მაგნეო

(მაგნიუმის ჰიდროასპარაგინატი +კალიუმის ჰიდროასპარაგინატი)

(17 მგ მაგნიუმის იონები+54 მგ კალიუმის იონები), ტაბლეტები

შემადგენლობა:

ერთი ტაბლეტი შეიცავს:

250 მგ მაგნიუმის ჰიდროასპარაგინატს (რომელიც შეესაბამება 17 მგ კალიუმის იონებს)

250 მგ კალიუმის ჰიდროასპარაგინატს (რომელიც შეესაბამება 54 მგ კალიუმის იონებს)

ასევე დამხმარე ნივთიერებებს:

კარტოფილის სახამებელი, უწყლო კოლოიდური სილიციუმი, პოლივინილის სპირტი, ტალკი, მაგნიუმის სტეარატი.

პრეპარატის რაოდენობა შეფუთვაში:

50 ტაბლეტი

1. რას წარმოადგენს პრეპარატი მაგნეო და რა მიზნით გამოიყენება

მაგნეო პრეპარატია, რომელიც შეიცავს მაგნიუმის და კალიუმის  ელემენტებს ასპარაგინის მჟავას მარილების სახით. ისინი შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. მაგნიუმი, კალიუმი და ასპარაგინის მჟავა მონაწილეობენ მეტაბოლურ პროცესებში, იონური წონასწორობის, ნერვული და ნერვ-კუნთოვანი გამტარებლობის შენარჩუნებაში.

მაგნეო გამოიყენება კალიუმის, მაგნიუმის და ასპარაგინატის დეფიციტის პროფილაქტიკისა და შევსებისათვის.

მაგნიუმი:

მაგნიუმის ყველაზე დიდ რაოდენობას შეიცავს ქსოვილები ყველაზე გაძლიერებული მეტაბოლური პროცესებით: თავის ტვინი, გულის კუნთები და ღვიძლი. მაგნიუმი კალციუმის იონებთან ერთად ქმნის ძვლოვანი ქსოვილის სტრუქტურას.

მაგნიუმის სწორი რაოდენობა მოქმედებს:

• აგზნებადობის დაქვეითებაზე,

• აადვილებს ყურადღების კონცენტრაციას და დაძინების პროცესს

• აქვეითებს აღქმას სტრესისა და კუნთების მუშაობის დარღვევისას, რაც გამოიხატება მათი კანკალით, კრუნჩხვით და უნებლიე მოძრაობებით.

• აქვეითებს კორონარული დაავადებების, მიოკარდიუმის ინფარქტისა და გულის რითმის დარღვევის რისკს.

მაგნიუმის დეფიციტი აძლიერებს  კორონარული დაავადებების, მიოკარდიუმის ინფარქტისა და გულის რითმის დარღვევის რისკს.

კალიუმი:

კალიუმის იონების კონცენტრაცია ადამიანის ორგანიზმის უჯრედებში 15-ჯერ მეტია, ვიდრე მისი კონცენტრაცია უჯრედგარე სითხეში. კალიუმის ცვლის მოშლის (გამოწვეული მაგ. კალიუმის დეფიციტით) დარღვევა სერიოზული საფრთხეა შემდეგი სისტემების სწორი მუშაობისათვის:

• ნერვული სისტემა, ნერვული და ნერვ-კუნთოვანი გამტარებლობის დარღვევის თვალსაზრისით (მოძრაობა, გულის მუშაობა, სხვა შინაგანი ორგანოების მუშაობა)

• სხვადასხვა ნივთიერებების ორგანიზმის ქსოვილების უჯრედებიდან და უჯრედებში ტრანსპორტირების დარღვევა (კვება, სუნთქვა, გამოყოფა)

• სისხლის მიმოქცევის და გამომყოფი სისტემის წყალ-ელექტროლიტური ბალანსის შენარჩუნების თვალსაზრისით (სისხლის პერიფერიული წნევის და მჟავიანობის ზღვრების დაცვა)

ასპარაგინის მჟავა წარმოადგენს ნეიროტრანსმიტერს ცენტრალურ ნერვულ სისტემაში. ასტიმულირებს ორგანიზმის აქტიურობას, არეგულირებს რა უჯრედებში კალიუმის, ნატრიუმის და კალციუმის კონცენტრაციას.

2. პრეპარატ მაგნეოს გამოყენება

არ შეიძლება მაგნეოს მიღება:

• პრეპარატის შემადგენელი ნებისმიერი დამხმარე ნივთიერებისადმი აუტანლობის დროს;

• თირკმელების ან თირკმელზედა ჯირკვლის ქერქის უკმარისობისას, ჰიპერკალიემიის(სისხლის შრატში კალიუმის მომატებული კონცენტრაცია), ჰიპერმაგნიემიის (სისხლის შრატში მაგნიუმის მომატებული კონცენტრაცია), წინაგულ-პარკუჭოვანი ბლოკადის, მიასთენიის, მნიშვნელოვანი არტერიული ჰიპერტონიისას.

