ვალტრექსი 500მგ #10ტ

საერთაშორისო დასახელება – valaciclovir
ათქ.კლასიფიკაციის კოდი – J05AB11

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი – ანტივირუსული საშუალებები

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა
ტაბ. 500 მგ: 10 ც.

ტაბლეტები: შეფუთვაში 10 ც.
1 ტაბ.
ვალაციკლოვირი. . . . . . . .500 მგ

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი
ანტივირუსული საშუალება.

ფარმაკოლოგიური თვისებები
ვალაციკლოვირი წარმოადგენს ჰერპესვირუსების დნმ-პოლიმერაზას სპეციფიკურ ინჰიბიტორს, რომელიც ახდენს ვირუსული დნმ-ის სინთეზისა და ვირუსების რეპლიკაციის ინჰიბირებას.
ადამიანის ორგანიზმში ვალაციკლოვირი გარდაიქმნება აციკლოვირად და ვალინად. აციკლოვირიდან ფოსფორილირების შედეგად წარმოიქმნება აციკლოვირის ტრიფოსფატი, რომელიც არჩევითად აბლოკირებს ვირუსულ დნმ-პოლიმერაზას. ფოსფორილირების პირველი ეტაპი მიმდინარეობს ვირუს-სპეციფიკურ ი ფერმენტის მეშვეობით. Herpes simplex, Varicella zoster და ებშტეინ ბარის ვირუსებისათვის აღნიშნული ფერმენტი ვირუსული თიმიდინკინაზაა, რომელიც მხოლოდ ვირუსით ინფიცირებულ უჯრედებში იდენტიფიცირდება. ციტომეგალოვირუსის შემთხვევაში პრეპარატის ფოსფორილირება ნაწილობრივ ფოსფოტრანსფერაზა UL97 გენის პროდუქტის მეშვეობით ხორციელდება. აციკლოვირის აქტივაციის პროცესისათვის ვირუს-სპეციფიკურ ი ფერმენტის არსებობის საჭიროება პრეპარატის მაღალ სელექციურობას ადასტურებს. in vitro ვალაციკლოვირი აქტიურია 1 და 2 ტიპის Herpes simplex -ის ვირუსის, Varicella zoster- სა და ებშტეინ-ბარის, ციტომეგალოვირუსისა და ადამიანის VI ტიპის ჰერპეს ვირუსის მიმართ.
პაციენტებიდან გამოყოფილი შტამების საფუძვლიანმა შესწავლამ აჩვენა, რომ ნორმალური იმუნური სტატუსის მქონე პაციენტებში აციკლოვირისადმი რეზისტენტული ვირუსის შტამების არსებობა პრაქტიკულად გამორიცხულია. პრეპარატისადმი რეზისტენტული ვირუსების შტამების არსებობა განსაკუთრებით დამახასიათებელია ინდივიდებისათვის გამოხატული იმუნოდეფიციტური მდგომარეობით: მაგალითად, რეციპიენტებში, შინაგანი ორგანოებითა და ძვლის ტვინით; პაციენტებში, რომლებიც იტარებენ ქიმიოთერაპიას ავთვისებიანი წარმონაქმნების გამო და შიდსით დაავადებულ პირებში. აციკლოვირის მიმართ ვირუსის დაქვეითებული მგრძნობელობა განპირობებულია ვირუსით ინფიცირებულ უჯრედებში თიმიდინკინაზას ფენოტიპური დეფიციტით. ძალზე იშვიათად აღნიშნულის მიზეზს წარმოადგენს ფარული ცვლილებები ვირუსული თიმიდინკინაზის ან დნმ-პოლიმერაზის მხრიდან.

ფარმაკოკინეტიკა
შეწოვა, განაწილება და მეტაბოლიზმი:
პერორალური მიღების შემდეგ ვალაციკლოვირი კარგად შეიწოვება გასტროინტესტინური ტრაქტიდან და სწრაფად და სრულად გარდაიქმნება საბოლოო კომპონენტებად: აციკლოვირად და L-ვალინად. აღნიშნული პროცესის განხორციელება შესაძლებელია ფერმენტ ვალაციკლოვირჰიდროლაზას მეშვეობით.
1 გ ვალაციკლოვირის პერორალური მიღებისას აციკლოვირის ბიოშეღწევადობა 54%-ს შეადგენს, საკვების მიღების პროცესისაგან დამოუკიდებლად.
აციკლოვირის Cmax, 0.5-1 გ ვალაციკლოვირის ერთჯერადი მიღებიდან 1.5 სთ-ში საშუალოდ შეადგენს 15-25 მკმოლი/მლ-ს. სისხლის პლაზმაში საკუთრივ ვალაციკლოვირის Cmax აციკლოვირის შემცველობის მაჩვენებლის მხოლოდ 4%-ია, რაც საშუალოდ მიიღწევა პრეპარატის პერორალური მიღებიდან 45-60 წთ-ში; მიღებიდან 3 სთ-ში ვალაციკლოვირი აღარ განისაზღვრება სისხლის პლაზმაში.
ვალაციკლოვირი უმნიშვნელო რაოდენობით (15%) უკავშირდება პლაზმის ცილებს.
გამოყოფა:
ვალაციკლოვირის ერთჯერადი ან განმეორებითი მიღებისას აციკლოვირის T1/2 3 საათს შეადგენს. შარდში განისაზღვრება ვალაციკლოვირის მიღებული დოზის 1%-ზე ნაკლები. ძირითადად ვალაციკლოვირი შარდით გამოიყოფა აციკლოვირისა და მისი მეტაბოლიტის _ 9-კარბოქსიმეტოქსიმეთილგუანინი სახით.

ჩვენებები
– ჰერპეს ზოსტერის თერაპია;
– Herpes simplex 1 და 2 ტიპის ვირუსებით გამოწვეული კანისა და ლორწოვანი გარსის ინფექციების მკურნალობა (როგორც პირველადი, აგრეთვე რეციდიული გენიტალური ჰერპესის ჩათვლით);
– Herpes simplex 1 და 2 ტიპის ვირუსებით გამოწვეული კანისა და ლორწოვანი გარსების რეციდივის პროფილაქტიკა (გენიტალური ჰერპესის ჩათვლით);
– ციტომეგალოვირუსული ინფექციის პროფილაქტიკა და მკურნალობა ორგანოების ტრანსპლანტაციის შემდგომ პერიოდში. ვალტრექსით პროფილაქტიკა მნიშვნელოვნად ამცირებს ტრანსპლანტანტის მოცილების რეაქციას, პირობით-პათოგენური მიკროორგანიზმებით გამოწვეული ინფექციისა და აგრეთვე სხვა ვირუსული ინფექციის (ჰერპეს ზოსტერის ჩათვლით) განვითარებას.

