებელი თერაპიისათვის.
• კანის მძიმე ფორმის დაავადებები, როგორიცაა მაგალითად: მულტიფორმული ერითემა, ექსფოლიატური დერმატიტი, ბულოზური ჰერპეტიფორმული დერმატიტი, მძიმე ფორმის სებორეული დერმატიტი და ფსორიაზი.
• მძიმე ფორმის ალერგიული დაავადებები, რომლებიც არ ექვემდებარებიან ჩვეულებრივ მკურნალობას, მათ შორის: ბრონქული ასთმა, მძიმე ფორმის კონტაქტური დერმატიტი, შრატისმიერი დაავადება.
• მძიმე ფორმის ალერგიული და ანთებითი დაავადებები თვალის დაზიანებით, მათ შორის: ირიტები, ირიდოციკლიტები, ქორიორეტინიტები, დიფუზური უკანა უვეიტი, მხედველობის ნერვის ნევრიტი, კერატიტი, რქოვანას ალერგიული კუთხოვანი წყლულები.
• წყლულოვანი კოლიტისა და რეგიონული ენტერიტის გამწვავების ფაზაში გამოიყენება როგორც კომბინირებული თერაპიის ერთ-ერთი შემადგენელი ნაწილი.

• სასუნთქი ორგანოების დაავადებები, მათ შორის, სიმპტომური სარკოიდოზი, ფილტვების დისემინირებული ან კეროვანი ტუბერკულოზი (ანტიტუბერკულოზურ ქიმიოთერაპიასთან კომბინაციაში), ლეფლერის სინდრომი (რომელიც არ ექვემდებარება მკურნალობის სხვა ფორმას).
• ჰემატოლოგიური დაავადებები შეძენილი (აუოტიმუნური) ჰემოლიზური ანემია, მოზრდილებში მეორადი თრომბოციტოპენია, ერითრობლასტოპენია, თანდაყოლილი (ერითროიდული) ჰიპოპლასტური ანემია, ლიმფომებისა და ლეიკოზის დროს პალიატიური თერაპიის სახით.
• სინოვიალურ სითხეებში ან რბილ ქსოვილებში დემო-მედროლის გამოყენება: სინოვიტის, რევმატოიდული ართრიტის, პოდაგრული ართრიტის, ეპიკონდილიტის, არასპეციფიკური ტენდოსინოვიტის და პოსტტრავმული ოსთეოართროზის მწვავე პერიოდში გამოიყენება დამხმარე თერაპიის სახით.
• პათოლოგიურ კერაში დეპო-მედროლის შეყვანა: კელოიდური ნაწიბურები, ბრტყელი ლიქენის დროს ლოკალიზებული ჰიპერტროფული, ინფილტრაციული და ანთებითი კერები, ფსიორიაზული ფოლაქები, დისკოიდური რგოლისებრი გრანულები, ნეიროდერმიტი, წითელი მგლურა, დიაბეტური ლიპოიდური ნეკრობიოზი, ბუდობრივი ალოპეცია.
• პრეპარატი გამოიყენება ასევე აპონევროზის, ან მყესების კისტოზური სიმსივნეების სამკურნალოდ.

მიღების წესები და დოზირება:

პრეპარატი შეყავთ კუნთებში, სახსარშიდა ინექციის სახით, პერიარტიკულურად ინტრაბურსალურად, რბილ ქსოვილებში. ანთების კერებში, სწორ ნაწლავში ინსტალაციის გზით.

პრეპარატის ადგილობრიივ ეფექტის მისაღებად რევმატოიდული ართრიტის ან ოსტეოართროზის დროს იგი შეჰყავთ სახსარშიდა ინექციის სახით, რომელიც დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმესა და სახსარის სიდიდეზე. აუცილებლობის შემთხვევაში ინექცია შესაძლოა გავიმეოროთ 1-5 კვირის და მეტი ხნის ინტერვალით. მსხვილ სახსარში დოზა შეადგენს 20-80 მგ-ს; საშუალო ზომის სახსარში 10-40 მგ, ხოლო მცირე ზომის სახსარში – 4 მგ-ს. აუცილებელია ინექცია შეყვანილი იქნას სინოვიალურ სივრცეში.

ტენდინიტისა და ტენდოსინოვიტის სამკურნლოდ პრეპარატი შეჰყავთ მყესის ღრუში. კისტის არსებობისას პრეპარატი შეჰყავთ უშუალოდ კისტაში. დოზირება ინდივიდუალურია (4-30 მგ). შესაძლებელია განმეორებითი ინექციები.

კანის დაავადებების დროს პრეპარატი შეჰყავთ უშუალოდ ანთებით კერაში 20-60 მგ. ანთების დიდი კერისას შესაძლებელია პრეპარატის განაწილება (20-40 მგ) რამდენიმე ლოკალური ინექციის მეშვეობით. პრეპარატის დიდი დოზით შეყვანისას მოსალოდნელია კერის ფერის შეცვლა -გათეთრება და მისი აქერცვლა. მკურნალობის კურსი შეადგენს 1-4 ინექციას, მათ შორის ინტერვალი ინდივიდუალურია.

სისტემური ეფექტის მისაღებად მიღების წესი და დოზირება დამოკიდებულია დაავადების სიმძიმესა და მკურნალობის კურსის მოსალოდნელ ხანგრძლივობაზე. პროლონგირებული ეფექტის მისაღებად კვირის დოზა (დღე-ღამური დოზა გამრავლებული 7-ზე) შეყავთ ერთჯერადად კუნთებში. ბავშვებში დოზას ამცირებენ, რომელიც დამოკიდებულია სხეულის წონაზე, მაგრამ დოზის შეყვანა ძირითადად დაკავიშრებულია ასაკთან და დაავადების სიმძიმესთან.

