მერკაცინი 500მგ/2მლ ფლ

მერკაცინი
(Merkacin)

სავაჭრო დასახელება:
მერკაცინი (Merkacin)

საერთაშორისო დაუპატენტებელი სახელწოდება:
ამიკაცინის სულფატი.

წამლის ფორმა: ინტრამუსკულარული და ინტრავენური საინექციო ხსნარი.

შემადგენლობა: 2 მლ ხსნარი შეიცავს:
მოქმედი ნივთიერება: ამიკაცინის სულფატი 100 მგ, 250 მგ და 500 მგ ამიკაცინის ექვივალენტით.
დამხმარე ნივთიერებები: ნატრიუმის ციტრატი (ჰიდრირებული), ნატრიუმის ბისულფატი, გოგირდმჟავა, საინექციო წყალი.

პრეპარატის ათქ კოდი: J01GB06

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:
მერკაცინი წარმოადგენს ფართო სპექტრის ამინოგლიკოზიდს, რომელიც მიღებულია კანამიცინისაგან ნახევრადსინთეზური გზით.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:
მერკაცინს გააჩნია ბაქტერიციდული მოქმედება, თრგუნავს გამომწვევის ცილის სინთეზს.
კუნთში შეყვანის შემდეგ მერკაცინი სწრაფად შეიწოვება და ნაწილდება ორგანიზმის ყველა ქსოვილში. პლაზმის ცილებთან შეკავშირება – 20 %-ს შეადგენს.
მერკაცინი არ მეტაბოლიზდება. პრეპარატის ეფექტური ბაქტერიციდული კონცენტრაცია სისხლში ნარჩუნდება 10-12 საათის განმავლობაში. იგი გამოიყოფა შარდთან ერთად უცვლელი სახით. მისი ნახევარდაშლის პერიოდი 2-4 საათია.
ვენაში შეყვანის შემდეგ ანტიბიოტიკის თერაპიული კონცენტრაცია აღინიშნება 30-60 წუთის შემდეგ.
მერკაცინი მაღალეფექტურია გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმების მიმართ: Klebsiella, Pseudomonas, E.coli, Proteus, Enterobacter Serratia, Shigella, Salmonella, Providencia, Mima-Herelea, Citrobacter freundii (მათ შორის კანამიცინის, გენტამიცინისა და ტობრამიცინის მიმართ რეზისტენტული შტამების ჩათვლით), და ასევე ზოგიერთი გრამდადებითი მიკროორგანიზმის მიმართ: Staphylococcus (მათ შორის პენიცილინის, მეტიცილინის, ზოგიერთი ცეფალოსპორინის მიმართ რეზისტენტული შტამების ჩათვლით), Streptococcus-ის ზოგიერთი შტამის წინააღმდეგ.

ჩვენებები:
მძიმე მიმდინარეობის ინფექციურ-ანთებითი დაავადებების მკურნალობა, გამოწვეული მერკაცინის მიმართ მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით:
– აბდომინალური ინფექციები (მათ შორის, პერიტონიტი);
– სეპტიური ენდოკარდიტი;
– სეფსისი (მათ შორის, ახალშობილთა სეფსისი);
– ცნს-ის ინფექციები (მათ შორის, მენინგიტი);
– სასუნთქი გზების ინფექციები (ბრონქიტი, პნევმონია, პლევრის ემპიემა, ფილტვის აბსცესი);
– კანის და რბილი ქსოვილების ჩირქოვანი ინფექციები (დაინფიცირებული დამწვრობები, ინფიცირებული წყლულები და ნაწოლები);
– შარდ-სასქესო სისტემის ხშირად მორეციდივე ინფექციები (პიელონეფრიტი, ცისტიტი, ურეთრიტი, პროსტატიტი, გონორეა);
– სანაღვლე გზების ინფექციები;
– ძვლების და სახსრების ინფექციები (მათ შორის, ოსტეომიელიტი);
– ჭრილობის და პოსტოპერაციული ინფექციები.

მიღების წესი და დოზირების რეჟიმი:
პრეპარატის დოზას ადგენენ ინდივიდუალურად, დაავადების სიმძიმის, ინფექციის ლოკალიზაციისა და გამომწვევის მგრძნობელობის გათვალისწინებით, აგრეთვე ავადმყოფის სხეულის წონის მიხედვით.
მოზრდილებსა და მოზარდებში მერკაცინი ინიშნება ი/მ, ი/ვ (ნაკადურად ან წვეთოვნად 2 წთ-ის განმავლობაში) 5 მგ/კგ წონაზე ყოველ 8 სთ-ში ერთხელ ან 7,5 მგ/კგ წონაზე ყოველ 12 სთ-ში 7-10 დღის განმავლობაში.
მოზრდილებისთვის მაქსიმალური სადღეღამისო დოზაა _ 15 მგ/კგ წონაზე, არაუმეტეს 1.5 გ-ისა დღე-ღამეში.
ახალშობილებში საწყისი დოზა შეადგენს 10 მგ/კგ წონაზე, შემდეგ 7,5 მგ/კგ წონაზე ყოველ 12 სთ-ში 7-10 დღის განმავლობაში.
დღენაკლ ახალშობილებში რეკომენდებული დოზა _ 7,5 მგ/კგ წონაზე ყოველ 12 სთ-ში.
სასუნთქი გზების ინფექციების, ბაქტერიემიის, სეპტიცემიის, საშარდე გზების გართულებული ინფექციური დაავადებების, ინტრააბდომინალური ინფექციებისა და ფებრილური ნეიტროპენიის დროს მოზრდილებში მერკაცინის დოზა შეადგენს 15 მგ/კგ წონაზე ერთჯერადად ინტრავენურად, 4 კვირამდე ახალშობილებში _ 20 მგ/კგ წონაზე.
საშარდე გზების გაურთულებელი ინფექციების დროს _ 250 მგ ყოველ 12 სთ-ში ერთხელ. ჰემოდიალიზის სეანსის შემდეგ შესაძლოა დაინიშნოს დამატებითი დოზა 3-5 მგ/კგ წონაზე.
ი/ვ მერკაცინის შეყვანა შეიძლება ნაკადურად 2 წთ-ის ან წვეთოვნად 30-60 წთ-ის (ახალშობილებში 1-2 სთ) განმავლობაში. პრეპარატის საჭირო დოზას ხსნიან 100-200 მლ სტერილურ გამხსნელში. ამიკაცინის კონცენტრაცია ი/ვ გადასასხმელ ხსნარში არ უნდა აღემატებოდეს 5 მგ/მლ-ს. პრეპარატის ხსნარის მოსამზადებლად ი/ვ გამოყენებისთვის რეკომენდებულია შემდეგი გამხსნელები:
_ გლუკოზის 5%-იანი საინექციო ხსნარი;
_ გლუკოზის 5%-იანი ხსნარი და ნატრიუმის ქლორიდის 0,2%-იანი საინექციო ხსნარი;
_ გლუკოზის 5%-იანი და ნატრიუმის ქლორიდის 0,45%-იანი საინექციო ხსნარი;
_ ნატრიუმის ქლორიდის 0,9%-იანი საინექციო ხსნარი;
_ რინგერ-ლაქტატის საინექციო ხსნარი.
ხსნარი მზადდება უშუალოდ გამოყენებამდე.
როგორც სხვა ამინოგლიკოზიდები, მერკაცინი არ შეიყვანება ერთდროულად სხვა სამკურნალო საშუალებებთან ერთად.
მერკაცინი, პარენტერალური გამოყენების ყველა სამკურნალო საშუალების მსგავსად, უნდა შემოწმდეს უცხო ნაწილაკების არსებობაზე ან შეფერილობის შეცვლაზე!
მკურნალობის ხანგრძლივობა ი/ვ გამოყენებისას შეადგენს 3-7 დღეს, ი/მ გამოყენებისას _ 7-10 დღე.
პრეპარატის გამოყენების დაწყებიდან 3-5 დღის შემდეგ სამკურნალო ეფექტის არარსებობისას, მისი გამოყენება უნდა შეწყდეს და კიდევ ერთხელ შემოწმდეს მგრძნობელობა ამიკაცინის მიმართ.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევების მქონე ავადმყოფებს ესაჭიროებათ დოზირების რეჟიმის კორექცია კრეატინინის კლირენსის მაჩვენებლების მიხედვით, პრეპარატის შეყვანებს შორის ინტერვალების გაზრდის ან მისი დოზის შემცირების გზით. როდესაც კრეატინინის კლირენსი დამწვრობის მქონე პაციენტებს შესაძლოა დასჭირდეთ 5-7,5 მგ/კგ წონაზე დოზა ყოველ 4-6 სთ-ში, რაც დაკავშირებულია ასეთ პაციენტებში T1/2 უფრო ხანმოკლე პერიოდთან (T1/2 1-1,5 სთ).

წინააღმდეგჩვენებები:
პრეპარატის კომპონენტების, აგრეთვე ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის სხვა ანტიბიოტიკების მიმართ ჰიპერმგრძნობელობა; სასმენი ნერვის ნევრიტი; თირკმლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები; ორსულობა.

განსაკუთრებული მითითებანი:
ავადმყოფები, რომლებიც მერკაცინს იღებენ, უნდა იმყოფებოდნენ ექიმის მკაცრი მეთვალყურეობის ქვეშ ამინოგლიკოზიდების შესაძლო ნეფრო- და ოტოტოქსიურობის გათვალისწინებით. არ არის რეკომენდებული პრეპარატის გამოყენება 14 დღეზე უფრო მეტ ხანს, ვინაიდან მისი უსაფრთხოება ამ ვადის შემდეგ დადგენილი არ არის. ოტოტოქსიურობის (ხმაური ყურებში, თავბრუსხვევა, სმენის დაქვეითება) და ნეფროტოქსიურობის ნიშნების გამოვლენისას, საჭიროა პრეპარატის მიღების შეწყვეტა ან მისი დოზის კორეგირება.
არ არის რეკომენდებული სხვა ამინოგლიკოზიდური ანტიბიოტიკებისა და სხვა ნეიროტოქსიური და ნეფროტოქსიური პრეპარატების ერთდროული ან თანმიმდევრობითი გამოყენება. პრეპარატ მერკაცინის და მარყუჟოვანი შარდმდენების (ფუროსემიდი, ურეგიტი), კარბენიცილინის, ცეფალოსპორინების, B ამფოტერიცინის, ვანკომიცინის, მეთოქსიფლურანის, ენფლურანის, არასტეროიდული ანთების საწინააღმდეგო საშუალებების, რენტგენოკონტრასტული საშუალებების, პოლიმიქსინების ერთდროული დანიშვნისას იზრდება გვერდითი მოვლენების განვითარების საშიშროება.
ფაქტორებს, რომლებიც ზრდიან გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკს, ასევე მიეკუთვნება ხანდაზმული ასაკი და დეჰიდრატაცია.
ამინოგლიკოზიდური ანტიობიოტიკები სიფრთხილით გამოიყენება ავადმყოფებში კუნთების ფუნქციის დარღვევებით, როგორებიცაა: myasthenia gravis ან პარკინსონიზმი, ვინაიდან ანტიბიოტიკების ამ ჯგუფს შეუძლია გააძლიეროს კუნთების სისუსტე ნერვ-კუნთოვან გამტარობაზე კურარეს მსგავსი პოტენციური ეფექტის გამო.
პრეპარატ მერკაცინის მიღებისას ხდება არამგრძნობიარე მიკროორგანიზმების კოლონიზაცია, ისევე როგორც სხვა ანტიბიოტიკების მიღების შემთხვევაში, რაც შესაბამისი მკურნალობის დანიშვნას მოითხოვს.

მიღება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს:
მერკაცინის გამოყენება ორსულობის და ლაქტაციის პერიდში დასაშვებია მხოლოდ სასიცოცხლო ჩვენებით. ამიკაცინი აღწევს პლაცენტარულ ბარიერს და შესაძლოა მოახდინოს ნაყოფზე ზეგავლენა; საჭიროა პაციენტი გავაფრთხილოთ მერკაცინის გამოყენების აუცილებლობისას ნაყოფის მი¬მართ პოტენციური რისკის შესახებ. მერკაცინით მკურნალობისას ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს პრეპარატის დედის რძეში გადასვლის შესახებ ზუსტი მონაცემების არარსებობის გამო.

გამოყენება პედიატრიაში:
მერკაცინი, სხვა ამინოგლიკოზიდების მსგავსად, სიფრთხილით გამოიყენება ახალშობილებსა და დღენაკლ ბავშვებში მათი შარდგამომყოფი სისტემის ჩამოუყალიბებლობის გამო.