მიღების წესები და დოზები
ჰერპეს ზოსტერის თერაპიის მიზნით ვალტრექსი ინიშნება 1000 მგ 3-ჯერ დღეში 7 დღის განმავლობაში. Herpes simplex 1 და 2 ტიპის ვირუსებით გამოწვეული ინფექციების მკურნალობის დროს ვალტრექსი ინიშნება 500 მგ 2-ჯერ დღეში.
Herpes simplex ვირუსებით გამოწვეული რეციდიული დაავადებების დროს მკურნალობის დაწყება რეკომენდებულია პროდრომულ პერიოდში ან დაავადების პირველი სიმპტომების გამოვლენისთანავე. მკურნალობის ხანგრძლივობა 3-5 დღეა. პირველი ეპიზოდის არსებობის შემთხვევაში, რომელიც უმთავრესად უფრო მძიმედ მიმდინარეობს, მკურნალობა უნდა დაიწყოს შეძლებისდაგვარად ადრეულ პერიოდში, ხოლო კურსის გახანგრძლივება რეკომენდებულია 10 დღემდე.
Herpes simplex ვირუსებით გამოწვეული დაავადებების რეციდივის პროფილაქტიკისათვის ნორმალური იმუნური სტატუსის მქონე მოზრდილ პაციენტებს ენიშნებათ 500 მგ ერთხელ დღეში. უფრო ხშირი რეციდივების არსებობისას (10 და მეტი წლის განმავლობაში) შესაძლოა უფრო ეფექტური იყოს 250 მგ 2-ჯერ დღეში. მოზრდილებში იმუნოდეფიციტური მდგომარების ფონზე ინიშნება 500 მგ 2-ჯერ დღეში. ციტომეგალოვირუსული ინფექციის პროფილაქტიკისათვის მოზრდილებსა და მოზარდებში 12 წლის ასაკის ზევით ინიშნება 2 გ 4-ჯერ დღეში. პრეპარატის დანიშვნა უნდა მოხდეს ტრანსპლანტაციის შემდგომ პერიოდში შეძლებისდაგვარად ადრე. დოზის კორექცია შესაძლებელია კრეატინინის კლირენსის მიხედვით. მკურნალობის კურსის ხანგრძლივობა 90 დღეს შეადგენს, რომლის გახანგრძლივება რეკომენდებულია ინფექციის განვითარების მაღალი რისკის მქონე პაციენტებში.
პაციენტები თირკმლის დაქვეითებული ფუნქციით დოზირების რეჟიმის შერჩევას საჭიროებენ კრეატინინის კლირენსისა და დანიშვნის ჩვენების მიხედვით.
ჰერპეს ზოსტერის თერაპია:
– კრეატინინის კლირენსი 15-30 მლ/წთ, ვალტრექსის დოზირება 1 გ 2-ჯერ დღეში;
– კრეატინინის კლირენსი Herpes simplex ვირუსებით გამოწვეული ინფექციების მკურნალობა:
კრეატინინის კლირენსი კრეატინინის კლირენსი

კრეატინინის კლირენსი (მლ/წთ)	ვალტრექსის დოზირება
75 და მეტი	2 გ 4-ჯერ დღეში
50-	1.5 გ 4-ჯერ დღეში
25 –	1.5 გ 3-ჯერ დღეში
10 –	1.5 გ ერთხელ დღეში

ჰემოდიალიზზე მყოფი თირკმლის უკმარისობის მქონე პაციენტებში ვალტრექსი ინიშნება კრეატინინის კლირენსის > 15 მლ/წთ-ის შესატყვისი რეკომენდებული დოზით. პრეპარატი მიიღება ჰემოდიალიზის შემდეგ.
პაციენტები მსუბუქი და ზომიერი ხარისხის დაქვეითებული ფუნქციით პრეპარატის დოზის სპეციალურ კორექციას არ საჭიროებენ. ფარმაკოკინეტიკურ გამოკვლევებს მძიმე ფორმის ღვიძლის ციროზისა და ღვიძლის დაქვეითებული სინთეზური ფუნქციის მქონე პაციენტებში არაა მიღებული დოზირების რეჟიმის კორექციის აუცილებლობაზე დამადასტურებელი მონაცემები, თუმცა უნდა აღინიშნოს, რომ მონაცემები ვალტრექსის კლინიკური გამოყენების გამოცდილების შესახებ აღნიშნული კონტიგენტის პაციენტებში შეზღუდულია.

გვერდითი მოვლენები
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, დიარეა, დისკომფორტის შეგრძნება; იშვიათად _ ღვიძლის ფუნქციური სინჯების მაჩვენებლების ტრანზიტორული მომატება.
ცნს-ის მხრივ: იშვიათად _ თავის ტკივილი; განსაკუთრებულად იშვიათ შემთხვევებში – შექცევადი ხასიათის ნევროლოგიური მოშლილობანი, როგორიცაა თავბრუსხვევა, მეხსიერების დაბინდვა, ჰალუცინაციები (განსაკუთრებით თირკმლის დაქვეითებული ფუნქციის მქონე პაციენტებსა და სხვ.).
ალერგიული რეაქციები: იშვიათად _ გამონაყარი, ჭინჭრის ციება, ქავილი, ანგიონევროზული შეშუპება, ანაფილაქსია.
სხვა გვერდითი მოვლენები: იშვიათად _ თრომბოციტოპენია, ქოშინი, თირკმლის ფუნქციის დარღვევა. უნდა აღინიშნოს, რომ ვალაციკლოვირის მიღებასა და სიცოცხლისათვის საშიში გართულებების განვითარებას შორის ურთიერთკავშირი საბოლოოდ არ დადასტურდა.

უკუჩვენება
მომატებული მგრძნობელობა ვალაციკლოვირის ან აციკლოვირის მიმართ.

ორსულობა და ლაქტაცია
ორსულობის პერიოდში ვალტრექსისა და ზოვირაქსის გამოყენების ყველა შემთხვევის სპეციალურმა რეგისტრაციამ შესაბამისად 111 და 1246 ორსულში (რომელთაგან 29 და 756 დაენიშნა ორსულობის I ტრიმესტრში) დაადასტურა, რომ ვალაციკლოვირის გამოყენება ორსულობის დროს (I ტრიმესტრშიც) არ იწვევს ნაყოფის განვითარების მანკებისა და დეფექტების რიცხვის მომატებას ზოგადი პოპულაციის ანალოგიურ მაჩვენებელთან შედარებით.
აციკლოვირი წარმოადგენს ვალაციკლოვირის ძირითად მეტაბოლიტს, რომელიც ექსკრეტირდება რძეში. შესაბამისად, ლაქტაციის პერიოდში ვალტრექსის დანიშვნა რეკომენდებულია სიფრთხილის ზომების გათვალისწინებით.

განსაკუთრებული მითითებები
ხანდაზმული ასაკის პაციენტებში ვალტრექსის გამოყენების დროს საჭიროა დიდი რაოდენობით სითხის მიღება.
პედიატრიაში გამოყენება: ბავშვებში პრეპარატის გამოყენების კლინიკური გამოცდილება არ არსებობს.