არ შეიძლება გამოყენება ფოსფატებთან, რკინის ნაერთებთან, კალციუმის მაღალ დოზებთან, ფტორქინოლინებთან, ტეტრაციკლინებთან ერთდროულად(ამ პრეპარატების მიღებებს შორის ინტერვალი უნდა შეადგენდეს არანაკლებ 3 საათს).

შედარებით უკუჩვენებად ითვლება უკვე არსებული სიმსივნური პროცესი.

უსაფრთხოების განსაკუთრებული ზომების დაცვა პრეპარატ მაგნეოს მიღებისას:

პრეპარატი შეიცავს მაგნიუმს და კალიუმს. ჭარბი დოზირების რისკის გამო გამოყენების წინ უნდა დავრწმუნდეთ, რომ სხვა პრეპარატები, რომლებსაც ვიყენებთ, არ შეიცავენ მაგნიუმს და კალიუმს. არ შეიძლება პრეპარატის გამოყენება მკვეთრი გაუწყლოების, ქსოვილის დიდი ფართობის დაზიანებისას (მაგ. სხეულის დიდი ზედაპირის დამწვრობა). ხანგრძლივი გამოყენებისას  საჭიროა მაგნიუმის და კალიუმის დონის კონტროლი.

სიფრთხილით გამოიყენება უფროსი ასაკის პაციენტებში კალიუმის გამოყოფის დაქვეითების გამო.

ორსულობა:

პრეპარატის გამოყენების წინ მიმართეთ ექიმს.

ძუძუთი კვება:

პრეპარატის გამოყენების წინ მიმართეთ ექიმს.

სხვა სამკურნალო საშუალებების გამოყენება:

საჭიროა შეატყობინოთ ექიმს ბოლო დროს გამოყენებული სამკურნალო საშუალებების შესახებ, მათ შორის რეცეპტის გარეშე გასაცემი პრეპარატების შესახებაც.

მაგნიუმის პერორალურად მისაღები პრეპარატები აქვეითებს პერორალურად მისაღები შედედების საწინააღმდეგო, ვარფარინის წარმოებული პრეპარატების შეწოვას.

არ შეიძლება გამოყენება ფოსფატებთან, რკინის ნაერთებთან, კალციუმის მაღალ დოზებთან, ფტორქინოლინებთან, ტეტრაციკლინებთან (ამ პრეპარატების მიღებებს შორის ინტერვალი უნდა შეადგენდეს არანაკლებ 3 საათს).

ფოსფატების, რკინის ნაერთების და კალციუმის შემცველ პრეპარატებთან ერთად მიღება იწვევს კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან მათი შეწოვის ორმხრივ დაქვეითებას.

მაგნიუმის შემცველ სხვა პრეპარატებთან (რომლებსაც აქვთ საფაღარათო ან კუჭის მჟავიანობის დამაქვეითებელი მოქმედება) ერთად მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს მაგნიუმით მოწამვლის სიმპტომები, განსაკუთრებით თირკმლის უკმარისობით დაავადებულებში.

კალიუმდამზოგველ დიურეტიკებთან, ანგიოტენზინ-მაკონვერტირებელი ფერმენტის ინჰიბიტორებთან, ზოგიერთ არასტეროიდულ ანთების საწინააღმდეგო პრეპარატთან (მაგ. ინდომეტაცინთან) ერთად მიღება აძლიერებს ჰიპერკალემიის რისკს.

კალიუმის პრეპარატები აქვეითებს სათითურას გლიკოზიდების მოქმედებას.

3. როგორ მივიღოთ პრეპარატი მაგნეო

პერორალურად მისაღები პრეპარატი.

მოზრდილები – საშუალოდ 2-დან 6 ტაბლეტამდე დაყოფილი დოზებით დილით და საღამოს ჭამის შემდეგ.

პრეპარატი არ შეიცავს შაქარს და გამოიყენება შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულებშიც.

გადაჭარბებული დოზით პრეპარატ მაგნეოს მიღებისას:

დაუყოვნებლივ მიმართეთ ექიმს ან ფარმაცევტს.

4. შესაძლო გვერდითი მოვლენები:

პრეპარატმა მაგნეომ, ისევე როგორც სხვა სამკურნალო საშუალებებმა, შეიძლება გამოიწვიოს გვერდითი მოვლენები.

ჭამის წინ პრეპარატის მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს გულისრევა და დიარეა.

პრეპარატმა შეიძლება გამოიწვიოს წინაგულ-პარკუჭოვანი გამტარებლობის დარღვევა.