გვერდითი მოქმედება:
საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, სისხლში ღვიძლის ტრანსამინაზების კონცენტრაციის მომატება, ჰიპერბილირუბინემია.
ალერგიული რეაქციები: კანზე გამონაყარი, ქავილი, ცხელება, იშვიათად _ კვინკეს შეშუპება.
ცენტრალური და პერიფერული ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, ძილიანობა, ნერვ-კუნთოვანი გამტარობის დარღვევა, სმენის დაქვეითება შეუქცევადი სიყრუის განვითარებამდეც კი, ვესტიბულარული დარღვევები.
სისხლმბადი სისტემის მხრივ: ანემია, ლეიკოპენია, გრანულოციტოპენია, თრომბოციტოპენია.
შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: ოლიგურია, პროტეინურია, მიკროჰემატურია, იშვიათად _ თირკმლის უკმარისობა.

ჭარბი დოზირება:
ჭარბი დოზირების ან ტოქსიური რეაქციის განვითარების შემთხვევაში, პრეპარატი ორგანიზმიდან გამოიდევნება პერიტონეალური დიალიზით ან ჰემოდიალიზით. ნერვ-კუნთოვანი გადაცემის ბლოკირების მოხსნისათვის მიმართავენ ანტიქოლინესთერაზულ საშუალებებს, კალციუმის მარილებს, ფილტვების ხელოვნურ ვენტილაციას, სიმპტომურ თერაპიას.
ახალშობილებში შესაძლებელია გაცვლითი ტრანსფუზიის ჩატარება.

გამოშვების ფორმა:
ინტრავენური და ინტრამუსკულარული ინექციები;
საინქციო ხსნარი 100 მგ/2 მლ ფლაკონებში;
1, 10 და 100 ფლაკონი მუყაოს კოლოფში.
საინექციო ხსნარი 250 მგ/2 მლ ფლაკონებში;
1, 10 და 100 ფლაკონი მუყაოს კოლოფში.
საინექციო ხსნარი 500 მგ/2 მლ ფლაკონებში;
1, 10 და 100 ფლაკონი მუყაოს კოლოფში.
საინექციო ხსნარი 1 გრ/4 მლ ფლაკონებში;
1, 10 და 100 ფლაკონი მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები:
მშრალ, სინათლისაგან დაცულ ადგილას 15-25ºC ტემპერატურის პირობებში, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობა: 3 წელი.
ნუ გამოიყენებთ შეფუთვაზე მითითებული ვარგისიანობის ვადის გასვლის შემდეგ.

აფთიაქიდან გაცემის პირობები: გაიცემა ექიმის რეცეპტით.

წარმოებულია:
“ე.ი.პ.ი.კო” ეგვიპტე, თენს ოვ რამადან სითი,
პირველი საწარმოო ზონა B1, აბონენტის # 149 თენსი.
„უორლდ მედიცინ”-ისთვის, ინგლისი, 48 Queen Anne Street,
London W1G9JJ, England, E-mail: [email protected]

ციპროფლოქს(ცეფლოქსი)500მგ#50ტ

ცეფლოქსი-ავერსი
(ციპროფლოქსაცინი)

ზოგადი დახასიათება:
საერთაშორისო არაპატენტირებული დასახელება:
ციპროფლოქსაცინი;
ძირითადი ფიზიკურ-ქიმიური თვისებები:
თეთრი ან მოთეთრო ფერის, ოვალური ფორმის, ბრტყელი ზედაპირის მქონე, შემოგარსული ტაბლეტები ნაზოლით, ერთ მხარეს ჭდით და მეორე მხარეს ამოტვიფრული წარწერით _ 500;
შემადგენლობა:
1 შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს:
ციპროფლოქსაცინის ჰიდროქლორიდს, 500 მგ ციპროფლოქსაცინის ეკვივალენტურს. დამხმარე ნივთიერებები: მიკროკრისტალური ცელულოზა, სიმინდის სახამებელი, მაგნიუმის სტეარატი, გასუფთავებული ტალკი, ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი, შემომგარსავი ნივთიერებების ნარევი Ready Mix White (ჰიპრომელოზა, პოლიეთილენგლიკოლი, ტიტანის დიოქსიდი (Е 171)).

გამოშვების ფორმა:
შემოგარსული ტაბლეტები, 500 მგ.

ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:
ფთორქინოლონების ჯგუფის ანტიბაქტერიული საშუალება. ათქ-კოდი: J01MA02.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:
ცეფლოქსი-ავერსი ფთორქინოლონების ჯგუფის სინთეზური ანტიბაქტერიული საშუალებაა. პრეპარატი ხასიათდება ანტიმიკრობული მოქმედების ფართო სპექტრით. ციპროფლოქსაცინი მიკრობის უჯრედში აინჰიბირებს ფერმენტ დნმ-ჰირაზას (II და IV ტოპოიზომერაზებს, რომლებიც უზრუნველყოფს ქრომოსომული დნმ-ის სუპერსპირალიზაციას ბირთვული რნმ-ის ირგვლივ), რის შედეგადაც ირღვევა ქრომოსომული ინფორმაციის ტრანსკრიფცია და დნმ-ის ბიოსინთეზი, ბაქტერიის ზრდისა და გამრავლების პროცესი. პრეპარატი იწვევს გამოხატულ მორფოლოგიურ ცვლილებებს (მათ შორის, უჯრედული კედლისა და მემბრანების) და ბაქტერიის უჯრედის სწრაფ კვდომას. ციპროფლოქსაცინის დაბალი ტოქსიკურობა მაკროორგანიზმის უჯრედებისადმი აიხსნება მათში დნმ-ჰირაზას არარსებობით.
ციპროფლოქსაცინი მოქმედებს ბაქტერიციდულად გრამუარყოფით მიკროორგანიზმებზე პროლიფერაციისა და მოსვენების ფაზებში, გრამდადებით მიკროორგანიზმებზე _ მხოლოდ პროლიფერაციის ფაზაში.
in vitro ციპროფლოქსაცინის მიმართ მგრძნობიარეა: Acinobacter calcoaceticus, Aeromonas caviae, Aeromonas hydrophyla, Alcaligenes spp., Brucella melitensis, Campylobacter coli, Campylobacter jejuni, Chlamydia trachomatis, Citrobacter diversus, Citrobacter freundii, Corynebacterium diphtheriae, Edwardsiella tarda, Enterobacter aeorogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Flavobacterium spp., Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Hafnia alvei, Klebsiella pneumoniae, Klebsiella oxytoca, Legionella pneumophila, Listeria monocytogenes, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Morganella morganii, Mycobacterium kansasii, Mycobacterium tuberculosis, Mycobacterium fortuitum, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, Pasteurella multocida, Plesiomonas shigelloides, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia rettgeri, Providencia stuartii, Pseudomonas aeruginosa, Salmonella typhi, Salmonella enteritidis, Serratia marcescens, Shigella flexneri, Shigella sonnei, Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus haemolyticus, Staphylococcus hominis, Staphylococcus saprophyticus, Streptococcus agalactiae, Streptococcus faecalis, Streptococcus pyogenes, Streptococcus viridans, Vibrio cholerae, Vibrio parahaemolyticus, Vibrio vulnificus, Yersinia enterocolitica.
პრეპარატის მიმართ ზომიერად მგრძნობიარეა: Enterococcus faecalis, Gardnerella spp., Mycobacterium avium intracellulare, Mycoplasma hominis, Peptococcus, Peptostreptococcus, Streptococcus pneumoniae.
პრეპარატის მიმართ რეზისტენტულია: Bacteroides spp., Clostridium difficile, Corynebacterium spp., Nocardia asteroides, Pseudomonas (Burkholderia) cepacia, Pseudomonas maltophilia, Stenotrophomonas maltophilia-ს ზოგიერთი შტამი, Streptococcus faecium, Treponema pallidum, Ureaplasma urealyticum.
ზოგიერთ შემთხვევაში ცეფლოქსი-ავერსი აქტიურია მიკროორგანიზმთა იმ შტამების მიმართ, რომლებიც რეზისტენტულია ფთორქინოლონების ჯგუფის სხვა პრეპარატებისადმი. ამავე დროს გასათვალისწინებელია, რომ სხვადასხვა ფთორქინოლონებს შორის ჯვარედინი რეზისტენტობა არსებობს. რეზისტენტობა ციპროფლოქსაცინის მიმართ ნელა და თანდათანობით ვითარდება (“მრავალსაფეხურიანი” ტიპი). ჯვარედინი რეზისტენტობა პენიცილინებთან, ცეფალოსპორინებსა და ამინოგლიკოზიდებთან არ აღინიშნება.
მჟავე არეში პრეპარატის აქტივობა მცირდება.

ფარმაკოკინეტიკა:
შეწოვა: ციპროფლოქსაცინი პერორალური მიღებისას სწრაფად და თითქმის მთლიანად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. აბსორბცია ძირითადად თორმეტგოჯა ნაწლავსა და მლივ ნაწლავში ხდება. პრეპარატის აბსოლუტური ბიოშეღწევადობაა 70–80%. მაქსიმალური კონცენტრაცია (Cmax) სისხლის პლაზმაში 1–1.5 სთ-ში მიიღწევა და 250, 500 და 750 მგ ციპროფლოქსაცინის მიღებისას შესაბამისად 0.1, 0.2 და 0.4 მკგ/მლ-ს შეადგენს. საკვების მიღება ანელებს შეწოვას, მაგრამ ბიოშეღწევადობასა და Cmax-ს არ ცვლის. პრეპარატის 20–40% უკავშირდება პლაზმის ცილებს.
განაწილება: ციპროფლოქსაცინი კარგად აღწევს ქსოვილებში, სითხეებსა და უჯრედებში. პრეპარატი მაღალ კონცენტრაციას (რომელიც აღემატება კონცენტრაციას სისხლის შრატში) ქმნის თირკმლებში, ღვიძლში, ნაღვლის ბუშტში, ნაღველში, ნუშისებრ ჯირკვლებში, ფილტვებში, ბრონქებისა და სინუსების ლორწოვან გარსში, ბრონქულ სეკრეტში, ქალის სასქესო ორგანოებში, წინამდებარე ჯირკვალში, სათესლე სითხეში, შარდში, ფაგოციტურ უჯრედებში (პოლინუკლეარები, მაკროფაგები). ციპროფლოქსაცინი ასევე აღინიშნება კანში, ცხიმოვან ქსოვილში, კუნთებში, ძვლებში, ხრტილებში, თვალის წინა საკანში, ნერწყვში, პლევრაში, პერიტონეუმში, ლიმფაში. ციპროფლოქსაცინის კონცენტრაცია ნეიტროფილებში 2_7-ჯერ მეტია, ვიდრე სისხლის შრატში. პრეპარატი მცირე რაოდენობით აღწევს თავ-ზურგ-ტვინის სითხეში, სადაც მისი კონცენტრაცია სისხლის შრატში არსებული კონცენტრაციის 6_10%-ს შეადგენს. ციპროფლოქსაცინის კონცენტრაცია თავ-ზურგ-ტვინის სითხეში ტვინის გარსების ანთების დროს შრატში არსებული კონცენტრაციის 14_37%-ს შეადგენს. პრეპარატი გადის პლაცენტურ ბარიერს. ციპროფლოქსაცინის განაწილების მოცულობა (Vd) არის 2_3 ლ/კგ.
მეტაბოლიზმი: პრეპარატი მეტაბოლიზდება ღვიძლში (15_30%) ნაკლებად აქტიური მეტაბოლიტების (დიეთილციპროფლოქსაცინი, სულფოციპროფლოქსაცინი, ოქსოციპროფლოქსაცინი, ფორმილციპროფლოქსაცინი) წარმოქმნით.
გამოყოფა: ციპროფლოქსაცინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T1/2) 3–5 სთ-ია. პრეპარატი ძირითადად გამოიყოფა თირკმლებით (გორგლოვანი ფილტრაციისა და მილაკოვანი სეკრეციის გზით): 40_50% _ უცვლელი სახით, 15% _ მეტაბოლიტების სახით. თირკმლის კლირენსია 3_5 მლ/წთ, საერთო კლირენსი _ 8_10 მლ/წთ. ნაწლავებით უცვლელი სახით გამოიყოფა პრეპარატის დაახლოებით 20%, მეტაბოლიტების სახით _ დაახლოებით 5_6%. ციპროფლოქსაცინი მცირე რაოდენობით გამოიყოფა დედის რძესთან ერთად.
500 მგ პრეპარატის 2-ჯერ დღეში 5 დღის განმავლობაში მიღებისას კუმულაცია არ აღინიშნება.
ფარმაკოკინეტიკა განსაკუთრებულ კლინიკურ შემთხვევებში: ღვიძლის ქრონიკული ციროზის დროს ფარმაკოკინეტიკა არ იცვლება. თირკმლის ქრონიკული უკმარისობის მქონე პაციენტებში T1/2 გაზრდილია 12 სთ-მდე.