ქრონიკული დაავადების დროს, თუ ადგილი აქვს სპონტანურ რემისიას, მაშინ მკურნალობა უნდა შეწყდეს.

ადრენოგენიტალური სინდრომის სამკურნალოდ პრეპარატი შეჰყავთ დოზით 40 მგ კუნთებში ყოველ 2 კვირაში ერთხელ.

რევმატოიდული ართრიტის სამკურნალოდ პრეპარატი შეჰყავთ კვირაში ერთხელ 40-120 მგ კუნთებში. კანის დაავადებისას ასევე ყოველ კვირას 40-120 მგ კუნთებში, 1-4 კვირის განმავლობაში. მძიმე ფორმის დერმატიტების დროს პრეპარატი შეჰყავთ დოზით 80-120 მგ კუნთებში, რომლის დროსაც სასურველი ეფექტი აღინიშნება 8-12 სთ-ის შემდეგ. ქრონიკული კონტაქტური დერმატიტის დროს ხელმეორე ინექცია შესაძლებელია შეყვანილი იქნას 5-10 დღის შემდეგ. სებორეული დერმატიტის დროს პრეპარატი შეჰყავთ ყოველ კვირას 80 მ-ის ოდენობით.

ბრონქული ასთმის დროს პრეპარატი ინიშნება დოზით 80-120 მგ კუნთებში, ეფექტი აღინიშნება 6-48 სთ-ის შემდეგ და შენარჩუნებულია 2 კვირის განმავლობაში. ალერგიული რინიტის დროს პრეპარატი შეჰყავთ 80-120 მგ-ი ოდენობით კუნთებში. სასურველი ეფექტი აღინიშნება 6 სთ-ის შემდეგ და შენარჩუნებულია რამოდენიმე დღიდან 3 კვირის განმავლობაში. სტრესის დროს დოზას უმატებენ.

წყლულოვანი კოლიტის შემთხვევაში პრეპარატი შეჰყავთ სწორ ნაწლავში დოზით 40-120 მგ მიკროოყნის სახით ან ხანგრძლივი რექტალური წვეთოვანი გზით კვირპში 3-7-ჯერ (2 და მეტი კვირის განმავლობაში). შესაძლო დოზაა 4 მგ 30-300 მლ წყალში.

გვერდითი მოვლენები:

ელექტროლიტური ბალანსის მხრივ: სითხისა და ნატრიუმის შეკავება, გულის შეგუბებითი უკმარისობა, კალიუმის ნაკლებობა, ჰიპოკალიემიური ალკალოზი.

საყრდენ-მამოძრავებელი აპარატის მხრივ: სტეროიდული მიოპათა, კუნთების სისუსტე, ოსტეოპოროზი, პათოლოგიური მოტეხილობები, ძვლების ასეპტური ნეკროზი.

ცნს-ის მხრივ: თავის ქალას შიდა წნევის მომატება, ნათხემის ფსევდოსიმსივნე, ფსიქიური დარღვევები, კრუნჩხვები.

ენდოკრინული სტატუსისა და მეტაბოლური პროცესების მხრივ: მენსტრუალური ციკლის დარღვევა, იცენკო-კუშინგის სინდრომი, ჰიპოზურ-თირკმელზედა ჯირკვლის ფუნქციის დათრგუნვა, ნახშირწყლების მიმართ ტოლერანტობის დაქვეითება, სტეროიდული დიაბეტი, ცილების კატაბოლიზმის შედეგად გამოწვეული უარყოფითი აზოტოვანი ბალანსი, ბავშვებში სიმაღლეში ზრდის შეფერხება.

მხედველობის ორგანოების მხრივ: უკანა სუბკაფსულური კატარაქტა, თვალის შიდა წნევის მომატება, ეგზოფტალმი.

კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: პანკრეატიტი, ეზოფაგიტი, კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის ეროზიულ-წყლულოვანი დაზიანება, მოსალოდნელი სისხლდენით და პერფორაციით.

პრეპარატის მოქმედებით გამოწვეული იმუნოდეპრესიული გვერდითი მოვლენები: იმუნიტეტის დაქვეითება, ლატენტური და ოპორტუნისტული ინფექციების გააქტივება, ჭრილობის რეგენერაციის უნარის გაუარესება.

ალერგიული რეაქციების მხრივ აღინიშნება კანის მხრივ რეაქციები, ანაფილაქსური შოკი.

დერმატოლოგიური რეაქციები: პეტექიები, ეკქიმოზები, კანის გათხელება.

ადგილობრივი რეაქციების მხრივ აღინიშნება: ჰიპერ- ან ჰიპოპიგმენტაცია, კანის და კანქვეშა უჯრედების ატროფია. პრეპარატის ინტრასინოვიალურად შეყვანის შემდეგ პოსტინფექციური გართულებები, სტერილური აბსცესები.

სხვადასხვა: თავის მიდამოს პათოლოგიურ კერაში პრეპარატის შეყვანისას იშვიათად აღინიშნება სიბრმავე.

უკუჩვენებები:

*სისტემური სოკოვანი დაავადებები;

*პრეპარატის მიმართ მომატებული მგრძნობელობა.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობისა და ლაქტაციის პერიოდში პრეპარატის მიღება შესაძლებელია მხოლოდ იმ შემთხვევაში, როდესაც დედისათვის მოსალოდნელი სარგებელი მკვეთრად სჭარბობს ნაყოფზე მოსალოდნელ უარყოფითი მოქმედების რისკს.

ექსპერიმენტული კვლევების შედეგად გამოვლენილია პრეპარატის ემბრიოტოქსიკური მოქმედება.

განსაკუთრებული მითითებები:

პრეპარატი სიფრთხილით ინიშნება მძიმე ფორმის ჰიპერტონული დაავადების და გულის ქრონიკული უკმარისობის მწვავე ენდოკარდიტის, იცენკო-კუშინგის სინდრომის, ფსიქოზების, ოსტეოპოროზის, ათაშანგის, კუჭის წყლულოვანი დაავადების, ტუბერკულოზის აქტიური ფორმის, შაქრიანი დიაბეტის დროს.