ამ ჩანართ ფურცელში აღუწერელი სხვა გვერდითი მოვლენების განვითარების შემთხვევაში საჭიროა მათ შესახებ აცნობოთ ექიმს.

5. პრეპარატ მაგნეოს შენახვა

პრეპარატი ინახება ბავშვებისათვის მიუწვდომელ და შეუმჩნეველ ადგილას.

არ შეიძლება პრეპარატ მაგნეოს გამოყენება შეფუთვაზე მითითებული ვარგისობის ვადის ამოწურვის შემდეგ.

ინახება არაუმეტეს 25^○C ტემპერატურაზე.

6. სხვა ინფორმაცია პრეპარატ მაგნეოს შესახებ

უფრო დაწვრილებითი ინფორმაციის მისაღებად უნდა მიმართოთ პასუხისმგებელ სუბიექტს

შპს აფლოფარმი სამკურნალო საშუალებების ფაბრიკა

შკოლნას ქ. 31

95-054 კსავერუვ, პოლონეთი

გინომიქსი

კომბინირებული ანტიბაქტერიული და სოკოს საწინააღმდეგო პრეპარატი ადგილობრივი გამოყენებისთვის გინეკოლოგიაში.

რძისფერი ოვალური ფორმის, რბილი ვაგინალური კაფსულა, შეიცავს ღია ყვითელ სითხეს. 

შემადგენლობა

ყოველი კაფსულა (1.820მგ) შეიცავს:

1. ნეომიცინის სულფატს 50.2მგ (35მგ. 35 000 სე ნეომიცინის სახით), 

2. ნისტატინს 100.000 სე, 

3. პოლიმიქსინ B სულფატს 35.000 სე

ფარმაკოლოგიური თვისებები

ნეომიცინის სულფატი – წარმოადგენს ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის ფართო სპექტრის ანტიბიოტიკს, მოქმედებს ბაქტერიციდულად გრამდადებით მიკროორგანიზმებზე (Staphylococcus aureus, Corinebacterium spp., და სხვა) და გრამუარყოფით მიკროორგანიზმებზე (Enterococcus faecium, Enterobacter aerogenes, Escherichia coli, Haemophilus influenzae, Proteus vulgaris, Klebsiella pneumoniae, Mycobacterium tuberculosis, Pseudomonas aeruginosa, Ureaplasma urealyticum). 

პოლიმიქსინ B-ს სულფატი – პოლიპეპტიდური ბუნების ანტიბიოტიკი, აქტიურია გრამუარყოფითი ბაქტერიების მიმართ 

ნისტატინი მიეკუთვნება პოლიენური ჯგუფის ანტიბიოტიკებს და პროდუცირდება აქტინომიცეტ Streptomyces noursei მიერ. ნისტატინი სელექტიურად მოქმედებს პათოგენურ, განსაკუთრებით საფუარის მაგვარ, კანდიდას ჯგუფის სოკოებზე და ასპერგილებზე, ცვლის მიკროორგანიზმების უჯრედის მემბრანის შეღწევადობას და ამცირებს მათ ზრდას. 

აქტიური ნივთიერებები თანაბრად ნაწილდებიან საშოს ლორწოვანზე და ავლენენ ადგილობრივ ბაქტერიოციდულ და ფუნგიციდურ მოქმედებას. 

გინომიქსის გამოყენების ძირითადი მიმართულებებია:

• ვაგინიტები არასპეციფიური, სოკოვანი და შერეული

• ვულვოვაგინიტები არასპეციფიური, სოკოვანი და შერეული

• ცერვიკოვაგინიტები არასპეციფიური, სოკოვანი და შერეული

• ვაგინალური კანდიდოზი

• გინეკოლოგიაში ყველა სახის ქირურგიული ჩარევის წინ

• საშვილოსნოს ყელის დიათერმოკოაგულაციის წინ და შემდეგ

• საშვილოსნოსშიდა დიაგნოსტიკური პროცედურების წინ

• მშობიარობის წინ

გინომიქსი:

• NNP კომბინაცია გამოსადეგია ვაგინიტის ემპირიული მკურნალობისთვის მიკრობიოლოგიური შდეგების არ არსებობისას.

• შენარჩუნებული ეფექტურობა Candida spp . წინააღმდეგ მნიშვნელოვანი ფაქტორია, განსაკუთრებით აზოლებისადმი non-albicans შტამების ვარიაბელური სენსიტიურობის დროს. (ანუ არ ახასიათებს რეზისტენტობა Candida spp.-s წინააღმდეგ)

• არ საჭიროებს მკურნალობის შეწყვეტას მენსტრუაციული ციკლის დროს

• მოქმედი ნივთიერებები თანაბრად ნაწილდება საშოს ლორწოვანზე

• კომბინაცია და შესაბამისად მისი მოქმედების ფართო სპექტრი იძლევა უფრო მაღალ კლინიკურ ეფექტურობას ვაგინიტში ყველაზე ხშირად ჩართული ბაქტერიებზე.