ჩვენება:
პრეპარატის მიმართ მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით გამოწვეული ინფექციურ-ანთებითი დაავადებები:
• სასუნთქი სისტემის ინფექციები: ფარინგიტი, მწვავე ბრონქიტი, ქრონიკული ბრონქიტის გამწვავება, პნევმონია, ბრონქოექტაზიური დაავადება, მუკოვისციდოზი;
• LOR-ორგანოების ინფექციები: შუა ყურის ანთება, ჰაიმორიტი, ფრონტიტი, სინუსიტი, მასტოიდიტი, ტონზილიტი;
• მუცლის ღრუს ორგანოების ინფექციები: კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის, ნაღვლის ბუშტისა და სანაღვლე გზების ბაქტერიული ინფექციები, ინტრაპერიტონეალური აბსცესი, პერიტონიტი, სალმონელოზი, მუცლის ტიფი, კამპილობაქტერიოზი, იერსინიოზი, შიგელოზი, ქოლერა;
• თირკმლისა და შარდგამომყოფი გზების ინფექციები: პიელონეფრიტი, ტუბულარული აბსცესი, ცისტიტი;
• მცირე მენჯისა და სასქესო ორგანოების ინფექციები: პროსტატიტი, ადნექსიტი, სალპინგიტი, ოოფორიტი, ენდომეტრიტი, პელვიოპერიტონიტი;
• ვენერული დაავადებები: გონორეა, რბილი შანკრი, ქლამიდიოზი;
• კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციები: ინფიცირებული ჭრილობა, წყლული, დამწვრობა, აბსცესი, ფლეგმონა;
• ძვლებისა და სახსრების ინფექციები: ოსტეომიელიტი, სეპტიკური ართრიტი;
• ბაქტერიემია, სეპტიცემია, მძიმე ინფექციები იმუნოდეფიციტისა და ნეიტროპენიის ფონზე, ინფექციის პროფილაქტიკა ქირურგიული ჩარევის დროს.

მიღების წესი და დოზირება:
დოზირების რეჟიმი და მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად და დამოკიდებულია ინფექციის ტიპზე, ინფექციური პროცესის ლოკალიზაციაზე, ავადმყოფობის სიმძიმის ხარისხზე, ასაკზე, სხეულის მასაზე, თირკმლის ფუნქციასა და ორგანიზმის საერთო მდგომარეობაზე.
ცეფლოქსი-ავერსი ინიშნება პერორალურად 250_750 მგ 2-ჯერ დღეში. ციპროფლოქსაცინი მიიღება დაუღეჭავად, საკმარისი რაოდენობის სითხესთან ერთად. პრეპარატის მიღება არ არის დამოკიდებული საკვების მიღებაზე. ციპროფლოქსაცინის უზმოზე მიღება აჩქარებს აბსორბციას.
მკურნალობის ხანგრძლივობა საშუალოდ 7_14 დღეს შეადგენს. სიმპტომების გაქრობის შემდეგ მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს სულ მცირე 3 დღე.
ქვედა სასუნთქი გზების ინფექციების დროს ინიშნება 250_500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში, მძიმე შემთხვევებში _ 750 მგ 2-ჯერ დღეში. მკურნალობის ხანგრძლივობაა 7_10 დღე.
LOR-ორგანოების ინფექციების დროს ინიშნება 500_750 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში (მაგ., მწვავე სინუსიტის დროს ინიშნება 500 მგ პრეპარატი 2-ჯერ დღეში 10 დღის განმავლობაში).
ინტრააბდომინალური ინფექციების (მაგ., ენტერიტი, მძიმედ მიმდინარე კოლიტი) დროს ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 7_14 დღის განმავლობაში.
ინფექციური დიარეის სამკურნალოდ ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 5_7 დღის განმავლობაში (ზოგჯერ 14 დღემდე).
სალმონელას მატარებლებში ინიშნება 750 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 2–4 კვირის განმავლობაში.
თირკმლისა და შარდგამომყოფი გზების გაურთულებელი ინფექციების დროს ინიშნება 250 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 3_5 დღის განმავლობაში. უროგენიტალური ტრაქტის გართულებული ინფექციების დროს ინიშნება 500 მგ პრეპარატი 2-ჯერ დღეში 1–2 კვირის განმავლობაში.
ქრონიკული პროსტატიტის დროს ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 4_6 კვირის განმავლობაში, აუცილებლობის შემთხვევაში მკურნალობა შეიძლება გახანგრძლივდეს.
გინეკოლოგიური დაავადებების დროს ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 7_14 დღის განმავლობაში.
გონორეის სამკურნალოდ რეკომენდებულია 250_500 მგ ციპროფლოქსაცინის ერთჯერადად მიღება.
რბილი შანკრის დროს ინიშნება 500 მგ პრეპარატი 2-ჯერ დღეში 3 დღის განმავლობაში.
კანისა და რბილი ქსოვილების ინფექციების დროს ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში, მძიმე შემთხვევებში _ 750 მგ 2-ჯერ დღეში. მკურნალობის ხანგრძლივობაა 7_14 დღე.
ძვლებისა და სახსრების ინფექციების (მაგ., ოსტეომიელიტი) დროს ინიშნება 500 მგ ციპროფლოქსაცინი 2-ჯერ დღეში 4_6 კვირის განმავლობაში, აუცილებლობის შემთხვევაში მკურნალობა შეიძლება გახანგრძლივდეს (ოსტეომიელიტის დროს არა უმეტეს 2 თვისა).
პოსტქირურგიული ინფექციების პროფილაქტიკისათვის ინიშნება 500_750 მგ ციპროფლოქსაცინი ოპერაციამდე 30_60 წთ-ით ადრე.
სტრეპტოკოკული ინფექციების დროს გვიანი გართულებების საშიშროების გამო, ასევე ქლამიდიური ინფექციების დროს მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს არანაკლებ 10 დღისა.
იმუნოდეფიციტის მქონე პაციენტებში მკურნალობა გრძელდება ნეიტროპენიის მთელი პერიოდის განმავლობაში.
დაავადების ძალზე მძიმე მიმდინარეობისა და გამომწვევის დაბალი მგრძნობელობის დროს შესაძლებელია 500 მგ ციპროფლოქსაცინის 3-ჯერ დღეში დანიშვნა.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში პრეპარატის ერთჯერადი დოზა საშუალო სადღეღამისო დოზის ნახევარს შეადგენს.
თირკმლის ქრონიკული უკმარისობის დროს, ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში, პრეპარატი ინიშნება კრეატინინის კლირენსის მიხედვით.

კრეატინინის კლირენსი (მლ/წთ)	დოზა
>50	დოზირების ჩვეულებრივი რეჟიმი
30-50	250-500 მგ 12 სთ-ში ერთხელ
5-29	250-500 მგ 18 სთ-ში ერთხელ

ჰემოდიალიზზე ან პერიტონეალურ დიალიზზე მყოფ პაციენტებში ინიშნება 250_500 მგ ციპროფლოქსაცინი ერთხელ დღეში დიალიზის შემდეგ.

გვერდითი მოვლენები:
საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, დიარეა, აბდომინალური ტკივილი, ფსევდომემბრანოზული კოლიტი, მეტეორიზმი, ანორექსია, ქოლესტაზური სიყვითლე (განსაკუთრებით პაციენტებში, რომლებსაც ღვიძლის დაავადება აქვთ გადატანილი), ჰეპატიტი, ჰეპატონეკროზი, ღვიძლის ტრანსამინაზების, ტუტე ფოსფატაზასა და ლაქტატდეჰიდროგენაზას აქტივობის მომატება, ბილირუბინის დონის გაზრდა;
ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, დაღლილობა, ოფლიანობა, შფოთვა, ტრემორი, ქალას შიდა წნევის მომატება, პერიფერიული პარალგეზია, უძილობა, ღამის კოშმარები, ცნობიერების არევა, დეპრესია, ჰალუცინაციები და სხვა ფსიქოზური რეაქციები, სინკოპე, შაკიკი, ცერებრული არტერიების თრომბოზი;
გრძნობათა ორგანოების მხრივ: გემოვნებისა და ყნოსვის შეგრძნების, მხედველობის დარღვევა (დიპლოპია, ფერების აღქმის დარღვევა), ყურებში შუილი, სმენის დაქვეითება;
გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ: ტაქიკარდია, გულის რითმის დარღვევა, არტერიული ჰიპოტენზია;
სისხლმბადი სისტემის მხრივ: ეოზინოფილია, ლეიკოპენია, თრომბოციტოპენია, ნეიტროპენია;
საყრდენ-მამოძრავებელი სისტემის მხრივ: იშვიათად _ ართრალგია, ართრიტი, ტენდოვაგინიტი, მყესების გაგლეჯა;
შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: კრისტალურია, ინტერსტიციული ნეფრიტი, გლომერულონეფრიტი, დიზურია, პოლიურია, ალბუმინურია, ჰემატურია, შარდოვანასა და კრეატინინის დონის გაზრდა;
ალერგიული რეაქციები: ქავილი, ჭინჭრის ციება, კვინკეს შეშუპება, სტივენს-ჯონსონის სინდრომი;
სხვა: საერთო სისუსტე, ფოტოსენსიბილიზაცია, კანდიდოზი.

უკუჩვენება:
• მომატებული მგრძნობელობა ციპროფლოქსაცინის ან ფთორქინოლონების ჯგუფის სხვა პრეპარატების მიმართ;
• ბავშვები და 18 წლამდე ასაკის მოზარდები.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან:
ცეფლოქსი-ავერსისა და სუკრალფატის, ციმეტიდინის, რანიტიდინის, დიდანოზინის, ანტირეტროვირუსული პრეპარატების, ასევე მაგნიუმის, ალუმინის, კალციუმის შემცველი ანტაციდური საშუალებების, რკინის, თუთიისა და ბისმუთის იონების შემცველი პრეპარატების ერთდროული გამოყენებისას ციპროფლოქსაცინის აბსორბცია მცირდება. ამიტომ ცეფლოქსი-ავერსი ინიშნება ამ პრეპარატების მიღებამდე 1_2 სთ-ით ადრე ან მიღებიდან 4 სთ-ის შემდეგ. ეს შეზღუდვა არ ვრცელდება ანტაციდებზე, რომლებიც Н2-რეცეპტორების ბლოკატორთა კლასს მიეკუთვნება.
ცეფლოქსი-ავერსი ამცირებს მიკროსომული დაჟანგვის პროცესების აქტივობას ჰეპატოციტებში, ზრდის თეოფილინისა და სხვა ქსანთინების (მაგ., კოფეინი) ნახევარგამოყოფის პერიოდსა და მათ კონცენტრაციას სისხლის პლაზმაში, რაც იწვევს ამ პრეპარატების გვერდითი ეფექტების გაძლიერებას. ციპროფლოქსაცინისა და თეოფილინის ერთდროული გამოყენებისას საჭიროა თეოფილინის კონცენტრაციის კონტროლი სისხლის პლაზმაში და მისი დოზის ადეკვატური შემცირება.
ცეფლოქსი-ავერსისა და პერორალური ჰიპოგლიკემიური პრეპარატების, ვარფარინისა და სხვა არაპირდაპირი ანტიკოაგულანტების ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნება პროთრომბინული ინდექსის შემცირება.
ციპროფლოქსაცინისა და ციკლოსპორინის ერთდროული გამოყენებისას ძლიერდება ციკლოსპორინის ნეფროტოქსიკური მოქმედება. ცალკეულ შემთხვევებში პაციენტებს, რომლებიც ერთდროულად იღებენ ციპროფლოქსაცინსა და ციკლოსპორინს, სისხლის შრატში კრეატინინის კონცენტრაციის გაზრდა აღენიშნებათ, რის გამოც საჭიროა ამ მაჩვენებლის რეგულარული (კვირაში 2-ჯერ) კონტროლი.
ცეფლოქსი-ავერსისა და გლიბენკლამიდის ურთიერთქმედებისას შესაძლებელია გლიბენკლამიდის მოქმედების გაძლიერება, რაც ჰიპოგლიკემიით გამოიხატება.
ცეფლოქსი-ავერსისა და პრობენეციდის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება ციპროფლოქსაცინის კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში.
მეტოკლოპრამიდი აჩქარებს ციპროფლოქსაცინის აბსორბციას, რაც სისხლის პლაზმაში მისი მაქსიმალური კონცენტრაციის მიღწევის დროს ამცირებს. ამავე დროს ციპროფლოქსაცინის ბიოშეღწევადობა არ იცვლება.
ცეფლოქსი-ავერსისა და ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული პრეპარატების (აცეტილსალიცილის მჟავას გარდა) ერთდროული გამოყენებისას იზრდება კრუნჩხვების განვითარების რისკი.
ცეფლოქსი-ავერსის აქტივობა იზრდება ბეტა-ლაქტამურ ანტიბიოტიკებთან, ამინოგლიკოზიდებთან, ვანკომიცინთან, კლინდამიცინთან, მეტრონიდაზოლთან ერთდროული გამოყენებისას.
ცეფლოქსი-ავერსის გამოყენება შეიძლება აზლოცილინთან და ცეფტაზიდიმთან კომბინაციაში Pseudomonas spp.-ს მიერ გამოწვეული ინფექციების დროს; მეზლოცილინთან, აზლოცილინთან და სხვა ბეტა-ლაქტამურ ანტიბიოტიკებთან კომბინაციაში _ სტრეპტოკოკული ინფექციების დროს; იზოქსაზოლპენიცილინებთან და ვანკომიცინთან კომბინაციაში _ სტაფილოკოკური ინფექციების დროს; მეტრონიდაზოლთან და კლინდამიცინთან კომბინაციაში _ ანაერობული ინფექციების დროს.