ჭარბი დოზირება
არ არის მონაცემები პრეპარატის ჭარბი დოზირების შემთხვევების შესახებ.
15 გ ვალტრექსის შესატყვისი 80 მგ/კგ-ზე დოზით აციკლოვირის ერთჯერადი ინტრავენური ინექციის დროს გვერდითი მოვლენები არ გამოვლენილა.
მკურნალობა: აციკლოვირი ორგანიზმიდან გამოიყოფა ჰემოდიალიზის საშუალებით.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება
კლინიკური მნიშვნელობის მქონე ურთიერთქმედება ვალტრექსსა და სხვა პრეპარატებს შორის არაა გამოვლენილი.

შენახვის პირობები და ვადები
პრეპარატი ინახება სინათლისაგან დაცულ და ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას არაუმეტეს 30°C ტემპერატურაზე.
ვარგისიანობის ვადა _ 3 წელი.

მწარმოებელი ქვეყანა
დიდი ბრიტანეთი

პროტარგოლი 2% 10მლ ფლ

~~1.85 ლარი~~
1.78 ლარი

ქვეყანა: საქართველო

მწარმოებელი: დავათი

გაცემის ფორმა: III ჯგუფი ურეცეპტო

თეიმუროვის პასტა 35გ ფლ(საქ)

თეიმუროვის პასტა
PASTA TEIMUROVI

წამლის ფორმა და შემადგენლობა:

ბორის მჟავა; ნატრიუმის ტეტრაბორატი; სალიცილის მჟავა; თუთიის ჟანგი; ასკანის თიხა ან ტალკი; ჰექსამეთილენტეტრამინი; ფორმალდეჰიდის ხსნარი; ტყვიის აცეტატი; გლიცერინი; პიტნის ზეთი ან ლიმონის ზეთი ან ფორთოხლის ზეთი;

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:
სადეზინფექციო, გამშრობი საშუალება.

ჩვენება:
ოფლიანობა, კანის ზოგიერთი სოკოვანი დაავადება.

უკუჩვენება:
მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის შემადგენელი კომპონენტებისადმი.

მიღების წესი და დოზირება:
გარეგანი საშუალება, იცხებენ კანზე დაბანისა და გამშრალების შემდეგ.

გვერდითი მოვლენები:
იშვიათად – კანის გაღიზიანება.

შეფუთვა:
35,0გ ალუმინის ტუბებში ან მინის ქილებში ან პოლიმერული მასალის ფლაკონებში.

ვარგისიანობის ვადა:
1,5 წელი

შენახვა:
სინათლისაგან დაცულ, გრილ ადგილას.

აფთიაქიდან გაცემის წესი:
გაიცემა ურეცეპტოდ.

ამბენე – AMBENE – АМБЕНЕ

საეთაშორისო დასხელება:

CYANCOBALAMIN; DEXAMETHAZONE; PHENYLBUTAZONE

მწარმოებელი: MERKLE, გერმანია

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

კომპლექსური ანთების საწინააღმდეგო საშუალება

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საინექციო ხსნარი: A და B ხსნარების კომპლექტი.

ხსნარი A: ამპულაში 2 მლ

1 ამპ.

დექსამეტაზონი …….. 3.32 მგ

ფენილბუტაზონი ……. 375 მგ

ხსნარი B: ამპულაში 1 მლ

1 ამ.

ციანოკობალამინი ……. 2.5 მგ

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:

კომბინირებული პრეპარატი, ანთების საწინააღმდეგო, ანალგეზიური, სიცხის დამწევი და ურიკოზურიული მოქმედებით.

დექსამეტაზონი– გლუკოკორტიკოსტეროიდი, ახდენს გამოხატულ ანთების საწინააღმდეგო მოქმედებას.

ფენილბუტაზონი – არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატი (პირაზოლინის წარმოებული), ახდენს ანთების საწინააღმდეგო, ანალგეზიურ, სიცხის დამწევ და ურიკოზურიულ ეფექტს.

ნატრიუმის სალიცილამიდოაცეტატი ხასიათდება ანალგეზიური ეფექტით, უზრუნველყოფს პრეპარატის საუკეთესო ხსნადობას.

ციანკობალამინი (ვიტამინი B₁₂) მონაწილეობს ნუკლეინის მჟავების სინთეზში, ახდენს ლიპიდების ცვლის გააქტიურებას, უზრუნველყოფს უჯრედების რეგენერაციას და ნერვული ბოჭკოების მიელინური შრის რეგენერაციას, ახდენს გამოხატულ ანტინევროლოგიურ მოქმედებას.

ლიდოკაინი ახდენს ინექციის ადგილის ანესთეზიას.

ჩვენებები:

სახსროვანი სინდრომი(რევმატოიდული ართრიტი, ოსტეოართროზი, მაალკირებელი სპონდილოართრიტი, პოდაგრა).
ტკივილის სინდრომი (ნევრიტი, ნევრალგია, რადიკულიტი, ხერხემლის დეგენერაციული დაავადებები).

მიღების წესი და დოზირება:

კუნთში (ღრმად და ნელა ავადმყოფის ჰორიზონტალურ მდგომარეობაში) 1 ინექცია დღეში, ყოველდღე ან დღეგამოშვებით, არაუმეტეს 3 ინექციისა კვირაში. განმეორებითი კურსის ჩატარებისას ინტერვალი კურსებს შორის უნდა შეადგენდეს რამდენიმე კვირას.

საინექციო ხსნარის მომზადების წესი:

2 ამპულიანი კომპლექტის გამოყენებისას შპრიცში თავდაპირველად აიღება ხსნარი A, შემდეგ – ხსნარი B.

შეყვანას ახდენენ დაუყოვნებლივ ხსნარების შერევისთანავე.

მზა ხსნარის ტემპერატურა ახლოს უნდა იყოს ავადმყოფის სხეულის ტემპერატურასთან.

განსაკუთრებული მითითებები:

– გათვალისწინებული უნდა იქნას კუმულაციის შესაძლებლობა ფენილბუტაზონის დიდი T1/2–ის გამო(განსაკუთრებით ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას).

– დასუსტებულ და ხანშიშესულ ავადმყოფებს ენიშნებათ მინიმალური დოზა.

– ინექციის ადგილის გაღიზიანებისაგან დაცვის მიზნით აუცილებელია კუნთში ღრმად ჩატარდეს ინექცირება და სხვადასხვა ადგილზე.

– ავადმყოფობის მწვავე სიმპტომების კუპირების შემდეგ რეკომენდებულია მკურნალობა გაგრძელდეს ტაბლეტების ან რექტალური სანთლების გამოყენებით.

– მკურნალობის დროს ავადმყოფის საკვები უნდა შეიცავდეს საკმარისი რაოდენობით K⁺, ცილებს, ვიტამინებს და მცირედ ცხიმებს, ნახშირწყლებს და მოხარშულ მარილს.

– აუცილებელია პერიფერიული სისხლის სურათის კონტროლი, კრეატინინის შემცველობა, შარდოვანა და ტრანსამინაზა.