დოზირება და გამოყენების წესი: ინიშნება ინტრავაგინალურად. მწვავე ან ქრონიკული ინფექციის შემთხვევაში 1-2 კაფსულა დღეში, დილით და საღამოს. მკურნალობის კურსი: 6-12 დღე. 

პროფილაქტიკის მიზნით: 6 დღე

უკუჩვენება: პრეპარატის შემადგენლობაში შემავალი კომპონენტების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობისა და ლაქტაციის დროს პრეპარატი ინიშნება ექიმის რეკომენდაციით.

ქვეყანა: პორტუგალია

მწარმოებელი: ბლუფარმა ინდუს ტრია

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

               ლიდოკაინი-ლიქვო ეპინეფრინით 2%

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება:
ლიდოკაინი-ლიქვო ეპინეფრინით
სინონიმები: ლიგნოკაინი, ლიდოკაინის ჰიდროქლორიდი, ქსილოკაინი, ლიდოკარტი.

პრეპარატის ფორმა:
საინექციო ხსნარი 2% და 1%

შემადგენლობა:
აქტიური ნივთიერება:
ლიდოკაინის ჰიდროქლორიდი 20 მგ/მლ და 10 მგ/მლ

დამხმარე ნივთიერებები:
ნატრიუმის ქლორიდი, ნატრიუმის მეტაბისულფიტი, ლიმონმჟავა;
კონსერვანტი – ბენზალკონიუმის ქლორიდი.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:
ადგილობრივი საანესთეზიო საშუალება.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:
ლიდოკაინი წარმოადგენს აცეტანილიდის წარმოებულს, რომელსაც გააჩნია ადგილობრივი საანესთეზიო და ანტიარითმული მოქმედება. იგი იწვევს ადგილობრივი ანესთეზიის ყველა სახეს: ტერმინალურს, ინფილტრაციულს და გამტარებლობითს. ლორწოვანი გარსიდან საკმაოდ სწრაფად შეიწოვება და შეიძლება გამოიწვიოს სისტემური მოქმედება. პრეპარატის ადგილობრივი საანესთეზიო მოქმედებას განაპირობებს ნეირონული მემბრანების სტაბილიზაცია, აგრეთვე ნატრიუმის იონების მიმართ მისი გამტარებლობის დაქვეითება, რაც ხელს უშლის მოქმედების პოტენციალის წარმოშობასა და იმპულსების გამტარებლობას.
 ლიდოკაინი სწრაფად ჰიდროლიზდება ქსოვილების მცირედ ტუტოვან არეში და ხანმოკლე ლატენტუროვანი პერიოდის შემდეგ მოქმედებს 60-90 წუთის განმავლობაში. ქსოვილოვანი აციდოზის დროს პრეპარატის საანესთეზიო აქტივობა მცირდება. პრეპარატი  ლორწოვანი გარსიდან  შეიწოვება სწრაფად და შეიძლება გამოიწვიოს სისტემური მოქმედება.
ეპინეფრინი წარმოადგენს ადრენომიმეტურ, სისხლძარღვების შემავიწროვებელ და ლიდოკაინის ეფექტის გამახანგრძლივებელ საშუალებას.

ფარმაკოკინეტიკა:
პრეპარატი მეტაბოლიზდება ღვიძლში და წარმოქმნის ფარმაკოლოგიურად აქტიურ ორ მეტაბოლიტს.
იგი ელიმინირდება შარდში მეტაბოლიტების სახით და აღწევს პლაცენტურ ბარიერში.
  
ჩვენებები:
ტერმინალური, ინფილტრაციული, გამტარებლობითი, აგრეთვე ადგილობრივი ანესთეზიისათვის სტომატოლოგიაში, ოფთალმოლოგიაში, ოტორინოლარინგოლოგიაში, მეან-გინეკოლოგიაში, ქირურგიაში, დერმატოლოგიაში. პერიფერიული ნერვებისა და ნერვული კვანძების ბლოკადისათვის.
მეანობაში: ეპიზიოტომიის წინ და ნაკერების დადების დროს.

მიღების წესი და დოზირება:
დოზირების რეჟიმი დგინდება ინდივიდუალურად და დამოკიდებულია პრეპარატის გამოყენების ჩვენებაზე, კლინიკურ სიტუაციასა და სამკურნალო ფორმაზე. ადგილობრივი ანესთეზიის დროს ლიდოკაინ-ეპინეფრინის მაქსიმალური დოზა შეადგენს 500 მგ.

გვერდითი მოვლენები:
თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, უძილობა, მოუსვენრობა. პრეპარატის მაღალი დოზით გამოყენებისას შესაძლებელია ბრადიკარდია, გულის გამტარებლობის შენელება, არტერიული ჰიპოტენზია.
         
წინააღმდეგჩვენებები:
პრეპარატის და ამიდების ჯგუფის სხვა საანესთეზიო საშუალებების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა.

ჭარბი დოზირება:
სიმპტომები: ფსიქომოტორული აგზნება, ტრემორი, კრუნჩხვები, კოლაფსი, ცნს-ის დათრგუნვა.
მკურნალობა:
ვენაში ხანმოკლე მოქმედების ბარბიტურატების შეყვანა, ბენზოდიაზეპინების ჯგუფის ტრანკვილიზატორების დანიშვნა. აუცილებლობის შემთხვევაში პაციენტს ასუნთქებენ ჟანგბადს, ატარებენ ფილტვების ხელოვნურ ვენტილაციას, მიმართავენ აგრეთვე რეანიმაციურ სხვა ღონისძიებებს. სისხლმიმოქცევის აღსადგენად შესაძლებელია გამოვიყენოდ ვაზოპრესორები.

განსაკუთრებული მითითებები:
სიფრთხილით უნიშნავენ პაციენტებს, რომელთაც აღენიშნებათ გულის ქრონიკული უკმარისობა, არტერიული ჰიპოტონია, ღვიძლის ან თირკმლების ფუნქციის გამოხატული დარღვევა, პარკუჭშიდა გამტარებლობის დარღვევა, სინუსური ბრადიკარდია, შოკი, ჰიპოვოლემია.
ანესთეზიის გამოსაწვევად ლიდოკაინის დიდ დოზებში შეყვანამდე 1 საათით ადრე უნიშნავენ ბარბიტურატებს. ლიდოკაინის ფონზე არტერიული ჰიპოტენზიის განვითარებისას ინტრავენურად შეჰყავთ სიმპატომიმეტური საშუალებები; ბრადიკარდიის დროს უნიშნავენ 0,5-1 მგ ატროპინს ინტრავენურად.
ლიდოკაინის ხსნარი, რომელიც შეიცავს ეპინეფრინს არ შეიძლება გამოვიყენოთ როგორც ანტიარითმული საშუალება.

ორსულობა და ლაქტაცია:
ორსულობის და ლაქტაციის დროს პრეპარატი ინიშნება სასიცოცხლო ჩვენებების შემთხვევაში. ლიდოკაინი გამოიყოფა დედის რძეში, ამიტომ მისი გამოყენება ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული.

ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან:
ლიდოკაინის და საძილე ან სედატიური საშუალებების ერთდროული გამოყენებისას მოსალოდნელია ცნს-ის დამთრგუნველი მოქმედების გაძლიერება.
ინტრავენურად ჰექსენალის და თიოპენტალ ნატრიუმის შეყვანამ ლიდოკაინის მოქმედების ფონზე შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის ცენტრის დათრგუნვა.
მაო-ს ინჰიბიტორების ზემოქმედებით სავარაუდოა ლიდოკაინის ადგილობრივი საანესთეზიო მოქმედების გაძლიერება.

შენახვის პირობები:
ინახება მშრალ, სინათლესაგან და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას, 8-25° C ტემპერატურაზე.

ვარგისიანობის ვადა: 
2 წელი.
შეფუთვაზე აღნიშნული ვადის გასვლის შემდეგ პრეპარატის გამოყენება დაუშვებელია.
გაიცემა რეცეპტით.

გამოშვების ფორმა:
ლიდოკაინი-ლიქვო ეპინეფრინით 2% მინის 20 მლ ფლაკონებში.
ლიდოკაინი-ლიქვო ეპინეფრინით 1% მინის 20 მლ ფლაკონებში.

მწარმოებელი ფირმა:
ლიქვორ-ფარმაცევტიკალი
სომხეთი

ქვეყანა: პორტუგალია

მწარმოებელი: ბლუფარმა ინდუს ტრია

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

                    ლიდოკაინი-ლიქვო 2%-იანი 20მლ

პრეპარატის სავაჭრო დასახელება:
ლიდოკაინი-ლიქვო
სინონიმები: ლიგნოკაინი, ლიდოკაინის ჰიდროქლორიდი, ქსილოკაინი, ლიდოკარტი.

პრეპარატის ფორმა:
საინექციო ხსნარი 2% და 1%

შემადგენლობა:
აქტიური ნივთიერება:
ლიდოკაინის ჰიდროქლორიდი 20 მგ/მლ და 10 მგ/მლ
დამხმარე ნივთიერებები:
ნატრიუმის ქლორიდი.