ჰიპერდოზირება:
დოზის გადაჭარბების სპეციფიკური სიმპტომები არ არსებობს.
ცალკეულ შემთხვევებში პრეპარატის დოზის გადაჭარბებისას აღინიშნება შექცევადი ტოქსიკური ზემოქმედება თირკმლის პარენქიმაზე.
მკურნალობა: კუჭის ამორეცხვა, ღებინების გამომწვევი პრეპარატების გამოყენება, დიდი რაოდენობით სითხის შეყვანა, შარდის მჟავე რეაქციის შექმნა, მაგნიუმისა და კალციუმის იონების შემცველი ანტაციდების (ციპროფლოქსაცინის აბსორბციის შესამცირებლად) დანიშვნა, თირკმლის ფუნქციის კონტროლი, დამატებით _ ჰემოდიალიზი ან პერიტონეალური დიალიზი (რის შედეგადაც გამოიყოფა პრეპარატის მხოლოდ 10%), სიმპტომური თერაპიის ჩატარება. სპეციფიკური ანტიდოტი არ არსებობს.

ორსულობა და ლაქტაცია:
ცეფლოქსი-ავერსის გამოყენება ორსულობის პერიოდში უკუნაჩვენებია. პრეპარატი გადადის დედის რძეში, რის გამოც მკურნალობის პერიოდში საჭიროა ძუძუთი კვების შეწყვეტა.

გამოყენების თავისებურებები:
ცეფლოქსი-ავერსი განსაკუთრებული სიფრთხილით ინიშნება თავის ტვინის სისხლძარღვების ათეროსკლეროზის დროს, თავის ტვინში სისხლის მიმოქცევის დარღვევისას, ინსულტის, კრუნჩხვის სინდრომის, ეპილეფსიის, ფსიქიკური დაავადებების, გლუკოზო-6-ფოსფატდეჰიდროგენაზას დეფიციტის, თირკმლის ან/და ღვიძლის გამოხატული უკმარისობის დროს, ასევე ხანდაზმულ პაციენტებში.
ციპროფლოქსაცინით მკურნალობის პერიოდში ან მკურნალობის შემდეგ მძიმე და ხანგრძლივი დიარეის განვითარების შემთხვევაში საჭიროა ფსევდომემბრანოზული კოლიტის დიაგნოზის გამორიცხვა, რომელიც პრეპარატის დაუყოვნებელ მოხსნასა და შესაბამისი მკურნალობის დანიშვნას მოითხოვს.
მყესების ტკივილის შემთხვევაში ან ტენდოვაგინიტის პირველი ნიშნების განვითარებისას საჭიროა მკურნალობის შეწყვეტა, რადგან ფთორქინოლონებით მკურნალობის დროს მყესების ანთებისა და გაგლეჯის ცალკეული შემთხვევებია აღწერილი.
ცეფლოქსი-ავერსით მკურნალობის პერიოდში კრისტალურიის განვითარების თავიდან ასაცილებლად დაუშვებელია რეკომენდებული სადღეღამისო დოზის გადაჭარბება. ნორმალური დიურეზისა და შარდის მჟავე რეაქციის შესანარჩუნებლად საჭიროა დიდი რაოდენობით სითხის მიღება.
ცეფლოქსი-ავერსით მკურნალობის პერიოდში შესაძლო ფოტოსენსიბილიზაციის გამო საჭიროა მზის სხივებისათვის თავის არიდება.
საჭიროა თავის არიდება ციპროფლოქსაცინისა და კალციუმით გამდიდრებული პროდუქტების (რძე, იოგურტი, კალციუმის გაზრდილი შემცველობის წვენები) ერთდოული მიღებისაგან.
პრეპარატის ზემოქმედება ავტოტრანსპორტისა და მექანიზმების მართვის უნარზე: ციპროფლოქსაცინი აქვეითებს ფსიქომოტორული რეაქციების სისწრაფეს, რაც ხელს უშლის ავტოსატრანსპორტო საშუალებების მართვასა და პოტენციურად საშიშ მექანიზმებთან მუშაობას, განსაკუთრებით ალკოჰოლთან ერთდროულად გამოყენებისას.

შეფუთვა:
10 ტაბლეტი კონტურულ უჯრედოვან შეფუთვაში, 5 კონტურული შეფუთვა მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები:
ინახება არა უმეტეს 25ºC ტემპერატურაზე, მშრალ, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა:
3 წელი. შეფუთვაზე აღნიშნული ვადის გასვლის შემდეგ პრეპარატის გამოყენება დაუშვებელია.

აფთიაქიდან გაცემის პირობა:
გაიცემა რეცეპტით.

მწარმოებელი:
შპს “ავერსი-რაციონალი” (საქართველო).

მისამართი:
საქართველო 0198, თბილისი, ჭირნახულის ქ. 14.
www.aversi.ge

მერისტატ-სანოველი500მგ#14ტ

მერისტატი-სანოველი 500მგ
(MERISTAT-sanovel)

შემადგენლობა
პრეპარატის ერთი შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს აქტიური ნივთიერების – კლარითრომიცინის (claritromycin) 500 მგ-ს. დამხმარე ნივთიერებები: მღებავი აგენტები ( E 171, E 102), ნატრიუმის საქარინი და ვანილინი.

კლინიკო-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი
მაკროლიდების ჯგუფის ანტიბაქტერიული საშუალება

ფარმაკოლოგიური თვისებები
კლარითრომიცინი ნახევრადსინთეზური მაკროლიდური ანტიბიოტიკია. მისი მოქმედების მექანიზმი განპირობებულია მიკროორგანიზმის უჯრედში ცილის სინთეზის დათრგუნვით 50 S რიბოსომულ სუბერთეულთან შეკავშირების ხარჯზე. in vitro პრეპარატის მთავარი მეტაბოლიტის – 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინის აქტივობა უმრავლესი მიკროორგანიზმების მიმართ კლარითრომიცინის მსგავსია, ხოლო in vivo იგი აძლიერებს ამ უკანასკნელის აქტივობას.
კლარითრომიცინის მიმართ მგრძნობიარეა აერობული და ანაერობული გრამდადებითი და გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმების ფართო სპექტრი. იგი ეფექტურია Helicobacter pylori-ს მიმართ. ეს ეფექტი მჟავა PH- თან შედარებით ნეიტრალური PH-ის პირობებში უფრო ძლიერია. კლარითრომიცინი აგრეთვე აქტიურია MAC-ის მიმართ (Mycobacterium avium complex ).
კლარითრომიცინის ფარმაკოკინეტიკური მონაცემები იძლევა მისი ორჯერ დღეში მიღების საშუალებას. იგი სწრაფად შეიწოვება კუჭ- ნაწლავში და განიცდის `პირველი გავლის` მეტაბოლიზმს. კლარითრომიცინის ბიოშეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 55%-ს. საკვების მიღება უმნიშვნელოდ აფერხებს კლარითრომიცინის ტაბლეტების აბსორბციას და 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინის წარმოქმნას, თუმცა საკვები პრეპარატის საბოლოო აბსორბციის ხარისხზე არ მოქმედებს. ჯანმრთელ მოზრდილებში უზმოზე, რომლებიც პერორალურად იღებდნენ კლარითრომიცინს, პრეპარატის მაქსიმალური კონცენტრაცია პლაზმაში შეადგენს 0,6 მკგ/ლ და მიიღწევა 2 სთ-ს შემდეგ. კლარითრომიცინის 250 მგ დოზით ყოველ 12 სთ-ში მიღებისას მისი წონასწორული კონცენტრაცია პლაზმაში აღინიშნება 2-3 დღეში. ამ დროს მაქსიმალური წონასწორული კონცენტრაციის ჩმახ -ის საშუალო სიდიდე შეადგენს 1 მკგ/მლ, პრეპარატის 500 მგ დოზით მიღებისას ყოველ 12 სთ-ში Cmax შეადგენს 2-3 მკგ/ლ, პრეპარატის 500მგ დოზით ყოველ 8 სთ-ში მიღებისას _ 3-4 მკგ/მლ. კლარითრომიცინის მთავარი მეტაბოლიტი – 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინი მაქსიმალურ კონცენტრაციას პლაზმაში აღწევს პრეპარატის 250მგ დოზის მიღებიდან დაახლოებით 2 სთ-ის შემდეგ და შეადგენს 0,7 მკგ/ლ. კლარითრომიცინის 250 მგ დოზით ყოველ 12 სთ-ში მიღებისას 14- ჰიდროქსიკლარითრომიცინის წონასწორული კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში მიიღწევა 2-3 დღეში. ამ დროს მაქსიმალური წონასწორული კონცენტრაციის საშუალო სიდიდე შეადგენს 0,6 მკგ/მლ, ხოლო პრეპარატის 500 მგ დოზით ყოველ 8-12 სთ-ში მიღებისას ეს სიდიდე 1 მკგ/მლ-ა. კლარითრომიცინს გააჩნია არასწორხაზოვანი დოზადამოკიდებული ფარმაკოკინეტიკა.
პრეპარატის ნახევრადგამოყოფის პერიოდი მისი 250 მგ დოზით ყოველ 12 სთ-ში მიღებისას შეადგენს საშუალოდ 3-4 საათს, ეს სიდიდე 5-7 საათამდე იზრდება პრეპარატის 500 მგ დოზით ყოველ 12 საათში მიღებისას. 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინის ნახევრადგამოყოფის პერიოდი კლარითრომიცინის 250 მგ დოზით ყოველ 12 საათში მიღების დროს შეადგენს 5-7 საათს, ხოლო 500 მგ დოზით ყოველ 12 საათში მიღებისას დაახლოებით 7 საათს.
250 მგ კლარითრომიცინის პერორალურად მიღებისას დოზის დაახლოებით 38% (კლარითრომიცინის სახით 18%) გამოიყოფა შარდთან და 40% (კლარითრომიცინის სახით 4%) განავალთან ერთად. პრეპარატის 250 ან 500 მგ დოზით ყოველ 12 საათში პერორალურად მიღებისას, 20 ან 30% შესაბამისად უცვლელი სახით გამოიყოფა შარდში 12 საათის განმავლობაში. შარდში აგრეთვე გამოიყოფა 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინი, მისი შემცველობა მიღებული 250-500მგ დოზის 10-15%-ს შეადგენს.
კლარითრომიცინი აღწევს კუჭის ლორწოვან გარსში. კლარითრომიცინის პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორებთან ერთად მიღებისას მატულობს მისი კონცენტრაცია კუჭის ქსოვილსა და ლორწოვანში.
ღვიძლის დაავადებების მქონე პაციენტებში კლარითრომიცინის წონასწორული კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში არ იცვლება. ამავე დროს ღვიძლის დაავადებები ამცირებს 14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინის წარმოქმნას. კლარითრომიცინი და მისი მთავარი მეტაბოლიტი_14-ჰიდროქსიკლარითრომიცინი ფართოდ ვრცელდებიან სხეულის ქსოვილებსა და სითხეებში. მაღალი უჯრედშიდა კონცენტრაციის გამო, ქსოვილებში მისი კონცენტრაცია უფრო მაღალია ვიდრე შრატში.
კლარითრომიცინის ანტიმიკრობული სპექტრი:
კლარითრომიცინი აქტიურია შემდეგი მიკროორგანიზმების უმრავლესი შტამების მიმართ in vivo და in vitro:
აერობული გრამდადებითი მიკროორგანიზმები: Staphylococcus aureus, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus pyogenes.
აერობული გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმები: HHaemophilus influenzae, Moraxella (Branhamella) catarrhalis, Helicobacter pylori.
მიკობაქტერიები: Mycobacterium kanzasii, Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium avium complex (MAC), რომელიც შედგება Mycobacteruim avium და Mycobacterium intracellulare, ბეტა ლაქტამაზა არ მოქმედებს კლარითრომიცინის აქტივობაზე.
შენიშვნა: კლარითრომიცინის მიმართ მდგრადია მეტიცილინისადმი და ოქსაცილინისადმი მდგრადი სტაფილოკოკების შტამების უმრავლესობა.
კლარითრომიცინი აქტიურია in vitro შემდეგი მიკროორგანიზმების უმრავლესი შტამების მიმართ:
აერობული გრამდადებითი მიკროორგანიზმები: Listeria monocytogenus, Streptococcus agalactiae, Streptococci (C,F,G), Viridans group streptococci.
ანაერობული გრამდადებითი მიკროორგანიზმები: Clostridium perfringens, Peptococcus niger, Propionibacterium acnes.
აერობული გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმები: Bordetella pertussis, Campylobacter jejuni, Legionela pneumophila, Neisseria gonorhoeae, Pasteurella multocida.
ანაერობული გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმები: Bacteroides melaninogenicus.
სხვა აერობული მიკროორგანიზმები: Chlamydia trachomatis.