– დიურეტიკების ერთდროული გამოყენებისას აუცილებელია სისხლის შრატში K⁺ კონტროლი;

– ანტიკოაგულანტები – სისხლის შემდედებელი სისტემის მაჩვენებლების კონტროლი (სისხლდენის რისკის გამო). ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის კონტროლი უნდა ჩატარდეს მკურნალობის შეწყვეტიდან 2 კვირის შემდეგ(რომ გამოირიცხოს ფენილბუტაზონის გავლენა).

– ციანკობალამინმა შეიძლება ცდომილება შეიტანოს კლინიკო–ლაბორატორიულ მაჩვენებელში ფუნქციონალური მიელოზის და/ან პერნიციოზული ანემიის დროს.

უკუჩვენებები:

* ზემგრძნობელობა;

* მწვავე გასტრიტი; კუჭისა და თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადება (მათ შორის რემისიის ფაზაში);

* მიოკარდის მწვავე ინფარქტი, გამტარობის დარღვევით, პარკუჭოვანი არითმიები;

* ღვიძლის და/ან თირკმლის უკმარისობა;

* ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის დარღვევა;

* ვირუსული ინფექცია(მათ შორის ჰერპესი, წითელა, პაროტიტი, პოლიომიელიტი, გამონაკლისია დაავადების ბულბარული ფორმა);

* სისტემური მიკოზი;

* გლაუკომა, რქოვანას ტრავმები;

* ძვლის ტვინისა და სისხლის დაავადებები(მათ შორის ლეიკოპენია, თრომბოციტოპენია, ჰემოფილია), მიელოსუპრესია; გიგანტურუჯრედოვანი არტერიიტი, რევმატიული პოლიმიალგია;

* პანკრეატიტი; სტომატიტი;

* ლიმფადენიტი ბცჟ ვაქცინაციის შემდეგ;

* ქირურგიული ოპერაცია;

*გლუკოზო–6–ფოსფატ დეჰიდროგენაზას დეფიციტი;

*ორსულობა; ლაქტაციის პერიოდი;

*ბავშვთა ასაკი (14 წლამდე),

* მოხუცებულთა ასაკი;

სიფრთხილით:

შაქრიანი დიაბეტი, ტუბერკულოზი, ამებიაზი, ეპილეფსია, ფსიქიური დაავადებები, ბრონქული ასთმა, თივის ცხელება, ბაქტერიული ინფექცია, არტერიული ჰიპერტენზია, არტერიული ჰიპოტენზია, თრომბოემბოლია, ოსტეოპოროზი.

გვერდითი მოვლენები:

ნერვული სისტემის მხრივ: თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, კრუნჩხვა, ძილის დარღვევა, ეიფორია, ფსიქოზი.

შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: ანურია, თირკმელების ფუნქციის დარღვევა.

საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, მადის დაქვეითება, ტკივილი მუცელში,დიარეა, კუჭ–ნაწლავის ეროზიულ–წყლულოვანი დაზიანება; კუჭ–ნაწლავიდან სისხლდენა, თირკმლის ფუნქციის დარღვევა(იშვიათად).

სისხლის შემდედებელი და ჰემოსტაზის სისტემის მხრივ: ლეიკოპენია, აგრანულოციტოზი, თრომბოციტოპენია, აპლასტიური ანემია, პანციტოპენია.

სუნთქვის სისტემის მხრივ: ფილტვების ჰიპერვენტილაცია, სუნთქვის ცენტრის დათრგუნვა.

გულ–სისხლარღვთა სისტემის მხრივ: ბრადიკარდია, არტერიული წნევის დაქვეითება, ორთოსტატული კოლაფსი (იშვიათად).

გრძნობათა ორგანოების მხრივ: მხედველობისა და სმენის დარღვევა;

ლაბორატორიული მაჩვენებლები: მეტაბოლური ალკალოზი ან აციდოზი, „თირკმლისმიერი“ ტრანსამინაზების მომატება.

ალერგიული რეაქციები: ეგზანთემა, კანის ქავილი, იშვიათად – ბრონქოსპაზმი.

ადგილობრივი რეაქციები: ინექციის ადგილის ტკივილი, ქსოვილის აბსცესი და ნეკროზი (იშვიათად).

სხვა: ცხელება, შეშუპება თავის ტვინის და/ან ფილტვების, კომა, მიკოზი, იმუნოდეპრესია (ინფექციების მიმართ წინააღმდეგობის უნარის დაქვეითება, ჭრილობების შეხორცების შეფერხება).

მკურნალობა: ფილტვების ხელოვნური ვენტილაცია და სხვა რეანიმაციული ღონისძიებები; ჩვენებით ანტიეპილეპტიური მკურნალობა(დიაზეპამის შეყვანა), ჰემოდიალიზი.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

– შესაძლებელია სულფანილამიდებისა და Li+ პრეპარატების კონცენტრაციის გაზრდა, მეტოტრექსატის ტოქსიურობის მომატება, ბარბიტურატების საძილე მოქმედების გაძლიერება, ჰიპოტენზიური სამკურნალო პრეპარატების, ჰორმონალური კონტრაცეპტივების ეფექტურობის დაქვეითება, ფენიტოინის მოქმედების გაძლიერება, სულფინპირაზონის და მილაკოვანი სეკრეციის ბლოკატორების ურიკოზურიული ეფექტის შემცირება;

– ვაქცინაციის ეფექტურობის მნიშვნელოვანი დაქვეითება.

– ანთების საწინააღმდეგო და ეთანოლის შემცველი სამკურნალო საშუალებების ერთდროული გამოყენებისას კუჭ–ნაწლავის ტრაქტიდან იზრდება სისხლდენის რისკი.

– ჰიპოგლიკემიური თერაპიის ჩატარებისას აუცილებელია სისხლში გლუკოზის კონტროლი.

– პირდაპირი და არაპირდაპირი მოქმედების ანტიკოაგულანტების ერთდროული გამოყენებისას, დიპირიდამოლი ან სულფინპირაზონი საჭიროებს პროთრომბინული დროის კონტროლს.

– საგულე გლიკოზიდებთან ერთდროული დანიშვნისას შეიძლება შენელდეს ან დაჩქარდეს დიგიტალიზაცია.

– დიურეტიკების ერთდროული გამოყენებისას შესაძლებელია დიურეზისა და ნატრიურეზის შემცირება, ჰიპო– ან ჰიპერკალიემიის განვითარება.

– ანაბოლური სტეროიდები და მეთიფენიდატი აძლიერებენ, ხოლო ღვიძლის მიკროსომალური ფერმენტების წინამორბედი ინდუქტორები (ბარბიტურატები, პრომეტაზინი, რიფამპიცინი, ფენიტოინი) ამცირებენ პრეპარატის ეფექტს.

მეტამაქსი ხელ/სად.გელი 5ლ

METAMAX წარმოადგენს ახალი თაობის ხელის ანტისეპტიკურ სადეზინფექციო საშუალებას.