პრეპარატი ასევე სიფრთხილით ინიშნება ჰერპესული ინფექციების, არასპეფიციკური წყლულოვანი კოლიტის, დივერტიკულიტის, ახალი ნაწლავური ანასტომოზების არსებობისას, პეპტიური წყლულის და მიასთენიის დროს. მწვავე ინფექციური დაავადების დროს დეპო-მედროლის ადგილობრივად შეყვანა არ არის რეკომენდებული. პრეპარატის შეყვანა არასტაბილურ სახსარში არ შეიძლება. პრეპარატის შეყვანა ადრე ინფიცირებულ სახსარში უკუნაჩვენებია.

სახსარშიდა ინექციის შემდეგ უზრუნველყოფილი უნდა იქნეს სახსრის განტვირთვის პრევენცია. ეს საყურადღებოა განსაკუთრებით მდგომარეობის სიმპტომური გაუმჯობესების პერიოდში.

პრეპარატის შეყვანის წინ, თუკი აღინიშნება ექსუდატები და ჰიგრომები საჭიროა პუნქციის ჩატარება. პრეპარატის შეყვანა ღრმად კანქვეშ დაუშვებელია. კუნთებში ინექცია კეთდება ღრმად დუნდულოს მიდამოში. პრეპარატის შეყვანა დელტისებრ კუნთში დაუშვებელია, ვინაიდან მოსალოდნელია კანქვეშა უჯრედების ატროფიის განვითარება. პრეპარატის შეყვანა ვენაში დაუშვებელია.

დეპო-მედროლის ინექციის  დროს არ არის რეკომენდებული ვაქცინაციის და იმუნიზაციის ჩატარება, ნევროლოგიური გართულებების და ანტისხეულების არსებობის გამო.

დეპო-მედროლის მკურნალობისას მოსალოდნელია კანის ალერგიული სინჯების მიმართ რეაქციის დათრგუნვა.

ჭარბი დოზირება:

არ არსებობს მონაცემები მწვავე ინტოქსიკაციის შესახებ. პრეპარატის ხანგრძლივი დროით გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს იცენკო-კუშინგის სინდრომის განვითარება.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

საერთაშორისო დასახელება:

dexpanthenol+chlorhexidine

მწარმოებელი: Stada

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

ვაგინალური სუპოზიტორი N#10

დექსპანთენოლი (D-პანტენოლი) -100 მგ, ქლორჰექსიდინის ბიგლუკონატი 16 მგ.

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ადგილობრივი გამოყენების კომბინირებული პრეპარატი ანტისეპტიკური, მეტაბოლური და რეგენერაციული მოქმედებით.

ქლორჰექსიდინის მოქმედების სპექტრი:

Treponema pallidum, Clamidia spp., Ureaplasma spp., Neisseria gonorrhoeae, gardnerella vaginalis, Bacteroides fragilis, Echerichia coli, Stapylococcus spp., Streptococcus spp.; საფუარები, დერმატოფიტები, უმარტივესები (Trichomonas vaginalis).

დექსპანთენოლი:

– ახდენს ლორწოვანი გარსის რეგენერაციას

– განაპირობებს უჯრედული მეტაბოლიზმის ნორმალიზაციას

– აჩქარებს მიტოზის პროცესს

– ზრდის კოლაგენური ბოჭკოების სიმტკიცეს

დეპანტნოლის ვაგინალური სუპოზიტორია:

– არ აფერხებს ლაქტობაცილების ფუნქციონირებას;

– ინარჩუნებს აქტივობას ჩირქისა და სისხლის გარემოში.

ჩვენებები:

პრეპარატი ინიშნება ორსულებსა და მეძუძურებში

დოზირება:

1 სუპოზიტორია 2-ჯერ დღეში, 7-10 დღე.

საერთაშორისო დასახელება:

dexpanthenol+chlorhexidine

მწარმოებელი: STADA

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ადგილობრივი გამოყენების კომბინირებული პრეპარატი ანტისეპტიკური, მეტაბოლური და რეგენერაციული მოქმედებით.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

1 გრ მალამო შეიცავს:

დექსპანთენოლი …………… 52.5 მგ,

ქლორჰექსიდინი ……………  8.02 მგ.

ჩვენებები:

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:

დექსპანთენოლი წარმოადგენს B ჯგუფის ვიტამინს, რომელიც ორგანიზმში მეტაბოლიზდება პანტოთენის მჟავად, წარმოადგენს კოენზიმ A-ს შემადგენელ ნაწილს და მონაწილეობს აცეტილირების პროცესში, ნახშირწყლოვან და ცხიმოვან ცვლაში, აცეტილქოლინის, გლუკოკორტიკოსტეროიდების და პორფირინების სინთეზში, ასტიმულირებს კანის რეგენერაციას, ახდენს უჯრედული მეტაბოლიზმის ნორმალიზაციას, აჩქარებს მიტოზს და ზრდის კოლაგენური ბოჭკოების სიმტკიცეს.

დექსპანთენოლის მოქმედება: რეგენერაციული, მეტაბოლური და ანთების საწინააღმდეგო

ქლორჰექსიდინი ანტიმიკრობული საშუალებაა ანტისეპტიკური მოქმედებით. ეფექტურია გრამდადებითი და გრამუარყოფითი ბაქტერიების მიმართ, მათ შორის Staphylococcus spp., enterococcus spp., Pseudomonas aeruginosa, E.coli, Streptococcus spp., ასევე საფუარა სოკოებისა და დერმატოფიტების მიმართ.

ქლორჰექსიდინი ინარჩუნებს აქტივობას სისხლის, ჩირქისა და სხვა ორგანული სეკრტების გარემოში.