ჩვენებები
კლარითრომიცინი ნაჩვენებია მის მიმართ მგრძნობიარე მიკროორგანიზმებით გამოწვეული ინფექციების სამკურნალოდ.
ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები: ფარინგიტი/Streptococcus pyogenes-ით გამოწვეული ტონზილიტი, მწვავე მაქსილარული სინუსიტი.
ქვედა სასუნთქი გზების ინფექციები: Haemophilus influenzae, Streptococcus pneumoniae ან Moraxella catarrhalis-ით გამოწვეული ქრონიკული ბრონქიტის მწვავე ბაქტერიული გართულება, პნევმონია (გამომწვევი-Mycoplasma pneumoniae ან Streptococcus pneumoniae).
კანისა და კანქვეშა ქსოვილების გაურთულებელი ინფექციები (გამომწვევი Staphylococcus aureus, Streptococcus pyogenes). აბსცესები, როგორც წესი საჭიროებენ ქირურგიულ დრენირებას.
შემოფარგლული ან დისემინირებული მიკობაქტერიული ინფექციები (გამომწვევი Mycobacterium avium, Mycobacterium intracellulare), შემოფარგლული მიკობაქტერიული ინფექციები (გამომწვევი- Mycobacterium chelonae, Mycobacterium fortuitum, Mycobacterium kansasii).
პროტონული ტუმბოს ინჰიბიტორებთან ერთად კლარითრომიცინი ნაჩვენებია H.pylori-ს ერადიკაციისათვის თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების დროს.

უკუჩვენებები
– მომატებული მგრძნობელობა მაკროლიდების მიმართ;
-კლარითრომიცინის მიღება ცისაპრიდთან, პიმოზიდთან ან ტერფენადინთან ერთად;
-კლარითრომიცინის დანიშვნა გულის დაავადებების მქონე პაციენტებისათვის, რომლებიც მკურნალობენ ტერფენადინით (გულის შეგუბებითი უკმარისობა, არითმიები და ა. შ.);
-კლარითრომიცინის დანიშვნა პაციენტებში ელექტროლიტების დარღვეული ბალანსით.

უსაფრთხოების ზომები
ფსევდომემბრანული კოლიტის შემთხვევები აღწერილია თითქმის ყველა ანტიმიკრობული პრეპარატის გამოყენების დროს კლარითრომიცინის ჩათვლით. ამიტომ აუცილებელია ამ დიაგნოზის განსაზღვრა პაციენტებში, რომლებსაც ანტიბაქტერიული პრეპარატის მიღების შემდეგ აღენიშნებათ დიარეა. ანტიბიოტიკების მიღება აზიანებს მსხვილი ნაწლავის ნორმალურ ფლორას, და შესაბამისად შესაძლოა შეუწყოს ხელი კლოსტრიდიების ზრდას.
კვლევები გვიჩვენებს, რომ Clostridium difficile-ს მიერ გამომუშავებული ტოქსინი `ანტიბიოტიკებთან დაკავშირებული კოლიტის` უმთავრესი მიზეზია.
ფსევდომემბრანული კოლიტის დიაგნოზის დადგენის შემდეგ აუცილებელია სათანადო მკურნალობის დაწყება. ფსევდომემბრანული კოლიტის მსუბუქ შემთხვევებში საკმარისია პრეპარატის მიღების შეწყვეტა. საშუალო და მძიმე შემთხვევებში საჭიროა მკურნალობა სითხეებითა და ელექტროლიტებით, დიდი რაოდენობით ცილების მიწოდება, აგრეთვე მკურნალობა იმ ანტიბაქტერიული პრეპარატით, რომელიც კლინიკურად აქტიურია ჩლოსტრიდიუმ დიფფიცილე-ს მიმართ.
კლარითრომიცინი ძირითადად გამოიყოფა ღვიძლისა და თირკმელების საშუალებით. კლარითრომიცინის დოზის კორექცია საჭირო არ არის თირკმელების ნორმალური ფუნქციის მქონე და ღვიძლის დაავადების მქონე პაციენტებში. მაგრამ პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მწვავე დარღვევით, მიუხედავად იმისა არის თუ არა ღვიძლის ფუნქცია დარღვეული, საჭიროა დოზის შემცირება ან პრეპარატის მიღებებს შორის ინტერვალის გახანგრძლივება.
შესაძლებელია ჯვარედინი რეზისტენტობის განვითარება ლინკომიცინთან, კლინდამიცინთან და სხვა მაკროლიდებთან.

ორსულობა და ლაქტაცია
კლარითრომიცინი ორსულებში ინიშნება მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ არ არსებობს ალტერნატიული მკურნალობის საშუალება. ამ დროს აუცილებლად უნდა შეფასდეს მოსალოდნელი რისკი ნაყოფისათვის.
ცნობები კლარითრომიცინის უსაფრთხოების შესახებ ორსულებსა და ძუძუთი კვებაზე მყოფ ბავშვებში არ არსებობს. პრეპარატი გამოიყოფა დედის რძეში. გერიატრია: მოხუცებულ პაციენტებში თირკმელების ფუნქციის მწვავე დარღვევით საჭიროა დოზის კორექცია.

გვერდითი მოვლენები
კლინიკური კვლევის დროს განვითარებული გვერდითი მოვლენების უმრავლესობა ატარებდა მსუბუქ და გარდამავალ ხასიათს. სხვა კლასიკურ მაკროლიდებთან შედარებით კლარითრომიცინის მიღებისას კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრიდან განვითარებული გვერდითი მოვლენები უფრო მცირეა. შესაძლებელია შემდეგი გვერდითი მოვლენების განვითარება: გლოსიტი, სტომატიტი, პირის ღრუს ლორწოვანის კანდიდოზი, დიარეა, გულისრევა, მუცლის ტკივილი, დისპეფსია და ღებინება, აგრეთვე თავის ტკივილი, გემოვნების შეცვლა. იშვიათ შემთხვევებში, ისევე როგორც სხვა მაკროლიდების გამოყენებისას, შესაძლებელია ღვიძლის ფერმენტების აქტივობის მომატება და ჰეპატოცელულური და/ ან ქოლესტაზური ჰეპატიტის განვითარება სიყვითლით ან მის გარეშე. ეს დარღვევები შესაძლოა მწვავედაც მიმდინარეობდეს, მაგრამ ისინი ატარებენ შექცევად ხასიათს.
კლინიკური კვლევის დროს კლარითრომიცინისა და ომეპრაზოლის ერთდროულად გამოყენებისას იშვიათ შემთხვევაში აღინიშნებოდა ენის ფერის დროებითი შეცვლა.
ადგილი ჰქონდა ალერგიულ რეაქციებს კანზე მსუბუქი გამონაყარისა და ჭინჭრის ციებიდან ანაფილაქსიისა და სტივენ- ჯონსონის სინდრომის იშვიათ შემთხვევებამდე.
ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრიდან შესაძლებელია შემდეგი გვერდითი მოვლენების განვითარება: აგზნებადობა, თავბრუსხვევა, უძილობა, ღამის კოშმარები, ჰალუცინაციები, ფსიქოზები.
გულ- სისხლძარღვთა სისტემა: პაციენტებში გახანგრძლივებული QT-ინტერვალით შესაძლებელია განვითარდეს პარკუჭოვანი არითმიები, ტაქიკარდიისა და პარკუჭების თრთოლვა- ციმციმის სინდრომის ჩათვლით.
პაციენტებში იმუნური სისტემის დაავადებებით ანამნეზში გვერდითი მოვლენების განვითარების მიზეზის განსაზღვრა ძნელია.
იშვიათად გემოვნების გაუკუღმართებას თან სდევს ყნოსვის გაუკუღმართებაც.
იშვიათად აღინიშნება კბილების ფერის შეცვლა.
იმ შემთხვევაში თუ პაციენტი კლარითრომიცინთან ერთად მკურნალობს ინსულინით ან პერორალური ჰიპოგლიკემიური საშუალებებით შესაძლებელია ჰიპოგლიკემიის განვითარება.

სხვა პრეპარატებთან ურთიერთქმედება
კლარითრომიცინის თეოფილინსა და კარბამაზეპინთან ერთად მიღებისას აღინიშნება პლაზმაში ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის ზომიერი, მაგრამ კლინიკურად მნიშვნელოვანი მომატება.
სხვა მაკროლიდების მსგავსად კლარითრომიცინის მიღება პრეპარატებთან, რომელთა მეტაბოლიზმიც ხორციელდება ციტოქრომ P450 სისტემის საშუალებით, მნიშვნელოვნად ამაღლებს ამ პრეპარატების (მაგ. ვარფარინი, ტრაზოლამი, მიდაზოლამი, ლოვასტატინი, დიზოპირამიდი, ფინოპტინი, ციკლოსპორინი) კონცენტრაციას შრატში.
ცისაპრიდის კლარითრომიცინთან ერთად მიღებისას აღინიშნება შრატში მისი კონცენტრაციის მომატება, რაც იწვევს QT- ინტერვალის შესაძლო გახანგრძლივებას, არითმიებს, პარკუჭოვან ტაქიკარდიას, ფიბრილაციას, და პარკუჭების თრთოლვა- ციმციმის სინდრომს. მსგავსი ეფექტები აღწერილია კლარითრომიცინის და პიმოზიდის ერთდროული გამოყენებისას. მაკროლიდებისა და ტერფენადინის ერთდროული გამოყენება იწვევს ამ უკანასკნელის კონცენტრაციის მომატებას, რასაც თან სდევს QT- ინტერვალის გახანგრძლივება, ტაქიკარდია, პარკუჭების ფიბრილაცია თრთოლვა- ციმციმის სინდრომის ჩათვლით.
კლარითრომიცინის და დიგოქსინის ერთდროული მიღება იწვევს დიგოქსინის კონცენტრაციის მომატებას შრატში. მკურნალობის პროცესში საჭიროა შრატში დიგოქსინის კონცენტრაციის კონტროლი.
კლარითრომიცინის, ინდინავირის, რიტონავირის და საქვინავირის ერთდროული მიღება აძლიერებს კლარითრომიცინის მეტაბოლიზმს.
აივ- ინფიცირებულ პაციენტებში კლარითრომიცინის მიღება ზიდოვიდინთან ერთად იწვევს ამ უკანასკნელის წონასწორული კონცენტრაციის შემცირებას.
კლარითრომიცინის და ომეპრაზოლის ერთდროული მიღება ცვლის თითოეულის ფარმაკოკინეტიკას მაგრამ, მიუხედავად ამისა დოზის კორექცია საჭირო არ არის.

დოზირება და მიღების წესი
კლარითრომიცინის რეკომენდებული დოზები მოზრდილებისთვის:

ინფექციები	დოზა ყოველ 12სთ-ში ერთხელ	მკურნალობისხანგრძლივობა (დღეების რ-ბა)
ზედა სასუნთქი გზების ინფექციები: ფარინგიტი/ტონზილიტი მწვავე მაქსილარული სინუსიტი	250-500 მგ 250 მგ 500 მგ	10-14 10 14
ქვედა სასუნთქი გზების ინფექციები: ქრონიკული ბრონქიტის მწვავე ბაქტერიული გამწვავება გამომწვევი: S. pneumoniae M. catarrhalis H. influenzae პნევმონია გამომწვევი: S.pneumoniae M. pneumoniae	250-500 მგ 250 მგ 250 მგ 500 მგ 250 მგ 250 მგ	7-14 7-14 7-14 7-14 7-14
კანისა და კანის სტრუქტურების გაურთულებელი ინფექციები	250 მგ	7-14

მიკობაქტერიებით გამოწვეული ინფექციები: რეკომენდებული საწყისი დოზაა 500 მგ ორჯერ დღეში. თუ 3-4 კვირის მანძილზე არ აღინიშნება
კლინიკური ან ლაბორატორიული გაუმჯობესება შესაძლებელია დოზის გაზრდა 1000 მგ-მდე ორჯერ დღეში. დისემინირებული MAC ინფექციების დროს მკურნალობა გრძელდება კლინიკურ ან ლაბორატორიულ გაუმჯობესებამდე. კლარითრომიცინის მიიღება სხვა ანტისბაქტერიულ პრეპარატებთან ერთად მიკობაქტერიული ინფექციებისას, ტუბერკულოზის გარდა. გადაწყვეტილებას მკურნალობის გაგრძელების შესახებ იღებს ექიმი.
H. pylori-ს ერადიკაცია თორმეტგოჯა ნაწლავის წყლულით დაავადებულ პაციენტებში: მარილმჟავას წარმოქმნის მაბლოკირებელ პრეპარატებთან კომბინაციაში კლარითრომიცინის რეკომენდებული დოზა შეადგენს 500 მგ-ს 3- ჯერ დღეში 14 დღის განმავლობაში.

ჭარბი დოზირების მკურნალობა
ჭარბი დოზირების შემთხვევაში შესაძლოა აღინიშნოს დარღვევები კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრიდან. ალერგიული რეაქციების კუპირება ხორციელდება კუჭის ამორეცხვით და სიმპტომატური მკურნალობით. ჰემოდიალიზი და პერიტონეალური დიალიზი არაეფექტურია კლარითრომიცინის ელიმინაციისათვის სისხლიდან.

შეფუთვა
შეფუთვაში 5 და 14 შემოგარსული ტაბლეტი.

სხვა ფორმები
მერისტატი – სანოველი 250 მგ, 10 და 14 შემოგარსული ტაბლეტი;
მერისტატი – სანოველი 125 მგ/5 მლ გრანულები პერორალური სუსპენზიისთვის;
მერისტატი – სანოველი 250 მგ/5 მლ გრანულები პერორალური სუსპენზიისთვის

შენახვის პირობები და ვადა
პრეპარატი ინახება მშრალ ადგილას ოთახის ტემპერატურაზე 30°C- მდე,
ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.
ვარგისიანობის ვადა _ 3 წელი.

გაიცემა ექიმის რეცეპტით.
პრეპარატის მიღებამდე გაეცანით ინსტრუქციას.

რეგისტრაციის მფლობელი და მწარმოებელი:
Sanovel Pharmaceutical Products Industry Inc.

ციპრობაი 500მგ #10ტ

~~36.75 ლარი~~
34.54 ლარი

ქვეყანა: გერმანია

მწარმოებელი: ბაიერ ფარმა აგ

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

ციპრო-დენკი 750მგ #10ტ

~~19.04 ლარი~~
17.90 ლარი

ქვეყანა: გერმანია

მწარმოებელი: ალფამედ გერმანია

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

მედეტრომი 5მლ თვ/წვეთები

~~21.88 ლარი~~
20.57 ლარი

ქვეყანა: თურქეთი

მწარმოებელი: ვოლდ მედიცინ ილაჩ სან ვე

გაცემის ფორმა: III ჯგუფი ურეცეპტო

ციპრო-დენკი 500მგ #10ტ

ციპრო-დენკი

შემადგენლობა

აქტიური ნივთიერება: ერთი შემოგარსული ტაბლეტი შეიცავს 582 მგ ციპროფლოქსაცინის ჰიდროქლორიდს, რაც ექვივალენტურია 500 მგ ციპროფლოქსაცინისა.
დამხმარე ნივთიერებები: ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი, მცირედ ჩანაცვლებული ჰიდროქსიპროპილის ცელულოზა, მაგნიუმის სტეარატი, ჰიპრომელოზა, მაკროგოლ 400 ტიტანის დიოქსიდი (E 171).

როგორც ფტორქინოლონის ანტიბაქტერიული ჯგუფის წარმომადგენელი, ციპროფლოქსაცინი მოქმედებს დნმ-ჰირაზას კომპლექსზე და ტოპოიზომერაზა IV – ზე. ციპროფლოქსაცინი ეფექტურად მოქმედებს ბევრ აერობულ გრამ – დადებით ბაქტერიაზე, მათ შორის გრამდადებით სპორების წარმომქმნელ ორგანიზმებზე, როგორიც არის bacillus anthracis და აგრეთვე გრამ-უარყოფით ბაქტერიებზე.ციპროფლოქსაცინი უფრო ეეფქტურია გრამ – უარყოფითი ბაქტერიების, ვიდრე გრამ – დადებითი ბაქტერიების წინააღმდეგ. Pneumococci, Mycoplasma pneumoniae, Clamydophila pneumoniae და Clamydia trachomatis მხოლოდ მცირედ არიან მგრძნობიარენი პრეპარატის მიმართ. ციპროფლოქსაცინი აგრეთვე ეფექტურად მოქმედებს Micobacterium teberculosis, M.fortuitum, M.kansasii და M. chelonae-ს ზოგიერთი შტამის წინააღმედგ.
ციპროფლოქსაცინი ნაწილობრივ არაეფექტურია Stenotrofomonas maltophilia, Burkolderia cepacia, Serratia -ს და Acinetobacter – ის ზოგიერთი ტიპის და Campylobacter jejuni – ს წინააღმდეგ.
რეზისტენტულები არიან შემდეგი ბაქტერიები:Clostridia – ს (მაგალითად Clostridium difficile) და Bacteroides- ის ზოგიერთი შტამი, , Nocardia asterides, Ureaplasma urealyticum, Borrelia და Spirochaeta.
აგრეთვე რეზისტენტულია Pseudomonas და Enterococci-ს ზოგიერთი შტამები. Staphylococcus aureus ჩვეულებრივ რეზისტენტულია.
ციპროფლოქსაცინი არაეფექტურია Treponema pallidumi -ის მიმართ.

აბსორბცია:
შიგნით მიღების შემდეგ ციპროფლოქსაცინი ძირითადად შეიწოვება თორმეტგოჯა ნაწლავიდან და მლივ ნაწლავის ზედა ნაწილიდან. მისი მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლში აღინიშნება 60-90 წუთში. 250 მგ და 500 მგ-ს მიღების შემდეგ,Cmax საშუალოდ შეადგენს 0.8- 2.0 მგ/ლ-ს ან 1.5-2.9 მგ/ლ-ს.
აბსოლუტური ბიოშეღწევადობა შეადგენს 70-80%-ს. Cmax და AUC იზრდება დოზის პროპორციულად.
საკვების მიღება არ მოქმედებს ციპროფლოქსაცინის პლაზმის კონცენტრაციაზე.
განაწილება
წონასწორულ ფაზაში ციპროფლოქსაცინის განაწილების მოცულობა შეადგენს 2-3 ლ/კგ-ს.რადგან ციპროფლოქსაცინი მხოლოდ მცირედ უერთდება პლაზმის ცილებს (20-30%) და პრეპარატი ძირითადად წარმოდგენილია პლაზმაში არა-იონიზებული სახით, ამის გამო მიღებული დოზა მთლიანად და თავისუფლად დიფუნდირებს ექსტრავასკულურ სივრცეში. ამის შედეგად ორგანიზმის ზოგიერთ სითხეში და ქსოვილში არსებული პრეპარატის კონცენტრაცია შესაძლებელია მნიშვნელოვნად აჭარბებდეს პლაზმის კონცენტრაციას.
მეტაბოლიზმი / ელიმინაცია
ციპროფლოქსაცინი ძირითადად გამოიყიფა უცვლელი სახით, უმეტესი ნაწილი გამოიყოფა თირკმელების საშუალებით. თირკმლის კლირენსი საშუალოდ შეადგენს 3-5 მლ/წთ/კგ-ს, ხოლო ტოტალური კლირენსი შეადგენს 8-10 მლ/ წთ/ კგ-ს.ციპროფლოქსაცინის ელიმინაციაში მონაწილეობს როგორც გლომერულური ფილტრაცია, ასევე ტუბულარული სეკრეცია. მიღებული დოზის 1% გამოიყიფა ნაღვლის გზით.
მცირე რაოდენობით დადგენილია შემდეგი 4 მეტაბოლიტი:დესეთილენის ციპროფლოქსაცინი (M1), სულფოციპროფლოქსაცინი (M2), ამოქსიპროფლოქსაცინი (M3), და ფორმილციპროფლოქსაცინი (M4). M1და M3-ს გააჩნია ანტიბაქტერიული ეფექტი, რაც მსგავსია ან ოდნავ ჩამოუვარდება ნადილექსის მჟავის ეფექტს. M4-ს, რომელიც გამოიყოფა მცირე რაოდენობით, გააჩნია ანტიბაქტერიული თვისებები, რაც ძალიან მსგავსია ნორფლოქსაცინის ეფექტისა.
როგორც პერორალური ასევე ინტრავენური მიღების შემდეგ ციპროფლოქსაცინის ნახევარგამყოფის პერიოდი შეადგენს დაახლოებით 3-5 საათს. რადგან ციპროფლოქსაცინი გამოიყოფა არა მარტო თირკმელებით, არამედ ფეკალური მასების საშუალებითაც, ამის გამო მხოლოდ თირკმლის ფუნქციის ძლიერი დარღვევა იწვევს პრეპარატის ნახევარგამყოფის პერიოდის გაზრდას 12 სთ-მდე.

ციპრო-დენკ 500 არის ანტიბიოტიკი.ციპროფლოქსაცინი მიეკუთვნება ქინოლონის ნაერთების კლასს. აღნიშნული ანტიბიოტიკი ძირითადად მოქმედებს ბაქტერიულ ფერმენტზე (ჰირაზა), რომელიც მნიშვნელოვან როლს თამაშობს ბაქტერიის პროლიფერაციაში. აღნიშნული ფერმენტის დაინჰიბირებით ციპროფლოქსაცინი ბაქტერიციდულად მოქმედებს პათოგენზე.
ციპრო-დენკ 500 გამოიყენება მოზრდილებში შემდეგი მიზნით:
ციპროფლოქსაცინისადმი მგრძნობიარე პათოგენებით გამოწვეული ინფექციების მკურნალობა:
ინფექციები
– სასუნთქი გზების; გრამ-უარყოფითი ბაქტერიებით გამოწვეული ფილტვების ანთება (ციპროფლოქსაცინი წარმოადგენს არჩევის პრეპარატს).
– შარდის ბუშტის (მწვავე და გაურთულებელი შარდის ბუშტის ინფექციები ცისტიტი). – საშარდე გზების გართულებული ინფექციები და პიელონეფრიტი (თირკმლის ანთების ფორმა).
– რეპროდუქციული ორგანოების, მათ შორის მწვავე ანთება გაურთულებელი გონორეა, პროსტატის ანთება(პროსტატიტი)
– კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის: კუჭ-ნაწლავის მწვავე ანთება (გასტროენტერიტი)
– კანის და რბილი ქსოვილების
– ძვლების და სახსრების.
მძიმედ მიმდინარე პროცესები, რომლებიც მოქმედებენ მთელ ორგანიზმზე, მაგალითად ბაქტერიის პენეტრაცია სისხლში (სეპტიცემია); პერიტონიუმის ანთება (პერიტონიტი) პერიტონიტის შემთხვევაში ინიშნება დამატებით სხვა ანტიბიოტიკი, რადგან ზოგიერთი ბაქტერია (ანაერობი) უფრო ნაკლებად არის მგრძნობიარე ციპროფლოქსაცინის მიმართ. ინფექციები სუსტი რეზისტენტობის მქონე პაციენტებში (პაციენტები, რომელთაც მკურნალობენ იმუნსუპრესიული პრეპარატებით).
ინჰალაციური ციმბირის წყლულის მკურნალობა მის გამომწვევ პათოგენთან – Bacillus anthracis -თან კონტაქტის შემდეგ.
ბავშვები და მოზარდები:
ინჰალაციური ციმბირის წყლულის მკურნალობა მის გამომწვევ პათოგენთან – Bacillus anthracis -თან კონტაქტის შემდეგ.

ციპრო-დენკ 500 მიიღება ექიმის დანიშნულების შესაბამისად.
შემოგარსული ტაბლეტი უნდა გადაიყლაპოს საკმარისი რაოდენობით სითხესთან ერთად (მაგალითად ჭიქა წყალი, მაგრამ არა რძე ან ხილის წვენი). ტაბლეტები არ მიიღება საკვებთან ერთად.პრეპარატის მიღება მშიერ კუჭზე აძლიერებს მისი აქტიური ნივთიერების აბსორბციას.
თუ დანიშნულია 2-ჯერ დღეში, ასეთ შემთხვევაში პრეპარატი მიიღება 12 საათიანი ინტერვალებით (დილით და საღამოს).
დოზის მიღების სიხშირე და მკურნალობის ხანგრძლივობა:
ციპროფლოქსაცინის დოზა დამოკიდებულია ინფექციის ტიპზე და სიმძიმეზე, აგრეთვე მიკროორგანიზმების მგრძნობელობაზე, პაციენტის ასაკზე, წონაზე და თირკმლის ფუნქციაზე.
დაავადების სიმძიმიდან და მიმდინარეობიდან გამომდინარე ექიმი თავად გადაწყვეტს მკურნალობის ხანგრძლივობას.
ზოგადად მკურნალობა გრძელდება ტემპერატურის და სიმპტომების გაქრობიდან სულ მცირე 3 დღის განმავლობაში.
თუ არ არის სხვა დანიშნულება, მაშინ რეკომენდირებულია შემდეგი გაიდლაინები:

ინფექციის ადგილი დოზა და მკურნალობის	საშუალო ხანგრძლივობა
ზედა და ქვედა საშარდე გზების ინფექციები
მწვავე და გაურთულებელი შარდის ბუშტის ანთება ქალებში	100-250 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ.1/2 ტაბლეტისა 2- ჯერ დღეში) 3 დღის განმავლობაში
ქვედა საშარდე გზების გართულებული ინფექციები და ზედა საშარდე გზების ინფექციები (პიელონეფრიტი)	250-500 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ. 1/2 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) 7-14 დღის განმავლობაში
შარდსაწვეთის და გენიტალური ორგანოების გონორეა (მწვავე გაურთულებელი უროგენიტალური გონორეა)	250-500 მგ ერთი დოზის სახით (ექვივალენტ.1/2 ტაბლეტი).
პროსტატის ანთება (პროსტატიტი)	500მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ.1ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) 28 დღის განმავლობაში
ქრონიკული ბრონქიტის გამწვავება	500 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ. 1 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) 7-14 დღის განმავლობაში.
გრამ-უარყოფითი ბაქტერიებით გამოწვეული პნევმონია	500 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ. 1 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) 7-14 დღის განმავლობაში.
გრამ-უარყოფითი ბაქტერიებით გამოწვეული კანის, რბილი ქსოვილებისა და ძვლების (ოსტეომიელიტი) ინფექციები	500-750 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ.1-11/2 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში). კანის და რბილი ქსოვილების მკურნალობა გრძელდება 5-10 დღე ოსტეომიელიტის მკურნალობა გრძელდება 4-6 კვირა.
ნაწლავის მძიმე ბაქტერიული ინფექცია (ენტერიტი)	500 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ. 1 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) როგორც წესი 3-7 დღის განმავლობაში.
გრამ-უარყოფითი ბაქტერიებით გამოწვეული მძიმე სისტემური ინფექციები; იმუნოსუპრესიულ პაციენტებში განვითარებული ინფექციები	500-750 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ.1-11/2 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში).
ციმბირის წყლული	მოზრდილები: 500 მგ 2-ჯერ დღეში (ექვივალენტ.1 ტაბლეტისა 2-ჯერ დღეში) 60 დღის განმავლობაში ბავშვები: 15 მგ/კგ 2-ჯერ დღეში. მაქსიმალურმა დოზამ არ უნდა გადააჭარბოს 500 მგ-ს (ექვივალენტური 1 ტაბლეტისა).

შენიშვნა: ინფექციის სიმწვავიდან და თირკმლის ფუნქციიდან (კრეატინინის კლირენსი) გამომდინარე ხანდაზმულ პაციენტებში ინიშნება რაც შეიძლება დაბალი დოზა.
ღვიძლის და / ან თირკმლის დაქვეითებული ფუნქცია:
შრატში ციპროფლოქსაცინის დონის კონტროლი წარმოადგენს ყველაზე მისაღებ გზას, რაც საჭიროა დოზის დასარეგულირებლად შემდეგ შემთხვევებში:
მოზრდილები:
თირკმლის დარღვეული ფუნქცია:
ზომიერად ან ძლიერ დარღვეული თირკმლის ფუნქცია:
– თუ კრეატინინის კლირენსი შეადგენს დაახლოებით 31-60 მლ/წთ/1.73 მ2- ს (თუ შრატის კრეატინინი შეადგენს დაახლოებით 120-170 მიკრომოლს; 1,4 – 1,9 მგ/დლ), მაშინ მაქსიმალური დოზა შეადგენს 1000მგ/დღეში.
– თუ კრეატინინის კლირენსი შეადგენს 175 მიკრომოლს; >2.0 მგ/დლ), მაშინ მაქსიმალური დოზა შეადგენს 500 მგ/დღეში.
პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს დაკვირვების ქვეშ. ნორმალური თირკმლის ფუნქციის მქონე პაციენტებში დოზირების ინტერვალები იგივე რჩება.
თირკმლის დარღვეული ფუნქცია + ჰემოდიალიზი:
რეკომენდირებული დოზა: 500 მგ/დღე ერთი დოზის სახით ჰემოდიალიზის შემდეგ. თირკმლის დარღვეული ფუნქცია + მუდმივი ამბულატორიული პერიტონიუმის ჰემოდიალიზი (მაპჰ):
რეკომენდირებული დოზა: 500 მგ/დღეში ერთი დოზის სახით მაპჰ-ის შემდეგ.
ღვიძლის დარღვეული ფუნქცია:
დოზის დარეგულირება არ არის საჭირო მსუბუქი და საშუალო ხარისხის ღვიძლის უკმარისობის დროს, თუმცა შესაძლებელია საჭირო გახდეს ღვიძლის მძიმე უკმარისობის დროს.
თირკმლის და ღვიძლის დარღვეული ფუნქცია:
დოზა უნდა დარეგულირდეს როგორც მოცემულია პუნქტში „თირკმლის დარღვეული ფუნქცია“ და ამავდროულად სისხლში უნდა გაკონტროლდეს ციპროფლოქსაცინის დონე.
ბავშვები და მოზარდები (5-17 წლის ასაკი)
არ არსებობს მონაცემები პრეპარატის გამოყენების შესახებ თირკმლის და/ ან ღვიძლის დარღვეული ფუნქციის მქონე ბავშვებში.
პრეპარატის მიღება საკვებთან და სასმელთან ერთად.
არ შეიძლება ციპრო-დენკ 500-ის მიღება რძესთან, რძის პროდუქტებთან (მაგალითად იორგუტი) ან მაგნიუმის და კალციუმის შემცველ ხილის წვენებთან ერთად.ციპრო-დენკ 500 არ მიიღება მსგავსი ტიპის საკვების მიღებამდე 1-2 საათით ადე და მისი მიღებიდან სულ მცირე 4 საათის განმავლობაში. ციპრო-დენკ 500-ის მკურნალობის დროს არ არის სასურველი ალკოჰოლის მიღება.

ისევე როგორც სხვა პრეპარატებს, ციპრო-დენკ 500 შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენები:
გვერდითი ეფექტების შესაფასებლად ჩვეულებრივ გამოიყენება შემდეგი კლასიფიკაცია:

ძალიან ხშირი:	10 პაციენტში ერთ შემთხვევაზე ხშირად
ხშირი:	1 /10-ზე იშვიათად, მაგრამ 1/100-ზე ხშირად
არა ხშირი:	1/100-ზე იშვიათად, მაგრამ 1/1000-ზე ხშირად
იშვიათი:	1/1000-ზე იშვიათდ, მაგრამ 1/10000-ზე ხშირად
ძალიან იშვიათად:	1/10000-ზე ან უფრო ნაკლები,ინდივიდუალური შემთხვეების ჩათვლით.