უზრუნველყოფს თქვენი და თქვენი შვილების ხელების სისუფთავეს და დაცვას მიკრობებისგან, რაც ძალზედ მნიშვნელოვანია სხვადასხვა სახის სეზონური, თუ არასეზონური დაავადებების პრევენციის მიზნით.

შეგიძლიათ გამოიყენოთ ყველგან და ყოველთვის (სამკურნალო-პროფილაქტიკურ, საგანმანათლებლო დაწესებულებებში, საზოგადოებრივი დანიშნულებისა და სხვა ობიექტებში), განსაკუთრებით ისეთ დროს, როდესაც ხელების დაბანის საშუალება არ გაქვთ (მოგზაურობისას, ტრანსპორტში, კვების ობიექტებში, სამსახურში, სკოლაში და ა.შ.).

გამოიყენება, როგორც მოზრდილებში, ასევე ბავშვებში. არ გააჩნია კანზე ადგილობრივი გამაღიზიანებელი ზემოქმედება.

ერგოფერონი #20ტ საწ.

~~29.70 ლარი~~
27.92 ლარი

ქვეყანა: რუსეთი

მწარმოებელი: მატერია მედიკა ჰოლდინგი

გაცემის ფორმა: III ჯგუფი ურეცეპტო

ამარილი – AMARIL – АМАРИЛ

საერთაშორისო დასახელება:

GLIMEPIRIDE

მწარმოებელი: SANOFI AVENTIS

მოქმედი ნივთიერება: გლიმეპირიდი

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

პერორალური ჰიპოგლიკემიური პრეპარატი.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

ტაბლეტები: შეფუთვაში 30 და 120 ც.

1 ტაბ.

გლიმეპირიდი 1 მგ

დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა, “გლიკოლიატის ნატრიუმის სახამებელი”, 25000 პოლივიდონი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, მაგნიუმის სტეარატი, რკინის წითელი ჟანგი(E 172)

1 ტაბ.

გლიმეპირიდი 2 მგ

დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა “გლიკოლიატის ნატრიუმის სახამებელი”, 25000 პოლივიდონი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, მაგნიუმის სტეარატი, რკინის ყვითელი ჟანგი (E 172) ალუმინის პუდრით პიგმენტირებული ინდიკოკარმინის ლაქი(E 132).

1 ტაბ.

გლიმეპირიდი 3 მგ

დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა, “გლიკოლიატის ნატრიუმის სახამებელი”, 25000 პოლივიდონი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, მაგნიუმის სტეარატი, რკინის ყვითელი ჟანგი(E 172).

1 ტაბ.

გლიმეპირიდი 4 მგ

დამხმარე ნივთიერებები: ლაქტოზა, “გლიკოლიატის ნატრიუმის სახამებელი”, 25000 პოლივიდონი, მიკროკრისტალური ცელულოზა, მაგნიუმის სტეარატი, ალუმინის პუდრით პიგმენტირებული ინდიკოკარმინის ლაქი(E 132).

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

გლიმეპირიდი, ამარილის აქტიური ნივთიერება, წარმოადგენს პერორალური გამოყენების ჰიპოგლიკემიურ პრეპარატს – სულფანილშარდოვანას წარმოებულს. იგი ასტიმულირებს პანკრეასის ბეტა-უჯრედების მიერ ინსულინის სეკრეციას, აძლიერებს ინსულინის გამონთავისუფლებას, მაღლა სწევს ინსულინისადმი პერიფერიული ქსოვილების მგრძნობელობას.

ფარმაკოკინეტიკა:

4 მგ სადღეღამისო დოზით პრეპარატის მრავალჯერ მიღებისას სისხლის შრატში მისი მაქსიმალური კონცენტრაცია( C_max) აღინიშნება დაახლოებით 2.5 საათის შემდეგ და შეადგენს 309 ნგ/მლ; არსებობს ხაზოვანი (ან წრფივი) თანაფარდობა დოზასა და C_max-ს შორის, აგრეთვე დოზასა და AUC (ფართობი მრუდისა “კონცენტრაცია-დრო”) შორის. გლიმეპირიდისათვის დამახასიათებელია აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა. საკვების მიღება არ ახდენს არსებით გავლენას შეწოვაზე. გლიმეპირიდისათვის დამახასიათებელია განაწილების ძალზე დაბალი მოცულობა (8.8 ლ-მდე), რომელიც დაახლოებით ტოლია ალბუმინის განაწილების მოცულობისა; აგრეთვე პლაზმის ცილებთან შეკავშირების მაღალი ხარისხი (99%-ზე მეტი) და დაბალი კლირენსი (48 მლ/წთ). რადიოიზოტოპით ნიშანდებული გლიმეპირიდის დოზის ერთჯერადი მიღების შემდეგ რადიოაქტიურობის 58% აღმოჩნდა შარდში და 35% განავალში. შეუცვლელი ნივთიერება შარდში არ გამოვლინდა. ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 5-8 საათს; მაღალი დოზების მიღების შემდეგ ნახევარგამოყოფის პერიოდი იზრდება. სხვადასხვა სქესისა და ასაკობრივი ჯგუფის პაციენტებს გააჩნიათ მსგავსი ფარმაკოკინეტიკური პარამეტრები. თირკმელების ფუნქციის დარღვევის (კრეატინინის დაბალი კლირენსი) მქონე პაციენტებს აღენიშნებოდათ გლიმეპირიდის კლირენსის მომატებისა და სისხლის შრატში მისი საშუალო კონცენტრაციების შემცირების ტენდენცია. ამგვარად, ამ კატეგორიის პაციენტებს არ ემუქრებათ პრეპარატის კუმულაციის დამატებითი საშიშროება.

ჩვენებები:

ინსულინდამოუკიდებელი შაქრიანი დიაბეტის (ტიპი 2) დიეტით თერაპიისა და ფიზიკური დატვირთვების არაეფექტურობის დროს. გარდა ამისა, ამარილის გამოყენება შესაძლებელია ინსულინის პრეპარატებთან ერთად (ტიპი 2) ინსულინდამოუკიდებელი შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულებში.

მიღების წესები და დოზირება:

პრეპარატის საწყის და შემანარჩუნებელ დოზას ადგენენ ინდივიდუალურად, სისხლში და შარდში შაქრის დონის რეგულარული კონტროლის შედეგების საფუძველზე. სისხლში და შარდში შაქრის დონეზე რეგულარული დაკვირვება საშუალებას იძლევა განვსაზღვროთ პრეპარატის მიმართ პირველადი ან მეორად რეზისტენტობა.