გამოყენების წესი:

მალამოს თხელი ფენა დაიტანება დაზიანებულ უბანზე რამდენჯერმე, ჩვენების მიხედვით. მეძუძური დედები ისმევენ ყოველი ძუძუთი კვების შემდეგ. ჩვილები ყოველი პამპერსის გამოცვლის შემდგომ.

საერთაშორისო დასახელება:

VALPROATE SODIUM

მწარმოებელი: SANOFI AVENTIS

მოქმედი ნივთიერება: ნატრიუმის ვალპროატი

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

კრუნჩხვის საწინააღმდეგო საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

პერორალურად მისაღები სიროფი: ფლაკონში 150 მლ დოზირების კოვზით.

100 მლ

ნატრიუმის ვალპროატი – 5.7642 (MNN)

აქტიური სუბსტანციის სახით.

დამხმარე ნივთიერებები:

მეთილ-პარაჰიდროქსიბენზოატი, პროპილ-პარაჰიდრო ქსიბენზოატი, საქაროზა, 70% სორბიტის ხსნარი, გლიცერინი, ხელოვნური არომატიზატორი – ალუბალი, კონცენტრირებული მარიმლჟავა, მწვავე ნატრიუმის გამოხდილი წყალი.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

მოქმედების ფართო სპექტრის ეპილეფსიის საწინააღმდეგო პრეპარატი. ვალპროატი ახორციელებს მოქმედებას უპირატესად ცენტრალურ ნერვულ სისტემაზე.

ცხოველებზე ფარმაკოლოგიურმა გამოკვლევებმა უჩვენა, რომ დეპაკინს გააჩნია ანტიკონვულსიური თვისებები, ექსპერიმენტურ ეპილეფსიის ფართო სპექტრით (გენერალიზირებული და ფოკალური ფორმების).

“დეპაკინმა” ადამიანებში აგრეთვე გამოავლინა ეპილეფსიის საწინააღმდეგო აქტიურობა ეპილეფსიის სხვადასხვა ტიპის დროს. მისი მოქმედების ძირითადი მექანიზმი, განპირობებულია მეტაბოლური გზებით გაემ-ის-ერგიკულ გაძლიერებასთან. რამდენიმე in vitro ექსპერიმენტში ნაჩვენებია, რომ ნატრიუმის ვალპროატი ასტიმულირებს HIV-1 ვირუსის რეპლიკაციას, მაგრამ ეს მოქმედება ვლინდებოდა ზომიერად, არამუდმივად, არ არის დაკავშირებული დოზირებასთან და არ გამოვლენილა ადამიანებში.

ფარმაკოკინეტიკა:

პერორალური და ინტრავენური შეყვანის დროს სისხლში ვალპროატის ბიომიღწევადობა დაახლოებით 100%-ია. განაწილების მოცულობა უპირატესად შეზღუდულია სისხლით და სწრფად ცვალებადი უჯრედგარე ნივთიერებით.

ვალპროატის კონცენტრაცია ცერებროსპინალურ სითხეში უახლოვდება მის თავისუფალ კონცენტრაციას სისხლის პლაზმაში.

დეპაკინი აღწევს პლაცენტაში. მეძუძური დედების მიერ მიღებული დეპაკინი რძეში გადადის ძალიან დაბალი კონცენტრაციით (შრატში საერთო კონცენტრაციის 1-10%-მდე).

პერორალური მიღებისას პლაზმაში მისი მუდმივი კონცენტრაცია სწრაფად მიიღწევა (3-4 დღე). წონასწორობის შინაგანი ფორმისას კონცენტრაცია შეიძლება მიღწეულ იქნას რამდენიმე წუთის განმავლობაში, შემდეგ იგი ნარჩუნდება ვენაში ინფუზიით.

ვალპროატი კარგად შეიწოვება პლაზმის ცილებთან ერთად. ცილებთან შეკავშირება არის დოზა-დამოკიდებული და ნაჯერი.

ვალპროატის მოლეკულა ექვემდებარება დიალიზს, მაგრამ გამოიდევნება მხოლოდ თავისუფალი ფორმით (დაახლოებით 10%).

ეპილეფსიის საწინააღმდეგო სხვა პრეპარატებთან შედარებით ვალპროატი არ ზრდის არც საკუთარ და არც სხვა ნივთიერების დეგრადაციას, როგორიცაა: ესტროპროგესტაგენები. ეს დაკავშირებულია ფერმენტზე ინდუცირებული ეფექტის არარსებობით, ციტოქრომ P450 ჩათვლით.

ნახევარდაშლის პერიოდი დაახლოებით 8-20 საათს შეადგენს. ბავშვებში იგი უფრო ხანმოკლეა.

ნატრიუმის ვალპროატი უპირატესად გამოიყოფა შარდით მეტაბოლიზმის შემდეგ გლუკურონის და ბეტა-დაჟანგვის სახით.

ჩვენებები:

გენერალიზებული და ფოკალური ეპილეფსიის მკურნალობა განსაკუთრებით გულყრის შემდეგი ტიპის დროს:

• მიოკლონური;
• ტონო-კლონური;
• ატონური;
• შერეული;
• აგრეთვე ფოკალური ეპილეფსიისას;
• მსუბუქი ან კომბინირებული გულყრა;
• მეორადი გენერალიზებული გულყრა;
• სპეციფიკური სინდრომი (ვესტის, ლენოქსი-გასტაუტის).

მიღების წესები და დოზირება:

საწყის დღიურ დოზას შეადგენს 10-15 მგ/კგ, შემდგომი დოზები თანდათან იზრდება ოპტიმალურამდე. ჩვეულებრივ ოპტიმალურ დოზას შეადგენს 20-30 მკ/მგ, მაგრამ თუკი გულყრა არ წყდება, დოზა შეიძლება ადეკვატურად გაიზარდოს: აუცილებელია იმ პაციენტების გულდასმითი მონიტორინგი, რომლებიც იღებენ 50 მგ/კგ მეტ დოზას.

ბავშვებისათვის ჩვეულებრივ დოზას შეადგენს დაახლოებით 30 მგ/კგ დღეში. მოზრდილებისათვის ჩვეულებრივ დოზას შეადგენს 20-30 მგ/კგ დღეში. სიროფის დანიშვნა შეიძლება 2-ჯერ დღეში.

გვერდითი  მოვლენები:

ღვიძლის დისფუნქციის იშვიათი შემთხვევები;

ტერატოგენური რისკი;

ნევროლოგიური დარღვევები: აზროვნების არევა, ვალპროატით მკურნალობის დროს ზოგიერთ შემთხვევებში აღწერილია სტუპორი ან ლეთარგია, კომა. ასეთი შემთხვევები გვხვდება კომპლექსური მკურნალობის დროს (განსაკუთრებით ფენობარბიტალთან) ან ვალპროატის დოზის უცაბედი გაზრდის დროს; ძალიან იშვიათად -გარდამავალი დემენციის შემთხვევები.

მკურნალობის დასაწყისში ზოგიერთ პაციენტებს უვითარდებათ კუჭ-ნაწლავის ფუნქციის დარღვევები (გულისრევა, კუჭის ტკივილი), იგი თერაპიის შეწყვეტის გარეშე რჩება რამდენიმე დღეში;

• არსებობს საკმაოდ ხშირი ცნობები დროებითი და/ან დოზა დამოკიდებული გვერდითი მოვლენების შესახებ: თმის ცვენა, მსუბუქი პოსტურალური ტრემორი და ძილიანობა აღწერილია ფიბრინოგენის დონის შემცირების და სისხლდენის დროის გახანგრძლივების ცალკეული შემთხვევები, ჩვეულერბივ მასთან დაკავშირებული კლინიკური სიმპტომების გარეშე და მაღალი დოზირების დროს (ნატრიუმის ვალპროატს ახასიათებს ინჰიბირებითი მოქმედება თრომბოციტების აგრეგაციის მეორე სტადიაზე);
• ჰემატოლოგიური გვერდითი ეფექტები ან პანციტოპენიის იშვიათი შემთხვევები;
• აღინიშნება პანკრეატიტის იშვიათი შემთხვევები, რომლებიც ხშირად ფატალური შედეგით მთავრდება.
• ხშირად გვხვდება იზოლირებული და ზომიერი ჰიპერამონიემია ღვიძლის ფუნქციურ სინჯების ცვლილებების გარეშე, რაც არ მოითხოვს პრეპარატის მიღების შეწყვეტას. ასევე აღწერილა ჰიპერამონიემია, დაკავშირებული ნევროლოგიურ სიმპტომებთან.
• არსებობს აგრეთვე ცნობები სხეულის წონის მომატების, ამენორეის და მენსტრუაციული ციკლის რეგულაციიის დარღვევის შესახებ.
• აღწერილია სმენის დაკარგვის იშვიათი შემთხვევები, როგორც შექცევადი ასე შეუქცევადი, მაგრამ ამის მიზეზები და დამოკიდებულება პრეპარატის მიღებისას არ არის დადგენილი.
• ვალპროატის მიღებისას აღინიშნება კანის რეაქციები, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი, მრავალგვარი ერითემა. არსებობს ფანკონის შექცევადი სინდრომის მონაცემები, დაკავშირებული ვალპროატის მიღებასთან, მაგრამ მისი მოქმედების მექანიზმი ჯერჯერობით უცნობია.

უკუჩვენებები:

*მწვავე ჰეპატიტი;

*ქრონიკული ჰეპატიტი;

*მომატებული მგრძნობელობა ნატრიუმის ვალპროატის მიმართ;

*თირკმელების პორფირია.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობა:

გამოკვლევის საფუძველზე, (ეპილეფსიით დაავადებული დედების მკურნალობისა)  რისკი, დაკავშირებული ორსულობისას ვალპროატის მიღებასთან, აღწერილია შემდეგი სახით:

ეპილეფსიასთან და ეპილეფსის საწინაღმდეგო პრეპარატთან დაკავშირებული რისკი

აღწერილია, რომ ეპილეფსიით დაავადებულ ქალებში ეპილეფსიის საწინააღმდეგო პრეპარატის გამოყენებისას, თანდაყოლილი ნაკლით დაბადებული ბავშვების საერთო სიხშირე 2-3-ჯერ მეტია, ვიდრე საერთო პოპულაციის დროს (დაახლოებით 3%).

თუმცა თანდაყოლილი ნაკლით დაბადებული ბავშვების სიხშირე აღწერილი იყო კომბინირებული სამკურნალო თერაპიის გამოყენების შემთხვევის დროს. დღემდე ფორმალურად არ არის დადგენილი დაავადებისა და დედის მიერ მიღებული პრეპარატების შესაბამისი როლი. საკმაოდ ხშირია ტუჩის, თიაქარის და გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მანკის განვითარება.

ეპილეფსიის საწინააღმდეგო მკურნალობის უცაბედმა შეწყვეტამ შეიძლება გაართულოს დედის მდგომარეობა და გამოიწვიოს ნაყოფის დაღუპვა.

ნატრიუმის ვალპროატთან დაკავშირებული რისკი

ორსულობის პირველი ტრიმესტრის პერიოდში ვალპროატის მიღებისას ქალებში ნაყოფის განვითარების მანკის საერთო რისკი არანაკლებია სხვა ეპილეფსიის საწინაღმდეგო პრეპარატებთან შედარებით. აღწერილია სახის დისმორფიის შემთხვევები. ვლინდებოდა განვითარების მრავალჯერადი დეფექტის იშვიათი შემთხვევები განსაკუთრებით -კიდურების. ამგვარი დეფექტების სიხშირე დღემდე არ არის ზუსტად დაგდენილი. ამასთან ერთად, ნატრიუმის ვალპროატი იწვევს ნერვული ღეროს განვითარების დარღვევას: მიელომენინგოცელე, ზურგის ტვინის თიაქარი. ამგვარი გართულებების სიხშირე 1-2%.