აღწერილობა:
პრეპარატი წარმოადგენს უფერო ან ოდნავ მოყვითალო გამჭვირვალე სითხეს.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი:
ადგილობრივი საანესთეზიო, I-ბ ჯგუფის ანტიარითმული საშუალება.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:
ლიდოკაინი წარმოადგენს აცეტანილიდის წარმოებულს, რომელსაც გააჩნია ადგილობრივი საანესთეზიო და ანტიარითმული მოქმედება. იგი იწვევს ადგილობრივი ანესთეზიის ყველა სახეს: ტერმინალურს, ინფილტრაციულს და გამტარებლობითს. ლორწოვანი გარსიდან საკმაოდ სწრაფად შეიწოვება და შეიძლება გამოიწვიოს სისტემური მოქმედება.
 ლიდოკაინი წარმოადგენს I-ბ ჯგუფის ანტიარითმულ პრეპარატს, იგი  ეფექტურია პარკუჭოვანი არითმიებისა და ექსტრასისტოლიების დროს. ლიდოკაინი ავლენს მემბრანომასტაბილიზირებელ მოქმედებას. მიოკარდიუმის უჯრედებში აბლოკირებს ნატრიუმის არხებს, რაც იწვევს მიოკარდიუმში ექტოპიური კერების ავტომატიზმის დათრგუნვას. იგი არ მოქმედებს მიოკარდის გამტარებლობაზე. ლიდოკაინი ხელს უწყობს კალიუმის იონების გამოსვლას მიოკარდიუმის უჯრედებიდან და აჩქარებს უჯრედული მემბრანების რეპოლარიზაციის პროცესს, ამასთანავე ამცირებს მოქმედების პოტენციალს და ეფექტურ რეფრაქტერულ პერიოდს.
ლიდოკაინი საშუალო თერაპიული დოზები გამოყენებისას პრაქტიკულად არ თრგუნავს გულის შეკუმშვის ძალას და არ იწვევს ატრიოვენტრიკულური გამტარებლობის შემცირებას.

ფარმაკოკინეტიკა:
შეწოვა:
ლიდოკაინის ხსნარის პარენტერულად გამოყენებისას მისი აბსორბცია დამოკიდებულია ინექციის ადგილზე, პრეპარატის დოზაზე, ადრენალინის არსებობაზე. პრეპარატის მაქსიმალური კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში აღინიშნება მისი შეყვანიდან 5 წთ-ის შემდეგ.
განაწილება:
პრეპარატი ნაწილდება ორგანიზმის ყველა ქსოვილში, ძირითადად – სისხლით კარგად მომარაგებულ ორგანოებში, როგორიცაა: გული, თირკმელები, ტვინი, ღვიძლი, ელენთა, შემდგომში ცხიმოვან და კუნთოვან ქსოვილებში. მისი ცილებთან კავშირი შეადგენს დაახლოებით 50%-ს. იგი აღწევს პლაცენტურ ბარიერში.
მეტაბოლიზმი:
პრეპარატი მეტაბოლიზდება ღვიძლში და წარმოქმნის ფარმაკოლოგიურად აქტიურ ორ მეტაბოლიტს. მისი უმნიშვნელო ნაწილი ექვემდებარება ღვიძლშიდა ცირკულაციას.
გამოყოფა:
პრეპარატი ელიმინირდება შარდში მეტაბოლიტების სახით. მისი ნახევრადგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 1-3 სთ-ს. ლიდოკაინის გამოყოფა მცირდება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევის, გულის უკმარისობისა და შოკის დროს, აგრეთვე 70 წლის ასაკის ზევით ბავშვებში.
  
ჩვენებები:
პარკუჭოვანი ექსტრასისტოლია და ტაქიკარდია, განსაკუთრებით მიოკარდიუმის ინფარქტის მწვავე პერიოდში, პარკუჭების ფიბრილაციის პროფილაქტიკა, გლიკოზიდური ინტოქსიკაცია, კარდიოქირურგია.
ტერმინალური, ინფილტრაციული, გამტარებლობითი; აგრეთვე ადგილობრივი ანესთეზიისათვის სტომატოლოგიაში, ოფთალმოლოგიაში, ოტორინოლარინგოლოგიაში, მეან-გინეკოლოგიაში, ქირურგიაში, დერმატოლოგიაში, პერიფერიული ნერვებისა და ნერვული კვანძების ბლოკადა.
მეანობაში: ეპიზიოტომიის წინ და ნაკერების დადების დროს.

მიღების წესი და დოზირება:
კარდიოლოგიური პრაქტიკა:
პრეპარატის შეყვანას იწყებენ ინტრავენური ბოლუსით დოზით 1 მგ/კგ. სისხლში მისი თერაპიული კონცენტრაციის შესანარჩუნებლად ლიდოკაინის ვენაში შეყვანას იმეორებენ დოზით 0,5 მგ/კგ ყოველ 8-10 წთ-ში, აუცილებლობის შემთხვევაში საერთო დოზით – 3 მგ/კგ. პირველი დოზის შეყვანის შემდეგ იწყებენ შემანარჩუნებელ ინფუზიას, 2-4 მგ/წთ (30-50 მკგ/კგ/წთ); წვეთოვანი ინფუზია შესაძლებელია 24-36 სთ-ის განმავლობაში.
ინფუზიისათვის 2%-იანი ლიდოკაინი-ლიქვორის ხსნარს ანზავებენ 2-4 მგ/მლ კონცენტრაციამდე ნატრიუმის ქლორიდის იზოტონურ ხსნარში. გულის უკმარისობის, შოკის, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისა და 70 წლის ასაკის ზევით პაციენტებში საწყის ან შემანარჩუნებელ დოზას ამცირებენ 50%-მდე. ასეთი შემთხვევის დროს, ხანგრძლივი ინფუზიისას აუცილებელია სისხლის პლაზმაში ლიდოკაინის კონცენტრაციის დინამიკური შემოწმება. ენდოტრაქეალურად და კუნთებში შეყვანისას იყენებენ მხოლოდ მაშინ, როდესაც შეუძლებელია ვენაში შეყვანა.
ლიდოკაინი კუნთებში შეჰყავთ დოზით 2-4 მგ/კგ (მაქსიმალური ერთჯერადი დოზა შეადგენს 200 მგ-ს) 4-6 სთ-იანი ინტერვალით. მიოკარდიუმის ინფარქტის დროს ჰოსპიტალიზაციამდე 4 მგ/კგ (მაქსიმალურად – 200-300 მგ). პრეპარატის ქირურგიაში და მეანობაში, სტომატოლაგიაში, ყელ-ყურ-ცხვირის პრაქტიკაში გამოსაყენებლად დოზირების რეჟიმი დგინდება ინდივიდუალურად ჩვენების, კლინიკური სიტუაციისა და გამოყენებული სამკურნალო ფორმის მიხედვით. ლიდოკაინის ხსნარი შეთავსებადია ეპინეფრინთან. აუცილებლობის შემთხვევაში 10 მლ პრეპარატს უმატებენ (უშუალოდ გამოყენების წინ) 0,1 % ეპინეფრინის ჰიდროქლორიდის ხსნარის 1 წვეთს და არაუმეტეს 5 წვეთისა მთელ ხსნარზე. ადგილობრივი ანესთეზიის დროს პრეპარატის მაქსიმალური დოზა შეადგენს 200 მგ-ს, ეპინეფრინთან  – 500 მგ.

გვერდითი მოვლენები:
თავის ტკივილი, თავბრუსხვევა, უძილობა, მოუსვენრობა. მომატებული მგრძნობელობის მქონე პაციენტებში პრეპარატის ვენაში სწრაფი შეყვანისას შესაძლებელია კრუნჩხვები, ტრემორი, პარესთეზიები, ეიფორია, დეზორიენტაცია, ყურებში შუილი, მეტყველების შენელება.
პრეპარატის მაღალი დოზით გამოყენებისას შესაძლებელია ბრადიკარდია, გამტარებლობის შენელება, არტერიული ჰიპოტენზია.
         
წინააღმდეგჩვენებები:
გამოხატული ბრადიკარდია, ჰიპოვოლემია, გამოხატული არტერიული ჰიპოტენზია, სინოატრიალური, ატრიოვენტრიკულური ან პარკუჭშიდა ბლოკადები, კარდიოგენული შოკი, გულის ქრონიკული უკმარისობის მძიმე ფორმები, პრეპარატის და/ან სხვა ამიდების ჯგუფის ადგილობრივი საანესთეზიო საშუალებების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა, ადამს-სტოკსისა და ვოლფ-პარკინსონ-უაიტის სინდრომი;

ჭარბი დოზირება:
სიმპტომები: ფსიქომოტორული აგზნებადობა, ტრემორი, კრუნჩხვები, კოლაფსი, ცნს-ის დათრგუნვა.
მკურნალობა:
ვენაში ხანმოკლე მოქმედების ბარბიტურატების შეყვანა, ბენზოდიაზეპინების ჯგუფის ტრანკვილიზატორების გამოყენება, აუცილებლობის შემთხვევაში პაციენტს ასუნთქებენ ჟანგბადს, ატარებენ ფილტვების ხელოვნურ ვენტილაციას, მიმართავენ აგრეთვე რეანიმაციურ სხვა მეთოდებს. სისხლმიმოქცევის აღსადგენად შესაძლებელია გამოვიყენოდ ვაზოპრესორები.

განსაკუთრებული მითითებები:
სიფრთხილით უნიშნავენ პაციენტებს, რომელთაც აღენიშნებათ გულის ქრონიკული უკმარისობა, არტერიული ჰიპოტონია, ღვიძლის ან თირკმლების ფუნქციის გამოხატული დარღვევა, პარკუჭშიდა გამტარებლობის დარღვევა, სინუსური ბრადიკარდია, შოკი, ჰიპოვოლემია.
ანესთეზიის გამოსაწვევად ლიდოკაინის მაღალ დოზებში შეყვანამდე 1 საათით ადრე უნიშნავენ ბარბიტურატებს. ლიდოკაინის ფონზე არტერიული ჰიპოტენზიის განვითარებისას ინტრავენურად შეჰყავთ სიმპატომიმეტური საშუალებები; ბრადიკარდიის დროს უნიშნავენ 0,5-1 მგ ატროპინს ინტრავენურად.
ლიდოკაინის ხსნარი, რომელიც შეიცავს ეპინეფრინს არ შეიძლება გამოვიყენოთ როგორც ანტიარითმული საშუალება.

ორსულობა და ლაქტაცია:
ორსულობის და ლაქტაციის დროს პრეპარატი ინიშნება სასიცოცხლო ჩვენებების შემთხვევაში. ლიდოკაინი გამოიყოფა დედის რძეში, ამიტომ მისი გამოყენება ლაქტაციის პერიოდში არ არის რეკომენდებული.

ურთიერთქმედება სხვა პრეპარატებთან:
ლიდოკაინის და ბეტა-ადრენობლოკატორის ერთდროულად დანიშვნისას შესაძლოა ლიდოკაინის ეფექტის გაძლიერება (მათ შორის ტოქსიკურობის). ამიტომ ასეთ შემთხვევაში ლიდოკაინის დოზა უნდა შემცირდეს.
არარაციონალურია ლიდოკაინის დანიშვნა ერთდროულად აიმალინთან, ამიოდარონთან, ვერაპამილთან, ქინიდინთან, დიფენინთან ერთად, კარდიოდეპრესული მოქმედების გაძლიერებასთან დაკავშირებით.
ლიდოკაინის ნოვოკაინამიდთან ერთად დანიშვნამ შეიძლება გამოიწვიოს ცნს-ის აგზნება, ჰალუცინაციები.
ინტრავენურად ჰექსენალის და თიოპენტალ ნატრიუმის შეყვანამ ლიდოკაინის მოქმედების ფონზე შეიძლება გამოიწვიოს სუნთქვის ცენტრის დათრგუნვა.
ლიდოკაინისა და ფენიტოინის კომბინაციისას სიფრთხილეა საჭირო, ვინაიდან ამ დროს მოსალოდნელია არასასურველი კარდიოდეპრესული ეფექტის განვითარება.
მაო-ს ინჰიბიტორების ზემოქმედებით სავარაუდოა ლიდოკაინის ადგილობრივი საანესთეზიო მოქმედების გაძლიერება.
ლიდოკაინისა დ პოლიმიქსინის ერთდროული გამოყენებისას, ამ უკანასკნელის ურთიერთქმედებით  შესაძლებელია ლიდოკაინით, რომელიც გამოიყენება როგორც ანტიარითმული საშუალება, ნერვ-კუნთოვანი გამტარებლობის დათრგუნვა, ამიტომ ამ შემთხვევაში აუცილებელია პაციენტის სუნთქვის ფუნქციის კონტროლი.
ლიდოკაინისა და საძილე ან სედატიური საშუალებების კომბინაციისას შესაძლებელია ცნს-ზე დამთრგუნველი მოქმედება.
ლიდოკაინის ინტრავენურად შეყვანისას ავადმყოფებში, რომლებიც იღებდნენ ციმეტიდინს, შეიძლება ადგილი ჰქონდეს ძილიანობას, ბრადიკარდიას, პარესთეზიებს და სხვა. ამ შემთხვევაში ლიდოკაინის დოზა უნდა შემცირდეს.

შენახვის პირობები:
ინახება მშრალ, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას, 8-25ოჩ ტემპერატურაზე.

ვარგისიანობის ვადა: 
2 წელი.
შეფუთვაზე აღნიშნული ვადის გასვლის შემდეგ პრეპარატის გამოყენება დაუშვებელია.
გაიცემა რეცეპტით.

გამოშვების ფორმა:
ლიდოკაინი-ლიქვო 2% მინის 20 მლ ფლაკონებში.
ლიდოკაინი-ლიქვო 1% მინის 20 მლ ფლაკონებში.

მწარმოებელი ფირმა:
ლიქვორ-ფარმაცევტიკალი
სომხეთი

ქვეყანა: ესპანეთი

მწარმოებელი: ჯ.ურიაჩ ი კომპანია

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული

ქვეყანა: იტალია

მწარმოებელი: ნმ ტეხ იტალია

გაცემის ფორმა: III ჯგუფი ურეცეპტო

ქვეყანა: ავსტრია

მწარმოებელი: გენერიკონ ფარმა

გაცემის ფორმა: II ჯგუფი რეცეპტული