საწყისი დოზა და დოზის შერჩევა:

მკურნალობის დასაწყისში ინიშნება 1 მგ ამარილი დღეში ერთხელ. საჭიროების შემთხვევაში დღეღამური დოზა თანდათან შეიძლება გაიზარდოს სისხლში შაქრის დონის რეგურალური კონტროლის პირობებში (1-2 კვირის ინტერვალით) შემდეგი სქემის მიხედვით: 1 მგ, 2 მგ, 3 მგ, 4 მგ, 6 მგ და გამონაკლის შემთხვევებში 8 მგ. კარგად კონტროლირებადი შაქრიანი დიაბეტით დაავადებული ავადმყოფებისათვის სადღეღამისო დოზის დიაპაზონი შეადგენს 1-დან 4 მგ-მდე. მხოლოდ ცალკეულ ავადმყოფებში აღინიშნება თერაპიული ეფექტი პრეპარატის 6 მგ-ზე მეტი სადღეღამისო დოზის მიღებით. მაქსიმალური სადღეღამისო დოზაა 8 მგ.

დოზის კორექცია:

შაქრიანი დიაბეტის კომპენსაციის მიღწევისას მატულობს მგრძნობელობა ინსულინის მიმართ. ამასთან დაკავშირებით მკურნალობის პროცესში შეიძლება შემცირდეს გლიმეპირიდზე მოთხოვნილება. ჰიპოგლიკემიის განვითარების თავიდან ასაცილებლად საჭიროა დროებით შევამციროთ დოზა ან მოვხსნათ პრეპარატი.

დოზის კორექცია საჭიროა აგრეთვე წარმოებდეს ავადმყოფის სხეულის მასის ან ცხოვრების წესის შეცვლის შემთხვევაში, ან ისეთი სხვა ფაქტორების წარმოქმნისას, რომელიც ხელს უწყობს ჰიპო- ან ჰიპერგლიკემიის განვითარების რისკის მომატებას (იხ. “განსაკუთრებული მითითებები”).

შაქრის დონის დამწევი სხვა პრეპარატიდან ამარილზე ავადმყოფის გადაყვანა:

არ არსებობს ზუსტი თანაფარდობა ამარილისა და შაქრის დამწევი სხვა პერორალური პრეპარატების დოზებს შორის. ამგვარი პრეპარატებიდან ამარილზე გადაყვანისას მისმა სადღეღამისო საწყისმა დოზამ უნდა შეადგინოს 1 მგ (იმ შემთხვევებშიც კი, როდესაც ავადმყოფი ამარილზე გადაჰყავთ შაქრის დამწევი სხვა პეროლარული პრეპარატის მაქსიმალური დოზიდან). ამარილის დოზის ნებისმიერი მომატება საჭიროა მოხდეს იმ რეკომენდაციების შესაბამისად, რომელიც წარმოდგენილია ქვეთავში “საწყისი დოზა და დოზის შერჩევა”. საჭიროა მხედველობაში მივიღოთ ადრე გამოყენებული შაქრის დამწევი სხვა პერორალური პრეპარატის ეფექტურობის ხარისხი და ხანგრძლივობა.ადიტიური ეფექტის თავიდან ასაცილებლად, შეიძლება საჭირო გახდეს, დროებით, მკურნალობის შეწყვეტა. რაც ზრდის ჰიპოგლიკემიის განვითარების რისკს.

გამოყენება ინსულინთან კომბინაციაში:

იმ შემთხვევებში, როდესაც ამარილის მაქსიმალური დოზის მიღებით ვერ ხერხდება სისხლში შაქრის დონის ნორმალიზება, შესაძლებელია მისი კომბინაცია ინსულინთან. ასეთ შემთხვევაში, ექიმის მიერ დანიშნული ამარილის ბოლო დოზა უცვლელი რჩება. ინსულინით მკურნალობა იწყება მინიმალური დოზიდან მისი შემდგომი თანდათანობითი გაზრდით და სისხლში შაქრის დონის კონტროლით. კომბინირებული მკურნალობა საჭიროებს აუცილებელ საექიმო კონტროლს. სადღეღამისო დოზის დრო და ჯერადობა განისაზღვრება ექიმის მიერ ავადმყოფის ცხოვრების წესის გათვალისწინებით. როგორც წესი, სადღეღამისო დოზა ინიშნება ერთ მიღებაზე, უშუალოდ საუზმის წინ. თუ კი სადღეღამისო დოზა დროზე არ იქნა მიღებული, მაშინ პრეპარატი უნდა მიიღონ უშუალოდ პირველივე ნოყიერი კვების წინ.

ამარილის ტაბლეტებს იღებენ მთლიანად, დაუღეჭავად საკმარისი რაოდენობის წყალთან ერთად (დაახლოებით 100-200 მლ). ძალიან მნიშვნელოვანია, რომ ამარილის მიღების შემდეგ არ გამოტოვოთ საკვების მიღება.

მკურნალობის ხანგრძლივობა:

როგორც წესი, ამარილით მკურნალობა ხანგრძლივია.

პრეპარატი საჭიროა მივიღოთ დანიშნული დოზითა და დანიშნულ დროს. შეცდომები პრეპარატის გამოყენებაში, მაგალითად, მისი მიღების გამოტოვება არასდროს არ შეიძლება გამოვასწოროთ შემდგომში უფრო მაღალი დოზის მიღებით. ექიმმა და ავადმყოფმა წინასწარ უნდა მოილაპარაკონ იმ ღონისძიებების შესახებ, რომლებიც მისაღებია ამგვარი შეცდომების შემთხვევაში (მაგ. წამლის ან საკვების გამოტოვება ან ისეთ სიტუაციებში, როდესაც შეუძლებელია დადგენილ დროში პრეპარატის მორიგი დოზის მიღება. ავადმყოფმა სასწრაფოდ უნდა შეატყობინოს ექიმმა პრეპარატის ძალზე მაღალი დოზის მიღების შემთხვევაში.

გვერდითი მოვლენები:

ცვლის პროცესების მხრივ: ჰიპოგლიკემია. ჰიპოგლიკემიის შესაძლო ნიშნები: თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, შიმშილის გრძნობა, გაძლიერებული ოფლიანობა, ტრემორი, ტაქიკარდია, არტერიული ჰიპერტენზია, ტკივილი გულის არეში, არითმიები, გულისრევა, ღებინება, შფოთვა, ძილის დარღვევა, მოუსვენრობა, აგრესიულობა, ყურადღების კონცენტრაციის დარღვევა, ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფის დაქვეითება, აპათია, დეპრესია, ძილიანობა, მეტყველების დარღვევა, აფაზია, მხედველობის დარღვევა, მგრძნობელობის დარღვევა, პარეზები, ცენტრალური გენეზის კრუნჩხვები, ცნობიერების დაბინდვა და გონების დაკარგვა კომაში ჩავარდნამდე, ზედაპირული სუნთქვა და ბრადიკარდია. ჰიპოგლიკემიის მძიმე შეტევის კლინიკური სურათი წააგავს თავის ტვინში სისხლის მიმოქცევის დარღვევის სურათს. ყველა აღწერილი ნიშანი თითქმის ყოველთვის ქრება ჰიპოგლიკემიის ნიველირების შემდეგ.