ციპროფლოქსანის მკურნალობის დროს გვერდითი ეფექტები გამოვლინდა პაციენტთა 5-14%-ში.
კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის მხრივ:
ხშირად: გულისრევა, დიარეა, ღებინება, დისპეპსია, მუცლის ტკივილი, გაზების დაგროვება და მადის დაქვეითება.
იშვიათად: ფსევდომემბრანული კოლიტი (იხ.“სიფრთხილით“).
ნერვული სისტემის მხრივ:
ხშირად:თავბრუსხვევა, თავის ტკივილი, დაღლილობა, შფოთვა, კანკალი და გონების დაბინდვა.
იშვიათად:უძილობა, ხელ-ფეხის დაბუჟება, ოფლიანობა, სიარულის დარღვევა, გულყრა, ინტრაკრანიალური წნევის მომატება, ფობია, ღამის კოშმარები, დეპრესია და ჰალუცინაციები.
ძალიან იშვიათად: ქცევის პათოლოგიური დარღვევა (ფსიქიკური რეაქცია), მათ შორის სხვა ადამიანისათვის ზიანის მიყენება (იხ.“სიფრთხილით“).
გრძნობის ორგანოების მხრივ:
ძალიან იშვიათად: გემოვნების და ყნოსვის დარღვევა ან დაქვეითება, თუმცა აღნიშნული მოვლენა აღდგება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ.მხედველობის დარღვევა (მაგალითად მხედველობის გაორება, ფერების გარჩევის უნარის დარღვევა), ყურებში შუილი, გარდამავალი სიყრუე (განსაკუთრებით მაღალ რეგისტრში), სიყრუე.
ალერგიული რეაქციები:
ზოგიერთი ალერგიული რეაქცია ვლინდება ციპროფლოქსაცინის პირველი დოზის მიღებისთანავე:
ხშირად:კანის რეაქციები, როგორიც არის გამონაყარი, ქავილი და წამლისმიერი ცხელება. ძალიან იშვიათად:
– პეტექიური დერმატორაგია (პეტექიები), სისხლიანი ბუშტუკების წარმოქმნა (ჰემორაგიული ბუშტუკები) და მცირე კვანძები (პაპულები), რომლებიც ზემოდან იკეთებენ ფუფხს, რაც წარმოადგენს სისხლძარღვების დაზიანების ნიშანს (ვასკულიტი), ჭინჭრის ციება (ურტიკარია), კანის ზომიერი ხარისხის ალერგიული რეაქციები, მაგალითად კვანძოვანი ცხელება (კვანძოვანი ერითემა), დისკოსებრი ეროთემა (მულტიფორმული აქსდაციური მცირე ერითემა0 ან მძიმე ფორმები (სტივენ-ჯონსონის სინდრომი), ლაილის სინდრომი.
– ინტერსტიციული ნეფრიტი (თირკმლის ანთების ერთერთი ტიპი), ღვიძლის ანთება (ჰეპატიტი), ღვიძლის უჯრედების ნევროზი (ღვიძლის დაზიანების ერთერთი ტიპი) ან სიცოცხლისთვის საშიში ღვიძლის უკმარისობა.
– ანაფილაქსიური/ანაფილაქტოიდური (ალერგიული) რეაქციები, მათ შორის სახის, სისხლძარღვების და ხორხის შეშუპება, სუნთქვის გაძნელება და თვით შოკიც კი. აღნიშნული ეფექტები შეიძლება გამოვლინდეს პირველი დოზის შეყვანის დროსაც.
ნებისმიერი ალერგიული რეაქციის გამოვლენისთანავე ციპრო-დენკი 500-ის მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს.
გულ-სისხლძარღვთა სისტემის მხრივ;
არა ხშირად: გულის ფრიალი.
ძალიან იშვიათად: პერიფერიული შეშუპება (ხელ-ფეხის შეშუპება), ალები, შაკიკი, გულის ბლოკადა და ტაქიკარდია.
ძვალ-სახსროვანი სისტემის მხრივ:
არა ხშირად: სახსრების ტკივილი და შეშუპება.
ძალიან იშვიათად: კუნთების ტკივილი და ტენოსინოვიტი (ტენდოვაგინიტი) ძალიან იშვიათ შემთხვევებში ფტორქინოლონთან ერთად კომბინიერბული მკურნალობის დროს შესაძლებელია გამოვლინდეს მყესის ანთება (ტენდინიტი) და მყესის გაგლეჯა (იხ.“სიფრთხილით“).
ძალიან იშვიათ შემთხვევებში შესაძლებელია გაუარესდეს მიასთენიის სიმპტომები (დამბლის სიმპტომებით მიმდინარე კუნთების დაავადება).
სისხლის და სისხლის კომპონენეტების მხრივ:
არა ხშირად: სისხლის ზოგიერთი უჯრედის რაოდენობის მომატება (ეოზინოფილია) ან შემცირება (ლეიკოპენია, გრანულოციტოპენია, თრომბოციტოპენია); ანემია.
ძალიან იშვიათად: სისხლის ზოგიერთი უჯრედის რაოდენობის მომატება (ლეიკოციტოზი, თრომბოციტოზი) ან შემცირება (ჰემოლიზური ანემია, პანციტოპენია, აგრანულოციტოზი) ან შემცირება (ჰემოლიზური ანემია, პანციტოპენია, აგრანულოციტოზი) ; პროთრომბინის მაჩვენებლების შეცვლა (სისხლის კოაგულაციური ფაქტორი).
ლაბორატოტიული პარამეტრების /შარდის მაჩვენებლების მხრივ:
თუ პაციენტს მკურნალობამდე ჰქონდა ღვიძლის დაავადება, ასეთ შემთხვევაში მოსალოდნელია ღვიძლის ფერმენტების მაჩვენებლების დროებითი მომატება (ტრანსამინაზები, ტუტე ფოსფატაზა) სიყვითლის განვითარება (ღვიძლის სტაზის შედეგად განვითარებული ქოლესტაზური სიყვითლე). აგრეთვე შეიძლება დროებით მოიმატოს შარდოვანას და სისხლის ცილების მაჩვენებლებმა.
ძალიან იშვიათ შემთხვევებში გამოვლინდა სისხლში შაქრის დონის მომატება (ჰიპერგლიკემია), შარდში კრისტალების ექსკრეცია (კრისტალურია) ან სისხლი შარდში (ჰემატურია).
სხვა გვერდითი მოვლენები:
არა ხშირად: ფილტვის ემბოლია, სუნთქვის დარღვევა (დისპნოე), ფილტვებში სითხის დაგროვება (ფილტვის შეშუპება), ცხვირიდან სისხლდენა (ეპისტაქსისი), სისხლიანი ხველა (ჰემოპტოზი) და სლოკინი.
ძალიან იშვიათად: საერთო სისუსტე, თირკმლის ფუნქციის გარდამავალი დარღვევა (შეიძლება განვითარდეს თირკმლის გარდამავალი უკმარისობა), ფოტოსენსიტიურობა (იხ. „სიფრთხილით“).
ხანგრძლივმა ან განმეორებითმა მკურნალობამ შესაძლებელია ხელი შეუწყოს რეზისტენტული ბაქტერიით ან სოკოთი გამოწვეული მეორადი ინფექციის განვითარებას.

ციპრო-დენკ 500 არ გამოიყენება:
– თუ პაციენტი მგრძნობიარეა (ალერგიულია) ციპროფლოქსაცინის ან პრეპარატში შემავალი ნებისმიერი ინგრედიენტის მიმართ.
– ორსულობა და ლაქტაციის პერიოდში.
– თუ პაციენტს აქვს ჩივილები სახსრების მხრივ, რაც უკავშირდება იმავე კლასის ანტიბიოტიკებში შემავალი ნივთიერებების მიღებას.
– ბავშვებში და მოზარდებში ზრდის ფაზაში (5-17 წელი), რადგან არ არსებობს მონაცემები ამ ასაკში პრეპარატის გამოყენების შესახებ. გამონაკლისს წარმოადგენს ინჰალაციური ციმბირის წყლულის მკურნალობა მის გამომწვევ პათოგენთან – Bacillus anthracis -თანკონტაქტის შემდეგ.ცხოველებძე ჩატარებული კვლევებიდან გამოვლინდა,რომ პრეპარატის მიღებამ ზრდის ფაზაში შესაძლებელია გამოიწვიოს სახსრების დაზიანება.
– 5 წლამდე ასაკის ბავშვებში.

ორსულობა: რადგან მცირე მონაცემები არსებობს ჩვილ ბავშვებში პრეპარატის გამოყენების შესახებ, ამის გამო არ შეიძლება ციპრო-დენკ 500-ის მიღება ორსულობის პერიოდში. ლაქტაციის პერიოდი: ციპრო-დენკ 500 არ გამოიყენება არც ლაქტაციის პერიოდში, რადგან ციპროფლოქსაცინი გადადის დედის რძეში და შესაძლებელია ზეგავლენა მოახდინოს ბავშვზეც.

სიფრთხილით:
ციპრო-დენკ 500 მიიღება განსაკუთრებული სიფრთხილით შემდეგ შემთხვევებში:
– კრუნჩხვა (ეპილეფსია) ან ცენტრალური ნერვული სისტემის სხვა დაავადებები (მაგალითად ეპილეფსიის შემცირებული ზღურბლი, თუ ანამნეზში აღინიშნება კრუნჩხვის ეპიზოდები.თავის ტვინის შემცირებული პერფუზია, თავის ტვინის სტრუქტურის შეცვლა ან ინსულტი). ასეთ შემთხვევაში შესაძლებელია გამოვლინდეს გვერდითი ეფექტები ცენტრალური ნერვული სისტემის მხრივ.
-გლუკოზა-6-ფოსფატ დეჰიდროგენაზას ნაკლებობა (სისხლის უჯრედების თანდაყოლილი მატაბოლური დარღვევა) ან თუ ოჯახურ ანამნეზში აღინიშნება ეს დაავადება, ასეთ შემთხვევაში ციპროფლოქსაცინმა შესაძლებელია გამოიწვიოს წითელი უჯრედების დაშლა (ჰემოლიზი).
-კუნთის დაავადების ზოგიერთი ტიპი, რომელთაც თან ახლავთ დამბლის სიმპტომები (მიასთენია). მკურნალი ექიმი განსაკუთრებული სიფრთხილით შეარჩევს სასურველ დოზას და ყურადღებით გააკონტროლებს დაავადების მიმდინარეობას.
თუ მკურნალობის დროს ან მისი დასრულების შემდეგ განვითარდა მძიმე ან მუდმივი დიარეა, ეს შესაძლებელია მიუთითებდეს მსხვილი ნაწლავის ანთებაზე (ფსევდომემბრანული კოლიტი). ასეთ შემთხვევაში ციპრო-დენკ 500-ის მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, ხოლო ექიმმა უნდა დანიშნოს შესაბამისი მკურნალობა. არ შეიძლება პერისტალტიკის დამთრგუნველი პრეპარატების მიღება.
ზოგი მონაცემებით ციპროფლოქსაცინის მიღებისას შარდში გამოვლინდა კრისტალები (კრისტალურია).ციპრო-დენკი 500-ის მიღებისას პაციენტმა უნდა მიიღოს დიდი რაოდენობით წყალი, აგრეთვე არ არის სასურველი შარდის ჭარბი ალკალიზაცია.
იშვიათ შემთხვევებში ციპროფლოქსაცინმა შესაძლებელია გამოიწვიოს ფოტოსენსიტიურობა. შესაბამისად პაციენტი უნდა მოერიდოს მზის სხივებს და ულტრაიისფერ გამოსხივებას (სოლარიუმს). თუ ეს ვერ ხერხდება, ასეთ შემთხვევაში პაციენტმა უნდა მიიღოს სიფრთხილის ზომები (მაგალითად მზისგან დამცავი პროდუქტების გამოყენება). თუ მიუხედავად ასეთი სიფრთხილის ზომებისა პაციენტს მაინც აწუხებს ფოტოსენსიტიურობის სიმპტომები (მაგალითად მზის დაწვრობის მსგავსი რეაქციები), ასეთ შემთხვევაში მკურნალობა უნდა შეწყდეს.
მყესის ანთება და/ან მყესის გაგლეჯვა (განსაკუთრებით აქილევსის მყესის) გამოვლინდა პაციენტებში, რომლებიც ერთად ღებულობენ კორტიკოიდებს და ციპროფლოქსაცინს. ტკივილის ან ანთების ნიშნების გამოვლენისთანავე მკურნალობა დაუყოვნებლივ უნდა შეწყდეს, ხოლო დაზიანებული კიდური უნდა იყოს მოსვენებულ მდგომარეობაში. თუ სიმპტომები გამოვლინდება აქილევსის მყესის მხრივ, ასეთ შემთხვევაში მყესის გაწყდომის თავიდან ასაცილებლად საჭიროა ორივე კიდურზე გარკვეული ზომების მიღება, (მაგალითად ორივე აქილევსის მყესზე შინების დადება ან ორივე ქუსლის გამაგრება (საყრდენის დადება) (იხ.აგრეთვე „უკუჩვენება“).
ზემოქმედება ავტომობილისა და სხვა ტექნიკის მართვაზე:
შესაბამისი დოზების მიღების დროსაც კი შესაძლებელია, რომ ციპრო-დენკ 500 იმოქმედოს რეაგირების უნარზე და ასევე ავტომობილის და სხვა მექანიზმების მართვაზე. ეს განსაკუთრებით ეხება მკურნალობის საწყის პერიოდს, დოზის მომატებას, მედიკამენტის შეცვლას და პრეპარატის მიღებას ალკოჰოლთან ერთად.

დოზის გადაჭარბების სიმპტომები უმნიშვნელოა. 12 გრ-ის მიღების შედეგად განვითარებული ინტოქსიკაციის სიმპტომებია: თავბრუსხვევა, კანკალი, თავის ტკივილი, დაღლილობა, კრუნჩხვა, ჰალუციცნაციები, გონების დაბინდვა, ჩივილები კუჭ-ნაწლავის სისტემის მხრივ, ღვიძლის დათირკმლის ფუნქციის დარღვევა, მცირე კრისტალების ექსკრეცია და სისხლი შარდში (კრისტალურია, ჰემატურია).
დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში დაუყოვნებლივ უნდა მიემართოს მკურნალ ექიმს.პაციენტის სიმპტომებიდან გამომდინარე ექიმი თავად გადაწყვეტს, თუ რა ღონისძიებები უნდა ჩატარდეს: დოზის გადაჭარბებამ შესაძლებელია გამოიწვიოს თირკმლის შექცევადი უკმარისობა.შესაძლებელია საჭირო გახდეს პრეპარატის ელიმინაციისთვის საჭირო ზომების მიღება. ციპროფლოქსაცინის აბსორბციის შესამცირებლად რეკომენდირებულია გააქტიურებული ნახშირის და მაგნიუმის და კალციუმის შემცველი ანტაციდების მიღება. სიმპტომური და შემანარჩუნებელი მკურნალობის დროს პაციენტი უნდა იმყოფებოდეს დაკვირვების ქვეშ. საჭიროა თირკმლის ფუნქციის მონიტორინგი. ჰემოდიალიზის და პერიტონიალური დიალიზის სასუალებით (თირკმლის დიალიზი ან პერიტონეალური დიალიზი) გამოიყოფა ციპროფლოქსაცინის მხოლოდ მცირე ნაწილი ( ციპრო-დენკ 500-ის დოზის გამოტოვების შემთხვევაში არ შეიძლება გაორმაგებული დოზის მიღება გამოტოვებულის სანაცვლოდ. მკურნალობა უნდა გაგრძელდეს დოზირების რეჟიმის შესაბამისად.
მცირე დოზის მიღების, პრეპარატის არარეგულარულად მიღების ან მკურნალობის ნაადრევად შეწყვეტის შემთხვევაში, შესაძლებელია განვითარდეს დაავადების რეციდივი, რისი მკურნალობაც გაცილებით ძნელია. საჭიროა ექიმის რეკომენდაციების დაცვა.