ამ მონაცემების თანახმად

თუ ქალი გეგმავს ორსულობას, საჭიროა ხელმეორედ შემოწმებულ იქნას ეპილეფსიის საწინააღმდეგო მკურნალობის ჩვენებები. რეკომენდებულია განხილული იქნეს საკითხი ფოლიატების დამატებით მიღების შესახებ.

ორსულობის პერიოდში არ არის რეკომენდებლი ვალპროატით მკურნალობის შეჩერება, თუ კი იგი ეფექტურია. ამ შემთხვევაში აუცილებელია მონოთერაპია, რომლის მინიმალური დღიური დოზა უნდა დაიყოს დღეში რამდენიმე მიღებაზე.

მიუხედავად ამისა, ავადმყოფს უნდა ჩაუტარდეს სპეციალური პრენატალური გამოკვლევა სხვადასხვა მანკის, ნერვული ღეროს შეხორცების ანომალიის გამოვლენის მიზნით.

რისკი ახალშობილებში

აღწერილი იყო ჰემორაგიული სინდრომი იმ ახალშობილებში, რომელთა დედები ორსულობის პერიოდში იღებდნენ ნატრიუმის ვალპროატს. ეს ჰემორაგიული სინდრომი დაკავშირუბულია ჰიპოფიბრინოგენიასთან. ასევე აღწერილი იყო აფიბრინოგენემია, რომელიც იწვევს ფატალურ შედეგს. ეს ჰიპოფიბრინოგენემია შესაძლოა დაკავშირებული იყოს შედედების ფაქტორის დაქვეითებასთან. ამასთან აუცილებელია ამ სინდრომის გარჩევა ვიტამინ K-ზე დამოკიდებული ფაქტორთა დაქვეითებისაგან, გამოწვეული ფენობარბიტალით და ფერმენტების სხვა ინდუცირებით. ამიტომ ახალშობილებს უნდა ჩაუტარდეთ თროთმბოციტების რაოდენობის ანალიზი, პლაზმაში ფიბრინოგენის დონის დადგენა. კოაგულაციის ტესტები და კოაგულაციის ფაქტორების განსაზღვრა.

ლაქტაცია:

ვალპროატის ესკრეცია რძეში მცირეა და შეადგენს სისხლის შრატში დონის 1-დან 10%-მდე. დაკვირვების ქვეშ იმყოფებოდნენ ჩვილები, რომლებიც იღებდნენ დედის რძეს და რომლებსაც ნეონატალურ პერიოდში არ განვითარებიათ რომელიმე კლინიკური გამოვლინება.

განსაკუთრებული მითითებები:

ღვიძლის დისფუნქცია

წარმოქმნის პირობები: არსებობს განსაკუთრებით იშვიათი მონაცემები ღვიძლის დაავადების მძიმე და ფატალური შემთხვევების შესახებ. ეპილეფსიის მკურნალობის გამოცდილება გვიჩვენებს, რომ პაციენტებს შორის, რომლებიც იტარებენ კომპლექურ ეპილეფსიის საწინააღმდეგო თერაპიას, გაზრდილი რისკის ჯგუფს შეადგენენ ჩვილები და 3 წლამდე ასაკის ბავშვები მძიმე ეპილეფსიით, განსაკუთრებით ეპილეფსიით, დაკავშირებული თავის ტვინის დაზიანებასთან, გონებრივი განვითარების შეკავებით და/ან გენეტიკური წარმოშობის თანაყოლილი მეტაბოლიტური ან დეგენერაციული დაავადებებით.

3 წლის ზევით ასაკის ბავშვებში ასეთი გართულების სიხშირე მნიშვნელოვნად მცირდება და თანდათანობით ქრება ასაკთან ერთდ. უმეტეს შემთხვევაში ღვიძლის გამოხატული რეაქციები შეიმჩნევა მკურნალობის პირველი 6 თვის განმავლობაში.

შესაძლო ნიშნები: ადრეული დიაგნოსტიკა უპირატესად ეყრდნობა კლინიკურ გამოკვლევებს. არასპეციფიკური სიმპტომები, ჩვეულებრივ ვლინდება მოულოდნელად, ესენია ასთენია, ანორექსია, ძლიერი დაღლილობა, ძილიანობა, ხანდახან თანამდევი განმეორებითი ღებინება და მუცელში ტკივილი. რეკომენდებულია პაციენტის ინფორმირება, და თუ პაციენტი ბავშვია, მაშინ მისი ოჯახის წევრების, რომ ასეთი კლინიკური სიმპტომების გამოვლენისას საჭიროა დაუყოვნებლივ მიმართონ ექიმს. კლინიკური გამოკვლევების გარდა, საჭიროა ჩატარდეს ღვიძლის ფუნქციური სინჯების გამოკვლევა.

გამოვლინება: მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობიდან პირველი 6 თვის განმავლობაში აუცილებელია პერიოდულად შემოწმდეს ღვიძლის ფუნქციური სინჯები. კლასიკურ ტესტებს შორის მეტად მნიშვნელოვანი სინჯებია, რომლებიც ავლენენ ღვიძლის ცილა-სინთეზურ ფუნქციას და განსაკუთრებით პროთრომბინის ინდექსს. პროთრომბინის ანომალურად დაბალი დონის გამოვლენის შემთხვევაში, რომელიც გამოწვეულია ლაბორატორიული მონაცემების ცვლილებების თანხლების ფონზე (ფიბრიგონის დონის მნიშვნელოვანი დაქვეითება და სისხლის შედედების ფაქტორების, ბილირუბინისა და ტრანსამინაზის დონის ზრდა) დეპაკინით მკურნალობა უნდა შეწყდეს.

სიფრთხილის მიზნით შეწყდეს სალიცილატებით მკურნალობა, თუ იგი ჩართული იყო მკურნალობის სქემაში, რადგანაც ისინი იყენებენ მეტაბოლიზმის იგივე გზებს.

სიფრთხილის ზომები:

*აუცილებელია მკურნალობის დაწყებამდე და პერიოდულად მკურნალობის 6 თვის განმავლობაში, ჩატარდეს ღვიძლის ფუნქციური სინჯების კვლევა განსაკუთრებით რისკის ჯგუფის პაციენტებთან საჭიროა ხაზგასმული იყოს, რომ დეპაკინი, როგორც სხვა ეპილეფსიის საწინააღმდეგო პრეპარატებით მკურნალობისას შეიძლება შემჩნეულ იქნას ღვიძლში ფერმენტების რაოდენობის მცირე ზრდა, განსაკუთრებით მკურნალობის დაწყების პერიოდში, იზოლირებული და დროებით, რომელიმე კლინიკური სიმპტომების არაარსებობის შემთხვევაში. ამ შემთხვევაში რეკომენდებულია უფრო სრული ლაბორატორიული გამოკვლევის ჩატარება (კერძოდ, პროთრომბინის ინდექსის განსაზღვრა) იმისთვის, რომ შემოწმებულ იქნას დოზირება და განმეორდეს ანალიზი პარამეტრის ცვლილების შესაბამისად.

*3 წლამდე ასაკის ბავშვებში რეკომენდებულია დეპაკინის მიღება მონოთერაპიაში, მაგრამ მკურნალობის დაწყებამდე საჭიროა შეფასდეს დეპაკინით მკურნალობის პოტენციური სარგებლობა ღვიძლის დაავადების განვითარების რისკისა და პანკრეატიტის მიმართ.

*პრეპარატით მკურნალობის დაწყებამდე ან ქირურგიული ჩარევის წინ სისხლდენის ან სპონტანური ჰემატომების შემთხვევაში, რეკომენდებულია სისხლის ანალიზის ჩატარება (განისაზღვროს სისხლის ფორმულა, თრომბოციტების რაოდენობის გათვალისწინებით, სისხლდენის ხანგრძლივობა და კოაგულაცური ტესტები).

*თირკმელების უკმარისობის ფონზე შეიძლება საჭირო გახდეს დოზის შემცირების აუცილებლობა, რადგანაც დოზირების დადგენაში პლაზმაში კონცენტრაციის მონიტორინგის შედეგებმა შეიძლება შეცდომაში შეგვიყვანოს, აუცილებელია კლინიკური მონიტორინგის გათვალისწინება.

*თუმცა დეპაკინით მკურნალობის პროცესში, განსაკუთრებით იშვიათად აღინიშნებოდა იმუნური სისტემის  ფუნქციის დარღვევა, დეპაკინით მკურნალობისას საჭიროა შედარებულ იქნას პრეპარატის დანიშვნის პოტენციული რისკი პაციენტებში, რომლებსაც აწუხებთ სისტემური წითელი მგლურა.

*აბდომინილური სინდრომის მწვავე ტკივილის დროს რეკომენდებულია ქირურგიული ოპერაციის ჩატარებამდე გამოკვლეულ იქნეს შედედებული ამილაზის დონე, რადგანაც არსებობს ცნობები პანკრეატიტის იშვიათი შემთხვევის შესახებ. თუ არსებობს კარბამინალური ციკლის ფერმენტების დეფიციტზე ეჭვი, მკურნალობის დაწყებამდე უნდა ჩატარდეს მეტაბოლური გამოკვლევები, რადგან არსებობს ვალპროატით მკურნალობისას ჰიპერამონიემიის განვითარების რისკი.

პრეპარატის გავლენა ტრანსპორტით მართვის უნარზე და საქმიანობის შესრულებაზე, რომელიც ითხოვს მომატებულ ყურადღებას: პაციენტი გაფრთხილებული უნდა იყოს

ძილიანობის საფრთხეზე, განსაკუთრებით ანტიკონვულსირებული პოლითერაპიის შემთხვევაში ან ბენზოდიაზეპინის კომბინაციებთან.

ჭარბი დოზირება:

დოზის გადაჭარბების კლინიკური გამოვლინებები ჩვეულებრივ მიმდინარეობს კომის სახით კუნთების ჰიპოტონიით. ჰიპორეფლექსით, მიოზით და სუნთქვის გაძნელებით.

ამასთან ერთად შეიძლება გვხვდებოდეს სხვადასხვა სიმპტომები: სისხლში პრეპარატის მაღალი კონცენტრაციისას აღწერილია კრუნჩხვითი შეტევები.

დოზის გადაჭარბებისას სტაციონარში გადაუდებელი დახმარება სიმპტომატურია; კუჭის ამორეცხვა, რომელიც ეფექტურია პრეპარატის მიღებიდან 10-12 საათის განმავლობაში, მუდმივი ყურადღება გულ-სისხლძარღვთა და სუნთქვის სისტემაზე.

იშვიათი შემთხვევებში შეიძლება აუცილებლი გახდეს დიალიზი და სისხლის გადასხმა.

არსებობს ნალოქსონის წარმატებული გამოყენების ერთეული ცნობა. ძალზე მაღალ დოზის გამოყენებამ შესაძლოა გამოიწვიოს ლეტალური შედეგი. თუმცა, ჩვეულებრივ დოზის გადაჭარბებისას პროგნოზი სასიკეთოა.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

ნეიროლეფსიური, მაო-ს ინჰიბიტორები, ანტიდეპრესანტები და ბენზოდიაზეპინები: დეპაკინს შეუძლია გამოიწვიოს სხვა ფსიქოტროპული პრეპარატების, -ნეიროლეპტიკების, მაო-ს ინჰიბიტორების, ანტიდეპრესანტებისა და ბენზოდიაზეპინების მოქმედების პოტენცირება, ამიტომ რეკომენდირებულია კლინიკური მონიტორინგი და აუცილებლობის შემთხვევაში – დოზის კორექცია.

ფენობარბიტალი: დეპაკინი აძლიერებს პლაზმაში ფენობარბიტალის კონცენტრაციას (ღვიძლში კატაბოლიზმის ინჰიბირების გამო) და შესაძლებელია გამოვლინდეს სედაციური თვისებები განსაკუთრებით ბავშვებში. ამიტომ რეკომენდებულია კომბინირებული მკურნალობის კლინიკური მონიტორინგი პირველი 15 დღის განმავლობაში და ფენობარბიტალის დოზის დაუყოვნებლივ შემცირება სედაციურობის თვისებების გამოვლენისას და აუცილებლობის შემთხვევაში სისხლში ფენობარბიტალის დონის განსაზღვრა.

პრიმიდონი: დეპაკინი ზრდის პრიმიდონის კონცენტრაციას მისი გვერდითი ეფექტების გაძლიერებით (მაგალითად სედაციურობის). ეს გამოვლინება ქრება ხანგრძლივი მკურნალობის დროს. რეკომენდებულია კლინიკური მონიტორინგი; განსაკუთრებით კომბინირებლი მკურნალობის დაწყების პერიოდში აუცილებლობის შემთხვევაში დოზის ადაპტაციით.

ფენიტოინი: დეპაკინი ამცირებს სისხლში ფენიტოინის კონცენტრაციას, ამის გარდა დეპაკინი ზრდის ფენიტოინის თავისუფალი ფორმის რაოდენობას, შესაძლებელი ჭარბი დოზის ნიშნების გამოვლენით (ვალპროის მჟავა ხელს უშლის ფენიტოინს პლაზმაში ცილებთან დაკავშირებისაგან და ამცირებს მის კატაბოლიზმს ღვიძლში) ამიტომ რეკომენდებულია კლინიკური მონიტორინგი; პლაზმაში ფენიტოინის დონის განსაზღვრის მიზნით, საჭიროა თავისუფალი ფორმის შეფასება.

კარბამაზეპინი:

*ვალპროის მჟავას შეუძლია გამოიწვიის კარბამაზეპინის ტოქსიკური მოქმედების პოტენცირება. რეკომენდებულია კლინიკური მონიტორინგი, განსაკუთრებით კომბინირებული თერაპიის საწყის ეტაპზე და აუცილებლობის შემთხვევაში დოზირების კორექცია.

ლამოტრიჟინი: ვალპროის მჟავას შეუძლია შეამციროს ლამოტრიჟინის მეტაბოლიზმი და გაზარდოს მისი ნახევარდაშლის ხანგრძლივობა, დოზირება საჭიროებს შეძლებისდაგვარ კორექციას (ლამოტრიჟინს დოზის შემცირება).

ზიდოვუდინი: ვალპროის მჟავას შეუძლია გაზარდოს პლაზმაში ზიდოვუდინის კონცენტრაცია, რაც იწვევს ზიდოვუდინის ტოქსიკოზის ზრდას. ეპილეფსიის საწინააღმდეგო საშუალებები, რომლებსაც ახასიათებთ ფერმენტ-ინდუცირებადი მოქმედება (ფენიტოინი, ფენობარბიტალი, კარბამაზეპინი), ამცირებენ შრატში ვალპროატის კონცენტრაციას. კომბინირებული თერაპიის გამოყენების შემთხვევაში მიზანშეწონილია დოზების რეგულირება სისხლში პრეპარტის დონის გათვალისწინებით. მეორეს მხრივ ფელბატამის და ვალპროატის კომბინაციამ შეიძლება გაზარდოს შრატში ვალპროატის კონცენტრაცია.

საჭიროა ვალპროატის დოზის კონტროლი, მეფლოქსინი აძლიერებს ვალპროატის მჟავას მეტაბოლიზმს და შეიძლება გამოიწვიოს კრუნჩხვები. ამიტომ კომბინირებული თერაპიის დროს შეიძლება ადგილი ჰქონდეს ეპილეფიურ გულყრებს.

ვალპროატსა და ცილებთან დაკავშირებული პრეპარატების (ასპირინის) ერთდროულად მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს შრატში თავისუფალი ვალპროატის კონცენტრაციის ზრდა.

პროთრომბინის ინდექსის გულმოდგინე მონიტორინგი უნდა ჩატარდეს ვიტამინ K-ზე დამოკიდებულ ანტიაგულანტებზე, ერთდროული მიღების შემთხვევაში.

თავისუფალი ვალპროატის დონე შრატში შეიძლება გაიზარდოს (ღვიძლში მეტაბოლიზმის დაქვეითების შედეგად) ციმეტიდინის და ერითრომიცინის ერთდროული მიღების შემთხვევაში.

ვალპროატს ჩვეულებრივ არ ახასიათებს ფერმენტ – ინდუცირებითი მოქმედება, იგი არ ამცირებს ესტროპროგესტაგენური პრეპარატების ეფექტურობას იმ ქალებში, რომლებიც სარგებლობენ პერორალური ჰორმონალური კონტრაცეპტივებით.

შენხავის პირობები:

პრეპარატი ინახება არა უმეტეს 25⁰C ტემპერატურაზე, პირდაპირი მზის სხივებისგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი.

აფთიაქიდან გაცემის პირობები:

პრეპარატი გაიცემა ექიმის რეცეპტით.