მხედველობის ორგანოს მხრივ: მკურნალობის დროს (განსაკუთრებით მის დასაწყისში) შეიძლება აღინიშნოს სისხლში შაქრის დონის ცვლილებებით გამოწვეული მხედველობის ტრანზიტორული დარღვევები.

კუჭ-ნაწლავის და ღვიძლის მხრივ: ზოგჯერ შეიძლება აღინიშნოს გულისრევა, პირღებინება, ეპიგასტრიუმში სიმძიმისა და დისკომფორტის შეგრძნება, ტკივილი მუცლის არეში, დიარეა, იშვიათ შემთხვევებში – ღვიძლის ტრასამინაზების აქტივობის მომატება, ქოლესტაზი, სიყვითლე, ჰეპატიტი (ღვიძლის უკმარისობის განვითარებამდე).

სისხლმბადი სისტემის მხრივ: იშვიათად შესაძლოა განვითარდეს თრომბოციტოპენია, გამონაკლის შემთხვევებში – ლეიკოპენია, ჰემოლიზური ანემია ან ერითროციტოპენია, გრანულოციტოპენია, აგრანულოციტოზი და პანციტოპენია (მიელოსუპრესიის შედეგად).

ალერგიული რეაქციების მხრივ: ზოგჯერ შესაძლოა აღინიშნოს ქავილი, ჭინჭრის ციება, გამონაყარი კანზე. ამგვარი რეაქციები, როგორც წესი, ზომიერად გამოხატულია, მაგრამ შესაძლოა მოხდეს პროგრესირებაც და ან დაერთოს არტერიული წნევის დაწევა, დისპნოე, ანაფილაქსიური შოკის განვითარებამდე. ჭინჭრის ციების გამოვლენის შემთხვევაში საჭიროა დაუყოვნებლივ მივმართოთ ექიმს.

სხვა გვერდითი მოვლენები გამონაკლის შემთხვევებში – ალერგიული ვასკულიტი. ფოტოსენსიბილიზაცია, სისხლის შრატში ნატრიუმის დონის დაქვეითება. თუ ავადმყოფი შეამჩნევს ზემოთ ჩამოთვლილ გვერდით მოვლენებს, მან რჩევა უნდა ჰკითხოს მკურნალ ექიმს.

გამომდინარე იქიდან, რომ ცალკეულმა გვერდითმა მოვლენამ, როგორიცაა მძიმე ჰიპოგლიკემია სისხლის სურათის მხრივ სერიოზული ცვლილებები, მძიმე ალერგიული რეაქციები, ღვიძლის უკმარისობა – შეიძლება გარკვეულ გარემოებაში ავადმყოფის სიცოცხლეს საფრთხე შეუქმნას, ასევე არასასურველი მძიმე რეაქციების განვითარების შემთხვევაში ავადმყოფმა დაუყოვნებლივ უნდა აცნობოს მათ შესახებ მკურნალ ექიმს და არავითარ შემთხვევაში არ გააგრძელოს პრეპარატის მიღება მისი რეკომენდაციის გარეშე.

უკუჩვენეები:

ინსულინდამოკიდებული (ტიპი 1) შაქრიანი დიაბეტი;
დიაბეტური კეტოაციდოზი, დიაბეტური პრეკომა და კომა;
მომატებული მგრძნობელობა გლიმეპირიდის ან პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის მიმართ (ჰიპერმგრძნობელობის რეაქციების განვითარების რისკი);
ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები;
თირკმელების ფუნქციის მძიმე დარღვევები (მათ შორის ჰემოდიალიზზე მყოფი ავადმყოფები).

ორსულობა და ლაქტაცია:

პრეპარატის გამოყენება უკუნაჩვენებია ორსულ ქალებში, მოსალოდნელი ორსულობის ან დაორსულების შემთხვევაში საჭიროა ქალის გადაყვანა ინსულინით თერაპიაზე.

ექსპერიმენტული გამოკვლევებით დადგენილია, რომ გლიმეპირიდი გამოიყოფა დედის რძესთან ერთად. ამას გამო არ შეიძლება ამარილის დანიშვნა ლაქტაციის პერიოდში. ავადმყოფი უნდა გადავიდეს ინსულინზე ან შეწყვიტოს ძუძუთი კვება.

განსაკუთრებული მითითებები:

ადექვატური დიეტა, რეგულარული და საკმარისი ფიზიკური ვარჯიშები და, საჭიროების შემთხვევაში, სხეულის მასის დაკლება ისეთივე მნიშვნელოვანია სისხლში შაქრის დონის ოპტიმალური კონტროლის მისაღწევად, როგორც ამარილის რეგულარული მიღება. სისხლში შაქრის დონის არასაკმარისი დაწევის კლინიკური სიმპტომებია: შარდვის სიხშირის მომატება, ძლიერი წყურვილი, პირის სიმშრალე, კანის საფარის სიმშრალე.

მკურნალობის დასწყისში შეიძლება გაიზარდოს ჰიპოგლიკემიის განვითარების რისკი, რაც საჭიროებს ავადმყოფებზე განსაკუთრებით მკაცრ დაკვირვებას.

ფაქტორებს, რომლებიც ხელს უწყობენ ჰიპოგლიკემიის განვითარებას, მიეკუთვნება:

ავადმყოფის მხრიდან ექიმთან თანამშრომლობის სურვილის უქონლობა ან არასაკმარისი უნარი (განსაკუთრებით ხანდაზმულ ასაკში);
არასასრულფასოვანი, არარეგულარული კვება, საკვების მიღების გამოტოვება;
დისბალანსი ფიზიკურ დატვირთვასა და ნახშირწყლების მოხმარებას შორის;
ჩვეული დიეტის შეცვლა;
ალკოჰოლის მიღება, განსაკუთრებით თუ მას ერთვის კვების გამოტოვებაც
თირკმლების ფუნქციის დარღვევა;
ღვიძლი ფუნქცის მძიმე დარღვევა;
ამარილის დოზის გადაჭარბება;
ენდოკრინული სისტემის არაკომპესირებული დაავადებები, რომლებიც ზემოქმედებენ ნახშირწყლების ცვლაზე (მაგ. ფარისებრი ჯირკვლის ფუნქციის დარღვევები ჰიპოფიზური უკმარისობა ან თირკმელზედა ჯირკვლის უკმარისობა).
ზოგიერთი სამკურნალო საშუალების ერთდროული გამოყენება (იხ.”სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება”).

ექიმი ინფორმირებული უნდა იყოს ზემოთ აღნიშნული ფაქტორებისა და ჰიპოგლიკემიის ეპიზოდების შესახებ, რადგან ეს ყოველივე ითხოვს ავადმყოფის მიმართ განსაკუთრებულ ყურადღებას. ამგვარი ფაქტორების არსებობისას, რომლებიც ზრდის ჰიპოგლიკემიის განვითარების საშიშროებას, საჭიროა ამარილის დოზის ან მკურნალობის სქემის კორექტირება.

აღნიშნული საჭიროა გაკეთდეს ინტერკურენტული დაავადების ან ავადმყოფის ცხოვრების წესის შეცვლის შემთხვევაში.

ჰიპოგლიკემიის სიმპტომები შეიძლება იყოს შერბილებული ან სრულიად არ ვლინდებოდეს ხანდაზმულ ავადმყოფებში; ვეგეტატური ნეიროპათიით დაავადებულ ადამიანებში, ან ავადმყოფებში, რომლებიც ერთდროულად მკურნალობენ β-ადრენობლოკატორებით, კლონიდინით, რეზერპინით, გუანეტიდინით ან სხვა მსგავსი საშუალებებით.

ჰიპოგლიკემია თითქმის ყოველთვის შეიძლება სწრაფად იქნას ნიველირებული ნახშირწყლების (გლუკოზა ან შაქარი, მაგ. შაქრის ნატეხის სახით, ხილის ტკბილი წვენი ან ჩაი) დაუყოვნებლივი მიღებით. ამასთან დაკავშირებით ავადმყოფს უნდა ჰქონდეს თან არანაკლებ 20 გ გლუკოზა. შაქრის შემცველები არაეფექტურია ჰიპოგლიკემიის მკურნალობაში.

სულფანილშარდოვანას სხვა პრეპარატების გამოყენების გამოცდილებიდან ცნობილია, რომ მიუხედავად საწყის ეტაპზე ჰიპოგლიკემიის დაძლევის წარმატებისა, მოსალოდნელია მისი რეციდივი. ამასთან დაკავშირებით, აუცილებელია მუდმივად და გულდასმით დაკვირვება ავადმყოფზე. მძიმე ჰიპოგლიკემია საჭიროებს დაუყოვნებლივ მკურნალობას ექიმის მეთვალყურეობის ქვეშ. ხოლო გარკვეულ შემთხვევებში ავადმყოფის ჰოსპიტალიზაციას.

თუ შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულს მკურნალობენ სხვადასხვა ექიმები (მაგალითად, უბედური შემთხვევის შემდეგ საავადმყოფოში ყოფნა, გამოსასვლელ დღეებში ავადმყოფობა), მან აუცილებლად უნდა აცნობოს ექიმებს თავისი დაავადების და ჩატარებული მკურნალობის შესახებ.

სტრესულ სიტუაციებში (მაგალითად ტრავმა, ქირურგიული ჩარევა, ინფექციური დაავადებები) შეიძლება წამოიჭრას ინსულინით თერაპიაზე ავადმყოფის დროებით გადაყვანის აუცილებლობა. ამარილით მკურნალობისას საჭიროა სისხლსა და შარდში შაქრის დონის, აგრეთვე გლიკოზირებული ჰემოგლობინის კონცენტრაციის რეგულარული კონტროლი. მკურნალობის დასაწყისში, ერთი სამკურნალო საშუალებიდან მეორეზე გადასვლის, ან ამარილის არარეგულარული მიღების დროს შეიძლება ადგილი ჰქონდეს ჰიპო- ან ჰიპერგლიკემიით გამოწვეულ ყურადღების კონცენტრაციისა და ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფის დაქვეითებას. მან შეიძლება უარყოფითად იმოქმედოს ავტოტრანსპორტის ან სხვადასხვა სახის მანქანებისა და მექანიზმების მართვის უნარზე.

ჭარბი დოზირება:

პრეპარატის ჭარბი დოზირებისას შესაძლოა ჰიპოგლიკემიის განვითარება (იხ. “განსაკუთრებული მითითებები”).

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

ჰიპოგლიკემიური მოქმედებების გაძლიერება და ამასთან დაკავშირებით ჰიპოგლიკემიის შესაძლო განვითარება შეიძლება აღინიშნოს ამარილისა და ინსულინის და აგრეთვე სხვა პერორალური შაქრის დამწევი საშუალებების ერთდროული გამოყენებისას, მაგალითად, როგორიცაა აგფ-ის ინჰიბიტორები, ალოპურინოლი, ანაბოლური სტეროიდები და მამაკაცის სასქესო ჰორმონები, ქლორამფენიკოლი, კუმარინის წარმოებულები, ციკლოფოსფამიდი, დიზოპირამიდი, ფენფლურამინი, ფიბრატები, ფლუოქსეტინი, გუანეტიდინი, იზოფოსფამიდი, მაო-ს ინჰიბიტორები, მიკონაზოლი, პენტოქსიფილინი (მაღალი დოზებით პარენტერალური შეყვანისას), ფენილობუტაზონი, აზაპროპაზონი, ოქსიფენბუტაზონი, პრობენიციდი, ქინოლონები, სალიცილატები, სულფინპირაზონი, სულფანილამიდები, ტეტრაციკლინები, ტრიტოკვალინი.

ჰიპოგლიკემიური მოქმედების შესუსტება და მასთან დაკავშირებული სისხლში შაქრის დონის მომატება შეიძლება ამარილისა და აცეტაზოლამიდის, ბარბიტურატების, კორტიკოსტეროიდების, დიაზოქსიდის, დიურეზულების, ადრენალინისა და სიმპატომიმეტური საშუალებების, გლუკაგონის, სასაქმებელი საშუალებების (ხანგრძლივი გამოყენებისას), ნიკოტინის მჟავას (მაღალ დოზებში), ესტროგენებისა და პროგესტერონების, ფენოთიზიანების, ფენიტოინის, რიფამპიცინის, ფარისებრი ჯირკვლის ჰორმონების ერთდროული გამოყენების დროს. H₂-რეცეპტორების ბლოკატორებს, კლონიდინსა და რეზერპინს შეუძლიათ ამარილის ჰიპოგლიკემიური მოქმედების როგორც გაძლიერება, ასევე შესუსტება.

β-ადრენობლოკატორები აქვეითებს გლუკოზის მიმართ ტოლერანტობას, რასაც შეუძლია შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულებში გამოიწვიოს ნივთიერებათა ცვლის დარღვევების კომპენსაციის გაუარესება. გარდა ამისა, β-ადრენობლოკატორებს შეუძლია ჰიპოგლიკემიის განვითარების რისკის გაძლიერება.

ისეთი სიმპათოლიზური საშუალებების მოქმედებით, როგორიცაა β- ადრენობლოკატორები, კლონიდინი და რეზერპინი შესაძლებელია მივაღწიოთ ჰიპოგლიკემიის კლინიკური ნიშნების შესუსტებას ან არარსებობას.

ამარილის მიღების ფონზე შეიძლება ადგილი ჰქონდეს კუმარინის წარმოებულების მოქმედების გაძლიერებას ან შესუსტებას.

ალკოჰოლის ერთჯერად ან ქრონიკულ მიღებას შეუძლია ამარილის ჰიპოგლიკემიური მოქმედების გაძლიერებაც და შესუსტებაც.

შენახვის პირობები და ვადა:

პრეპარატი ინახება არა უმეტეს 25⁰ c ტემპერატურაზე, ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი.