ლიმფომიოზოტ ნ – LYMPHOMYOSOT N – ЛИМФОМИОЗОТ N

მწარმოებელი: HEEL, გერმანია

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ლიმფის მიმოქცევის გამაუმჯობესებელი სამკურნალო ჰომეოპათიური საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

წვეთები პერორალური მიღებისათვის: საწვეთურიან ფლაკონში 30 და 100 მლ

100 მლ

Myosotis arvensis D3 ………………	5 მგ
Veronica officinalis D3 …………….	5 მგ
Teucrium scorodonia D3 ………….	5 მგ
Pinus sylvestris D4 ………………..	5 მგ
Gentiana lutea D5 …………………	5 მგ
Equisetum hiemale D4 ……………	5 მგ
Sarsaparilla D6 ……………………..	5 მგ
Scrophularia nodosa D3 ………….	5 მგ
Juglans regia D3 ……………………	5 მგ
Calcium phosphoricum D12 ………	5 მგ
Natrium sulfuricum D4 …………….	5 მგ
Fumaria officinalis D4 …………….	5 მგ
Levothyroxin D12 ………………….	5 მგ
Araneus diadematus D6 ………….	5 მგ
Geranium robertianum D4 ……….	10 მგ
Nasturtium aquaticum D4 …………	10 მგ
Ferrum jodatum D12 ……………..	10 მგ

Spiritus 35 vol %

საინექციო ხსნარი: ამპულაში 1.1 მლ, შეფუთვაში 5, 10, 50 და 100 ც.

100 მლ

Myosotis arvensis D3 ………………..	0.05 მგ
Veronica officinalis D3 ………………	0.05 მგ
Teucrium scorodonia D3 ……………	0.05 მგ
Pinus sylvestris D4 …………………	0.05 მგ
Gentiana lutea D5 ……………………	0.05 მგ
Equisetum hiemale D4 ……………..	0.05 მგ
Sarsaparilla D6 ……………………….	0.05 მგ
Scrophularia nodosa D3 …………….	0.05 მგ
Juglans regia D3 ……………………..	0.05 მგ
Calcium phosphoricum D12 ……….	0.05 მგ
Natrium sulfuricum D4 ……………..	0.05 მგ
Fumaria officinalis D4 ………………	0.05 მგ
Levothyroxin D12 ……………………	0.05 მგ
Araneus diadematus D6 ……………	0.05 მგ
Geranium robertianum D4 ………….	0.1 მგ
Nasturtium aquaticum D4 ………….	0.1 მგ
Ferrum jodatum D12 ……………….	0.1 მგ

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

პრეპარატი წარმოადგენს სადეზინტოქსიკაციო და სადრენაჟო საშუალებას და ხელს უწყობს მეზენქიმიდან შლაკების გამოდევნას ღვიძლის დაავადებების დროს და პრეკანცეროზების და სიმსივნეების შემთხვევაში.

ჩვენებები:

ლიმფატიზმი, ლიმფური ორგანოების პათოლოგიური, ექსუდაციური და ლიმფატიური დიათეზი, ლიმფური კვანძების გადიდება, სისუსტე, სკროფულოზი, ნუშურების ჰიპერტროფია, ქრონიკული ტონზილიტი;
სომატიური და გონებრივი განვითარების დარღვევები შეშუპებების და ინფექციებისადმი მიდრეკილება;
ასევე, კარდიული და თირკმლისმიერი შეშუპებები (ნეფრიტი, ნეფროზი, სხვა ნეფროპათიები);
ლიმფური სითხის მიმოქცევის დარღვევა ოპერაციის ან ტრავმის შემდგომ პერიოდში (ლიმფატიური შეშუპებები);
ნეიროდერმიტები, ეგზემები, ენდოგენური დერმატოზები.

მიღების წესი და დოზირება:

წვეთები პერორალური მიღებისათვის: ჩვეულებრივ ინიშნება 10 წვეთი 3-ჯერ დღეში.

გამოყენების წესი: ჭამამდე ნახევარი საათით ადრე ენაზე (ან ენის ქვეშ) დაწვეთებით, წყლის მიყოლების გარეშე. შეიძლება მცირეოდენ წყალში გახსნით ყლუპებად დალევა.

საინექციო ხსნარი: მწვავე მდგომარეობისას 1 ამპულა ყოველდღე, სხვა შემთხვევებში 1-3-ჯერ კვირაში კანქვეშ, კუნთებში, საჭიროებისას ვენაში.

გვერდითი მოვლენები:

არ გააჩნია

განსაკუთრებული მითითებები:

* ფარისებური ჯირკვლის დაავადებისას არ მიიღება ექიმის დანიშნულების გარეშე.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

აღსანიშნავ თავისებურებათა გარეშე.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება ოთახის ტემპერატურაზე, მშრალ, მზის სხივების პირდაპირი ზემოქმედებისა და გადახურებისაგან დაცულ, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

ლიმენდა – LIMENDA – ЛИМЕНДА

სავაჭრო სახელწოდება ლიმენდა /LIMENDA

კლინიკურ-ფარმაკოლოგიური ჯგუფი :

პროტოზოას, მიკრობების და სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებები ადგილობრივი გამოყენებისათვის

მწარმოებელი კომპანია Zentiva

მწარმოებელი ქვეყანა თურქეთი

გამოშვების ფორმა 750მგ/200მგ ვაგინალური სუპოზიტორია 7; 14

აღწერილობა: მოყვითალო-თეთრი ფერის ოვალური სუპოზიტორიები.

გაცემის რეჟიმი III ჯგუფი (ურეცეპტოდ)

შემადგენლობა :

ვაგინალური სუპოზიტრია შეიცავს

აქტიური ნივთიერება: მეტრონიდაზოლი 750 მგ, მიკონაზოლის ნიტრატი 200 მგ.

დამხმარე ნივთიერება: ვიტეპსოლი S55.

ფარმაკოთერაპიული ჯგუფი

ანტიმიკრობული, ანტიპროტოზოული და სოკოს საწინააღმდეგო საშუალებები ადგილობრივი გამოყენებისთვის გინეკოლოგიაში.

ფარმაკოთერაპიული თვისებები

ფარმაკოდინამიკა

ლიმენდა კომბინირებული ანტიმიკრობული, ანტოპროტოზოული და სოკოს საწინააღმდეგო პრეპარატი, რომლის მოქმედება განპირობებულია მის შემადგენლობაში შემავალი მეტრონიდაზოლითა და მიკონაზოლით.

მეტრონიდაზოლი წარმოადგენს სოკოს საწინააღმდეგო და ანტიპროტოზოულ საშუალებას, ეფექტურია Gardnerella vaginalis და ანაერობული ბაქტერიების მიმართ, ანაერობული სტრეპტოკოკის და Trichomonas vaginalis-ის ჩათვლით.

მიკონაზოლის ნიტრატი ფლობს ფართო სპექტრს და განსაკუთრებით აქტიურია პათოგენური სოკოების, მათ შორის Candida albicans-ის მიმართ, გარდა ამისა, მიკონაზოლის ნიტრატი ეფექტურია გრამდადებითი ბაქტერიების მიმართ.

ფარმაკოკინეტიკა

ინტრავაგინალური გამოყენებისას მეტრონიდაზოლის ბიოშეღწევადობა 20%-ს შეადგენს შიგნით მიღებასთან შედარებით. ვაგინალური შეყვანისას წონასწორობის მდგომარეობის მიღწევისას მეტრონიდაზოლის პლაზმაში კონცენტრაციამ შეადგინა 1,67-7,2 მკგ/მლ.

მიკონაზოლის ნიტრატის ამ გზით გამოყენებისას სისტემური აბსორბცია ძალიან დაბალია (დაახლოებით დოზის 1,4%) და პლაზმაში არ ისაზღვრება.

მეტრონიდაზოლი მეტაბოლიზმს განიცდის ღვიძლში. აქტიურს წარმოადგენს ჰიდროქსილირებული მეტაბოლიტი. მეტრონიდაზოლის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 6-11 საათს. დოზის დაახლოებით 20% გამოიყოფა შეუცვლელი სახით თირკმლებით.

გამოყენების ჩვენებები

– ვაგინალური კანდიდოზი;

– ბაქტერიული ვაგინოზი;

– ბაქტერიული ვაგინიტი;

– ტრიქომონადური ვაგინიტი;

– შერეული ვაგინალური ინფექციები.

გამოყენების წესი და დოზები

პრეპარატი შეყავთ ინტრავაგინალურად დაწოლის წინ 1სუპოზიტორია 7დღის განმავლობაში.

მორეციდივე ვაგინიტის დროს ან ვაგინიტის შემთხვევაში, რომელიც რეზისტენტულია მკურნალობის სხვა სახეების მიმართ, ლიმენდა გამოიყენება 14 დღის განმავლობაში.

ვაგინალური სუპოზიტორიები შეიყვანება საშოში ღრმად ერთჯერადი სათითურის დახმარებით, რომელიც მოთავსებულია კოლოფში პრეპარატთან ერთად.

65 წელზე ხანდაზმულ პაციენტებს დოზირების რეჟიმის კორექცია არ ესაჭიროებათ.

უკუჩვენებები

– მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის კომპონენტების მიმართ;

– ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევები;

– ეპილეფსია;

– პორფირია;

– ორსულობის პირველი ტრიმესტრი.

გვერდითი ეფექტები

იშვიათ შემთხვევაში შეიძლება აღინიშნოს მომატებული მგრძნობელობის რეაქციები (გამონაყარი კანზე) და ისეთი გვერდითი ეფექტები, როგორიცაა ვაგინალური ქავილი, წვა და საშოს გაღიზიანება.

ვაგინიტის დროს საშოს ლორწოვანი გარსის ანთების გამო, საშოს გაღიზიანება (წვა, ქავილი) შიეძლება გაძლიერდეს პირველი სუპოზიტორიის შეყვანის შემდეგ ან მკურნალობის მესამე დღეს. ეს გართულებები სწრაფად ქრება მკურნალობის გაგრძელების შემდეგ. ძლიერი გაღიზიანების დროს მკურნალობა უნდა შეწყდეს.

განსაკუთრებული მითითებები

ლიმენდა განკუთვნილია მხოლოდ ინტრავაგინალური გამოყენებისთვის.

მკურნალობის პერიოდში დისულფირამის მსგავსი რეაქციის შესაძლებლობის გამო აუცილებელია ალკოჰოლის მიღებისგან თავის შეკავება,.

სიფრთხილე უნდა გამოვიჩინოთ სუპოზიტორიების ერთდროული გამოყენებისას კონტრაცეპტივებთან.

ტრიქომონადური ვაგინიტების მქონე პაციენტებში აუცილებელია სქესობრივი პარტნიორების ერთდროული მკურნალობა.

სისხლში ღვიძლის ფერმენტების, გლუკოზის (ჰექსოკინაზური მეთოდი), თეიფილინისა და პროკაინამიდის განსაზღვრისას შესაძლებელია შედეგების ცვლილება.

პრეპარატის გავლენა ავტოტრანსპორტის და სხვა მექანიზმების მართვის უნარზე

პრეპარატი გავლენას არ ახდენს ავტომობილის მართვისა და სამუშაოს შესრულების უნარზე.

გამოყენება ორსულობისა და ლაქტაციის დროს

პრეპარატის გამოყენება შესაძლებელია ექიმის დაკვირვებით ორსულობის პირველი ტრიმესტრის შემდეგ, როდესაც, დედისთვის მოსალოდნელი სარგებელი აჭარბებს პოტენციურ რისკს ნაყოფისთვის.

მკურნალობის დროს ძუძუთი კვება უნდა შეწყდეს, რადგან მეტრონიდაზოლი აღწევს დედის რძეში. ძუძუთი კვების განახლება შესაძლებელია მკურნალობის დამთავრებიდან 24-48 საათისშემდეგ.

გამოყენება პედიატრიაში

ბავშვებში და 18 წლამდე ასაკის მოზარდებში არ არსებობს პრეპარატის გამოყენების უსაფრთხოებისა და ეფექტურობის მონაცემები.

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან

პერორალურ ანტიკოაგულანტებთან ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნება ანტიკოაგულაციური მოქმედების გაძილერება.

ფენიტიონთან ერთდროული გამოყენებისას აღინიშნება სისხლში მეტრონიდაზოლის კონცენტრაციის შემცირება ფენიტიონის კონცენტრაციის მომატებით.

ციმეტიდინთან ერთდროული დანიშვნისას შესაძლებელია სისხლში მეტრონიდაზოლის კონცენტრაციის გაზრდა და იზრდება ნევროლოგიური გვერდითი ეფექტების განვითარების რისკი.

ლითიუმთან ერთდროული გამოყენებისას შეიძლება გამოიწვიოს ლითიუმის ტოქსიურობის მომატება.

ლიმენდა ზრდის პლაზმაში ასტემიზოლის და ტერფენადინის კონცენტრაციას.

ჭარბი დოზირება

მეტრონიდაზოლის ინტრავაგინალურად გამოყენებისას ჭარბი დოზირების მონაცემები არ არსებობს. საშოში შეყვანის შემდეგ მეტრონიდაზოლი შეიძლება შეიწოვოს იმ რაოდენობით, რომელიც საკმარისია სისტემური ეფექტების გამოსაწვევად.

სიმპტომები: გულისრევა, პირღებინება, მუცლის ტკივილი, დიარეა, გენერალიზებული ქავილი, მეტალის გემოს შეგრძნება, მოძრაობითი დარღვევები (ატაქსია), თავბრუსხვევა, პარესთეზიები, კურნჩხვები, პერიფერიული ნეიროპათია (მაღალ დოზებში ხანგრძლივი გამოყენებისას), ლეიკოპენია, შარდის შეფერადება.

მკურნალობა: შემთხვევით შიგნით მიღებისას აუცილებელია ჩატარდეს კუჭის ამორეცხვა. სპეციალური ანტიდოტი არ არსებობს. რეკომენდებულია სიმპტომური და შემანარჩუნებელი თერაპია.

გამოშვების ფორმა.

7 სუპოზიტორია ბლისტერში.

1 ან 2 ბლისტერი (შესაბამისად 7ან 14 ცალი) კოლოფში სათითურთან და გამოყენების ინსტრუქციასთან ერთად მუყაოს კოლოფში.

შენახვის პირობები

ინახება სინათლისგან დაცულ ადგილას არაუმეტეს 25 ტემპერატურაზე.

ინახება ბავშვებისთვის მიუწვდომელ ადგილას!

ვარგისიანობის ვადა

3 წელი წარმოების თარიღიდან.

პრეპარატის გამოყენება ვადის გასვლის შემდეგ არ შეიძლება.

მწარმოებელი

რეგისტრაციის სერტიფიკატის მფლობელია კომპანია

როტაფარმი, დიდი ბრიტანეთი

(ROTAPHARM, Great Britain).

ლიკაცინი-ავერსი – LIKACIN-AVERSI – ЛИКАЦИН-АВЕРСИ

საერთაშორისო დასახელება:

AMIKACIN

მწარმოებელი: ავერსი-რაციონალი, საქართველო

მოქმედი ნივთიერება: ამიკაცინი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის ანტიბიოტიკი.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საინექციო ხსნარი: ამპულაში 2 მლ

1 მლ 1 ამპ.

ამიკაცინი სულფატი ……………….50 მგ 100 მგ

1 მლ 1 ამპ.

ამიკაცინი სულფატი ………… 250 მგ 500 მგ

ვრცლად ლიკაცინი

ლიკაცინი – LIKACIN – ЛИКАЦИН

საერთაშორისო დასახელება:

AMIKACIN

მწარმოებელი: LISAPHARMA

მოქმედი ნივთიერება: ამიკაცინი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის ანტიბიოტიკი.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საინექციო ხსნარი: ფლაკონში 2 მლ.

1 მლ 1 ფლ.

ამიკაცინის სულფატი ……… 50 მგ 100 მგ

(ამიკაცინის ეკვივალენტური)

1 მლ 1 ფლ.

ამიკაცინის სულფატი………….. 250 მგ 500 მგ

(ამიკაცინის ეკვივალენტური)

დამხმარე ნივთიერებები:

ნატრიუმის ციტრატი, ნატრიუმის მეტაბისულფიტი, მეთილპარაბენი, პროპილპარაბენი, დინატრიუმის ედეტატი (100 მგ/2 მლ), პროპილენგლიკოლი (500 მგ/2 მლ).

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

ლიკაცინი პარენტერული გამოყენებისათვის განკუთვნილი მესამე თაობის ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის ნახევრადსინთეზური ანტიბიოტიკია. პრეპარატს ანტიმიკრობული მოქმედების ფართო სპექტრი ახასიათებს.

ამიკაცინის ბაქტერიციდული მოქმედება განპირობებულია მისი უნარით მიკრობის უჯრედში დაუკავშირდეს რიბოსომების 30S სუბერთეულს, რაც ხელს უშლის სატრანსპორტო და მატრიცული რნმ-ების კომპლექსის წარმოქმნას, ბლოკავს ცილის სინთეზს და არღვევს ბაქტერიის უჯრედული მემბრანის მთლიანობას.

პრეპარატი ხასიათდება მაღალი აქტივობით გრამუარყოფითი აერობული ბაქტერიების – Pseudomonas aeruginosa, Escherichia coli, Klebsiella spp., Proteus spp. (ინდოლპოზიტიური და ინდოლნეგატიური შტამები), Serratia spp., Providencia spp., Enterobacter spp., Salmonella spp., Shigella spp., Citrobacter freundii, Acinetobacter spp. მიმართ, ზოგიერთი გრამდადებითი მიკროორგანიზმის – Staphylococcus spp.-ს (მათ შორის, პენიცილინის, მეტიცილინისა და ზოგიერთი ცეფალოსპორინისადმი რეზისტენტული შტამები) მიმართ; ზომიერად აქტიურია Staphylococcus spp.-ს მიმართ.
ბენზილპენიცილინთან ერთდროული გამოყენებისას ლიკაცინი სინერგიულად მოქმედებს Enterococcus faecalis შტამებზე.
ამიკაცინი არ კარგავს აქტივობას იმ ფერმენტების ზემოქმედებით, რომლებიც სხვა ამინოგლიკოზიდების ინაქტივაციას იწვევს, და ინარჩუნებს აქტივობას ტობრამიცინის, გენტამიცინისა და ნეტილმიცინისადმი რეზისტენტული Pseudomonas aeruginosa-ს შტამების მიმართ.
პრეპარატი არ მოქმედებს ანაერობულ მიკროორგანიზმებზე.

ფარმაკოკინეტიკა:
შეწოვა: ინტრამუსკულარული ინექციის შემდეგ ლიკაცინი სწრაფად და მთლიანად შეიწოვება. მაქსიმალური კონცენტრაცია (C_max) სისხლის პლაზმაში 7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ამიკაცინის კუნთში შეყვანისას მიიღწევა დაახლოებით 1.5 სთ-ში (21 მკგ/მლ), ინტრავენური ინფუზიის შემდეგ – 0.5 სთ-ში (38 მკგ/მლ).
განაწილება: ამიკაცინის დაახლოებით 0–11% უკავშირდება პლაზმის ცილებს. იგი კარგად ნაწილდება უჯრედგარე სითხეებში (აბსცესის შიგთავსის, პლევრული, ასციტური, პერიკარდიული, სინოვიური, ლიმფური და პერიტონეალური სითხეების ჩათვლით); მისი მაღალი კონცენტრაცია აღინიშნება შარდში, დაბალი კონცენტრაცია – ნაღველში, დედის რძეში, თვალის ნამში, ბრონქულ სეკრეტში, ნახველსა და თავ-ზურგ-ტვინის სითხეში. ამიკაცინი კარგად აღწევს ორგანიზმის ყველა ქსოვილში და გროვდება უჯრედებში. პრეპარატის მაღალი კონცენტრაცია აღინიშნება იმ ორგანოებში, რომლებიც კარგად მარაგდება სისხლით – ფილტვებში, ღვიძლში, მიოკარდიუმში, ელენთაში და განსაკუთრებით, თირკმლებში, სადაც იგი ქერქოვან ნივთიერებაში გროვდება. ამიკაცინის შედარებით დაბალი კონცენტრაცია აღინიშნება კუნთებში, ცხიმოვან ქსოვილსა და ძვლებში.
მოზრდილებში თერაპიული კონცენტრაციით ლიკაცინი არ გადის ჰემატოენცეფალურ ბარიერს, თუმცა მენინგეალური გარსების ანთების დროს მათი გამავლობა რამდენადმე გაზრდილია. ახალშობილებში, მოზრდილებთან შედარებით, თავ-ზურგ-ტვინის სითხეში პრეპარატის უფრო მაღალი კონცენტრაცია აღინიშნება. ამიკაცინი გადის პლაცენტურ ბარიერს, აღინიშნება ნაყოფის სისხლსა და ამნიონურ სითხეში. მოზრდილებში პრეპარატის განაწილების მოცულობაა (Vd) 0.26 ლ/კგ, ბავშვებში – 0.2–0.4 ლ/კგ, 1 კვირამდე ასაკისა და 1.5 კგ-ზე ნაკლები სხეულის მასის მქონე ახალშობილებში – 0.68 ლ/კგ-მდე, 1 კვირამდე ასაკისა და 1.5 კგ-ზე მეტი სხეულის მასის მქონე ახალშობილებში – 0.58 ლ/კგ-მდე, მუკოვისციდოზით დაავადებულ ავადმყოფებში – 0.30–0.39 ლ/კგ.
ამიკაცინის კუნთში ან ვენაში შეყვანისას ორგანიზმში მისი საშუალო თერაპიული კონცენტრაცია შენარჩუნებულია 10–12 სთ-ის განმავლობაში.
მეტაბოლიზმი: პრეპარატი ღვიძლში არ მეტაბოლიზდება.
გამოყოფა: თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე მოზრდილებში ლიკაცინის ნახევარგამოყოფის პერიოდი (T_1/2) ტერმინალურ (β) ფაზაში 2–4 სთ-ია, ახალშობილებში – 5–8 სთ, უფროსი ასაკის ბავშვებში – 2.5–4 სთ. T_1/2საბოლოო მაჩვენებელი 100 სთ-ზე მეტია (პრეპარატის გამოთავისუფლება უჯრედშიდა დეპოდან). პრეპარატი ძირითადად უცვლელი სახით გამოიყოფა თირკმლებით გორგლოვანი ფილტრაციის გზით (65–94%). თირკმლის კლირენსია 79–100 მლ/წთ. ექსკრეციის სიჩქარე დამოკიდებულია ავადმყოფის ასაკზე, თირკმლის ფუნქციაზე ან/და თანმხლები პათოლოგიის არსებობაზე.
ფარმაკოკინეტიკა განსაკუთრებულ კლინიკურ შემთხვევებში: თირკმლის ფუნქციის დარღვევის შემთხვევაში მოზრდილებში ამიკაცინის T_1/2დარღვევის ხარისხის შესაბამისად 100 სთ-მდე ვარირებს. მუკოვისციდოზით დაავადებულებში T_1/2 1–2 სთ-ია. დამწვრობისა და ჰიპერთერმიის დროს T_1/2საშუალო მაჩვენებელთან შედარებით შეიძლება შემცირდეს კლირენსის გაზრდის გამო. პრეპარატი გამოიყოფა ჰემოდიალიზის დროს (50% 4–6 სთ-ში), პერიტონეალური დიალიზი ნაკლებად ეფექტურია (25% 48–72 სთ-ში).

ჩვენება:
გრამუარყოფითი მიკროორგანიზმებით (მათ შორის, გენტამიცინის, სიზომიცინისა და კანამიცინის მიმართ რეზისტენტული შტამები) ან გრამდადებითი და გრამუარყოფითი ასოციაციებით გამოწვეული ინფექციურ-ანთებითი დაავადებები:
• სასუნთქი სისტემის ინფექციები: ბრონქიტი, პნევმონია, ფილტვის აბსცესი, პლევრის ემპიემა;
• სეფსისი (ნეონატალური სეფსისის ჩათვლით);
• სეპტიკური ენდოკარდიტი;
• ცნს-ის ინფექციები (მენინგიტის ჩათვლით);
• ინტრააბდომინალური ინფექციები (მათ შორის, პერიტონიტი);
• შარდ-სასქესო სისტემის ინფექციები (პიელონეფრიტი, ცისტიტი, ურეთრიტი, პროსტატიტი, გონორეა);
• კანისა და რბილი ქსოვილების ჩირქოვანი ინფექციები (მათ შორის, ინფიცირებული დამწვრობა, სხვადასხვა გენეზის ინფიცირებული წყლულები და ნაწოლები);
• სანაღვლე გზების ინფექციები;
• ძვლებისა და სახსრების ინფექციები (მათ შორის, ოსტეომიელიტი);
• ინფიცირებული ჭრილობები;
• პოსტოპერაციული ინფექციები;
• ოტიტი.

მიღების წესი და დოზირება:
ლიკაცინით მკურნალობის დაწყებამდე და მკურნალობის პროცესში საჭიროა თირკმლის ფუნქციის გამოკვლევა შრატში კრეატინინის კონცენტრაციის ან კრეატინინის კლირენსის განსაზღვრით.
თირკმლის ნორმალური ფუნქციის მქონე პაციენტებისთვის (მოზრდილები და ბავშვები) პრეპარატის კუნთში ან ვენაში შეყვანა:
ლიკაცინი შეყავთ კუნთში ან ვენაში (ნაკადურად 2 წთ-ის განმავლობაში ან წვეთოვნად) 5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ყოველ 8 სთ-ში ან 7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ყოველ 12 სთ-ში.
საშარდე გზების გაურთულებელი ბაქტერიული ინფექციების დროს ინიშნება 250 მგ ამიკაცინი ყოველ 12 სთ-ში, ჰემოდიალიზის სეანსის შემდეგ შეიძლება დაინიშნოს დამატებითი დოზა – 3–5 მგ/კგ სხეულის მასაზე.
დამწვრობის დროს პრეპარატი შეიძლება დაინიშნოს 5–7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ყოველ 4–6 სთ-ში შემოკლებული ნახევარგამოყოფის პერიოდის (1–1.5 სთ) გამო.
მოზრდილებში პრეპარატის მაქსიმალური სადღეღამისო დოზაა 15 მგ/კგ სხეულის მასაზე, რომელიც ამავე დროს არ უნდა აღემატებოდეს 1.5 გ-ს (მაგალითად, სხეულის დიდი მასის მქონე პაციენტებში). მკურნალობის კურსის მაქსიმალური დოზა არ უნდა აჭარბებდეს 15 გ-ს.
ახალშობილებში ამიკაცინის საწყისი დოზაა 10 მგ/კგ სხეულის მასაზე, მომდევნო – 7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ყოველ 12 სთ-ში;

დღენაკლულ ახალშობილებში რეკომენდებული საწყისი დოზაა 10 მგ/კგ სხეულის მასაზე, მომდევნო – 7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე ყოველ 18–24 სთ-ში.
დასაშვებია პრეპარატის მთლიანი სადღეღამისო დოზის ერთჯერადად მიღება (გამონაკლისია ენდოკარდიტის, მენინგიტის მკურნალობა, ახალშობილობის პერიოდი).

ერთჯერადი ინტრავენური სადღეღამისო დოზა:

მოზრდილებში (კრეატინინის კლირენსი > 50 მლ/წთ) შეადგენს 15 მგ/კგ სხეულის მასაზე,

4 კვირაზე მეტი ასაკის ბავშვებში – 20 მგ/კგ სხეულის მასაზე (ბავშვებში გაზრდილი განაწილების მოცულობის (Vდ) გამო ინიშნება პრეპარატის შედარებით მეტი დოზა კგ სხეულის მასაზე გადაანგარიშებით).
მკურნალობის ხანგრძლივობა ამიკაცინის ვენაში შეყვანისას 3–7 დღეა, კუნთში შეყვანისას – 7–10 დღე.
ორგანიზმში მოქმედი ნივთიერების ადეკვატური კონცენტრაციის შესანარჩუნებლად რეკომენდებულია სისხლის შრატში ამიკაცინის მინიმალური და მაქსიმალური კონცენტრაციების პერიოდული განსაზღვრა. აღნიშნული მაჩვენებლები პრეპარატის მიღების სიხშირეზეა დამოკიდებული. დღეში 2–3-ჯერ მიღებისას პრეპარატის მაქსიმალური კონცენტრაცია (პრეპარატის მიღებიდან 30–90 წთ-ში) 35 მკგ/მლ-ს არ უნდა აღემატებოდეს, ხოლო მინიმალური კონცენტრაცია მომდევნო დოზის შეყვანის წინ 10 მკგ/მლ-ზე ნაკლები უნდა იყოს. მთლიანი სადღეღამისო დოზის ერთჯერადად მიღებისას აქტიური კომპონენტის კონცენტრაცია შრატში შეიძლება აჭარბებდეს 35 მკგ/მლ-ს, ხოლო მინიმალური კონცენტრაცია არ უნდა აღემატებოდეს 5 მკგ/მლ-ს. ამიკაცინის თერაპიული კონცენტრაცია პლაზმაში არის 15–25 მკგ/მლ.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში (კრეატინინის კლირენსი თირკმლის უკმარისობის დროს არ არის რეკომენდებული მთლიანი სადღეღამისო დოზის (15 მგ/კგ სხეულის მასაზე) ერთჯერადად მიღება.
რეკომენდებული ერთჯერადი დოზა (7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე) მიღებებს შორის გაზრდილი ინტერვალით:
მიღებებს შორის ინტერვალი შემდეგნაირად განისაზღვრება:
ინტერვალი (სთ) = კრეატინინის კონცენტრაცია სისხლის შრატში x 9.
ინტერვალის გაზრდის შემთხვევაში ერთჯერადი დოზა არ იცვლება.
შემცირებული დოზა მიღებებს შორის ფიქსირებული ინტერვალით:
საწყისი დოზაა 7.5 მგ/კგ სხეულის მასაზე. მომდევნო შემცირებული დოზები ყოველ 12 სთ-ში მიიღება და მათი განსაზღვრა შესაძლებელია შემდეგი ფორმულით:

მომდევნო დოზა (მგ) =	პაციენტის კრეატინინის კლირენსი (მლ/წთ)	x საწყისი დოზა(მგ)
	კრეატინინის კლირენსი ნორმაში (მლ/წთ)

ვენაში შესაყვანი ხსნარების მომზადება:
ინტრავენური ინფუზიისათვის განკუთვნილი ხსნარის მოსამზადებლად იყენებენ შემდეგ გამხსნელებს:
– 5% დექსტროზის საინექციო ხსნარი;
– 5% დექსტროზისა და 0.2% ნატრიუმის ქლორიდის საინექციო ხსნარი;
– 5% დექსტროზისა და 0.45% ნატრიუმის ქლორიდის საინექციო ხსნარი;
– 0.9% ნატრიუმის ქლორიდის საინექციო ხსნარი;
– რინგერის ლაქტატის საინექციო ხსნარი;
– რინგერის ლაქტატისა და 5% დექსტროზის საინექციო ხსნარი.
ამიკაცინის რეკომენდებული დოზა იხსნება 100–200 მლ სტერილურ გამხსნელში. ამიკაცინის კონცენტრაცია ხსნარში არ უნდა აღემატებოდეს 5 მგ/მლ-ს. ინტრავენური ინფუზიის ხანგრძლივობაა 0.5–1 სთ, ჩვილ ბავშვებში – 1–2 სთ.
2.5–5.0 მგ/მლ კონცენტრაციით მომზადებული ლიკაცინის ხსნარი სტაბილურია 24 სთ-ის განმავლობაში 25ºC ტემპერატურაზე.

გვერდითი მოვლენები:
საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: გულისრევა, ღებინება, ღვიძლის ფუნქციის დარღვევა (ღვიძლის ტრანსამინაზების აქტივობის გაზრდა, ჰიპერბილირუბინემია);
სისხლმბადი სისტემის მხრივ: ანემია, ლეიკოპენია, გრანულოციტოპენია, თრომბოციტოპენია, ეოზინოფილია;
ნერვული სისტემის მხრივ: თავის ტკივილი, ძილიანობა, ნეიროტოქსიკური მოქმედება (კუნთების ტრემორი, პარესთეზია, ეპილეფსიური კრუნჩხვები), ნერვ-კუნთოვანი გადაცემის დარღვევა (სუნთქვის შეჩერება);
გრძნობათა ორგანოების მხრივ: ოტოტოქსიკურობა – სმენის დაქვეითება, ვესტიბულური (მოძრაობის დისკოორდინაცია და სხვა) და ლაბირინთული დარღვევები, შეუქცევადი სიყრუე; ცალკეულ შემთხვევებში ამიკაცინის თვალის მინისებრ სხეულში შეყვანისას შეიძლება განვითარდეს სისხლჩაქცევა ბადურაზე ყვითელი ხალის მიდამოში, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს მხედველობის შეუქცევადი დაკარგვა;
შარდგამომყოფი სისტემის მხრივ: ნეფროტოქსიკურობა – ოლიგურია, პროტეინურია, მიკროჰემატურია, იშვიათად – თირკმლის უკმარისობა;
ალერგიული რეაქციები: გამონაყარი კანზე, ქავილი, კანის ჰიპერემია, ჭინჭრის ციება, კვინკეს შეშუპება;
სხვა: ჰიპოტენზია, ართრალგია, ჰიპომაგნემია.
გვერდითი მოვლენების განვითარების რისკი განსაკუთრებით დიდია თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში.

უკუჩვენება:
* მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის ან ამინოგლიკოზიდების ჯგუფის სხვა ანტიბიოტიკების მიმართ;
* სმენის ნერვის ნევრიტი;
* თირკმლის მძიმე უკმარისობა აზოტემიით და ურემიით.
* პრეპარატი სიფრთხილით გამოიყენება მიასთენიის, პარკინსონიზმის, ბოტულიზმის (ამინოგლიკოზიდებმა შეიძლება გამოიწვიოს ნერვ-კუნთოვანი ბლოკადა, რაც უფრო მეტად ადუნებს ჩონჩხის მუსკულატურას), დეჰიდრატაციის, თირკმლის უკმარისობის დროს, ასევე ახალშობილებსა (განსაკუთრებით, დღენაკლულებში) და ხანდაზმულ პაციენტებში.
ორსულობა და ლაქტაცია:
* ადეკვატური და სათანადოდ კონტროლირებადი კლინიკური კვლევების არარსებობის გამო ორსულობის პერიოდში ამიკაცინის გამოყენება რეკომენდებული არ არის. პრეპარატის ორსულობის დროს გამოყენება დასაშვებია იმ შემთხვევაში, როდესაც დედისათვის მოსალოდნელი სარგებელი მკვეთრად სჭარბობს ნაყოფზე უარყოფითი მოქმედების პოტენციურ რისკს.
* პრეპარატი მცირე რაოდენობით გადადის დედის რძეში, მაგრამ კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან ცუდად შეიწოვება, ამიტომ ბუნებრივ კვებაზე მყოფ ბავშვებში ამიკაცინით გამოწვეული გართულებები რეგისტრირებული არ არის. მიუხედავად ამისა, ლიკაცინით მკურნალობის პერიოდში საჭიროა ძუძუთი კვების შეწყვეტა.

განსაკუთრებული მითითებები:
* ლიკაცინს გამოყენების წინ განსაზღვრავენ დაავადების გამომწვევი მიკროორგანიზმების მგრძნობელობას ამიკაცინის მიმართ. ამისათვის იყენებენ სპეციალურ დისკებს, რომლებიც შეიცავს 30 მკგ ამიკაცინს. თუ დისკზე მიკროორგანიზმის ზრდისაგან თავისუფალი ზონის დიამეტრი უდრის ან აღემატება 17 მმ-ს, მიიჩნევა, რომ მიკროორგანიზმი მგრძნობიარეა ამიკაცინის მიმართ, თუ დიამეტრი 15 მმ-დან 16 მმ-მდეა – მიკროორგანიზმი ზომიერად მგრძნობიარეა, 14 მმ-ზე ნაკლები დიამეტრის შემთხვევაში – მიკროორგანიზმი რეზისტენტულია.
* მკურნალობის პერიოდში არანაკლებ კვირაში ერთხელ საჭიროა თირკმლის, სმენის ნერვისა და ვესტიბულური აპარატის ფუნქციების კონტროლი.
თირკმლის ფუნქციის დარღვევის სიმპტომების გამოვლენისას საჭიროა დოზის კორექცია ან პრეპარატის მიღების შეწყვეტა (ჰიპერაზოტემიის ან/და ოლიგურიის შემთხვევაში).
* ნეფრო- და ნეიროტოქსიკურობის (მათ შორის, ოტოტოქსიკურობა) განვითარების რისკი შედარებით მაღალია თირკმლის ფუნქციის დარღვევის მქონე პაციენტებში, ასევე პრეპარატის მაღალი დოზით (დღე-ღამეში 1.5 გ-ზე მეტი) ან/და ხანგრძლივი დროით (10 დღეზე მეტი) დანიშვნისას. ავადმყოფების ამ კატეგორიას შეიძლება დასჭირდეს თირკმლის ფუნქციის ყოველდღიური კონტროლი.
* არადამაკმაყოფილებელი აუდიომეტრული ტესტის შემთხვევაში საჭიროა პრეპარატის დოზის შემცირება ან მკურნალობის შეწყვეტა. პაციენტებს, რომლებსაც უვითარდებათ კოხლეარული დარღვევა ამიკაცინით მკურნალობის პროცესში, ტოქსიკური ეფექტის მანიშნებელი სიმპტომები შეიძლება არ აღენიშნებოდეს. სრული ან ნაწილობრივი, შეუქცევადი, ორმხრივი სიყრუე შეიძლება მკურნალობის შეწყვეტის შემდეგ გამოვლინდეს.
შარდგამომყოფი გზების ინფექციურ-ანთებითი დაავადების მქონე პაციენტებისათვის რეკომენდებულია სითხის დიდი რაოდენობით მიღება.
სამკურალო პრეპარატის შემადგენლობაში შემავალმა ნატრიუმის მეტაბისულფიტმა ალერგიული ანამნეზის მქონე ავადმყოფებში შეიძლება განაპირობოს ალერგიული გართულებების განვითარება (ანაფილაქსიური რეაქციების ჩათვლით).
* მკურნალობის 3–5 დღის შემდეგ დადებითი კლინიკური დინამიკის არარსებობის შემთხვევაში საჭიროა პრეპარატის მიღების შეწყვეტა და ამიკაცინის მიმართ დაავადების გამომწვევის მგრძნობელობის კიდევ ერთხელ განსაზღვრა (საეჭვოა მიკროორგანიზმთა რეზისტენტული შტამების განვითარება).

ურთიერთქმედება სხვა სამკურნალო საშუალებებთან:
– ლიკაცინი ფარმაცევტულად შეუთავსებელია პენიცილინისა და ცეფალოსპორინების ჯგუფის ანტიბიოტიკებთან, ჰეპარინთან, კაპრეომიცინთან, ამფოტერიცინ B-სთან, ჰიდროქლოროთიაზიდთან, ერითრომიცინთან, ნიტროფურანტოინთან, B და C ჯგუფის ვიტამინებთან, კალიუმის ქლორიდთან.
– ამიკაცინი ავლენს სინერგიზმს კარბენიცილინთან, ბენზილპენიცილინთან, ცეფალოსპორინებთან (თირკმლის მძიმე ქრონიკული უკმარისობის დროს ბეტა-ლაქტამურმა ანტიბიოტიკებმა შეიძლება შეამციროს ამინოგლიკოზიდების ეფექტი) ურთიერთქმედებისას.
ამიკაცინის და ნალიდიქსის მჟავას, პოლიმიქსინ B-ს, ცისპლატინისა და ვანკომიცინის ერთდროული გამოყენებისას იზრდება ოტო- და ნეფროტოქსიკურობის განვითარების რისკი.
– ცეფალოსპორინები, პენიცილინები, სულფანილამიდური, დიურეზული (განსაკუთრებით, ფუროსემიდი) და ანთების საწინააღმდეგო არასტეროიდული საშუალებები ბლოკავს ამინოგლიკოზიდების ელიმინაციას ნეფრონის მილაკებში მათთან კონკურენტული სეკრეციის გამო, ზრდის სისხლის შრატში მათ კონცენტრაციას, რითაც აძლიერებს ამ პრეპარატების ნეფრო- და ნეიროტოქსიკურობას.
– ამიკაცინი აძლიერებს კურარესმაგვარი სამკურნალო საშუალებების მიორელაქსაციურ მოქმედებას.
– მეტოქსიფლურანი, პარენტერული გამოყენების პოლიმიქსინები, კაპრეომიცინი და სხვა სამკურნალო საშუალებები, რომლებიც ბლოკავს ნერვ-კუნთოვან გადაცემას (საანესთეზიო ინჰალაციური ჰალოგენიზებული ნახშირწყალბადები, ნარკოტიკული ანალგეტიკები);

– ასევე ციტრატული სისხლის მასიური ტრანსფუზია ზრდის სუნთქვის გაჩერების რისკს (განსაკუთრებით, ამიკაცინის ინტრაპერიტონეალური შეყვანისას).
ინდომეტაცინის პარენტერული შეყვანა ზრდის ამინოგლიკოზიდების ტოქსიკური მოქმედების რისკს (T_1/2იზრდება, კლირენსი მცირდება).
– ამიკაცინი ამცირებს ანტიმიასთენური სამკურნალო საშუალებების ეფექტს.

ჭარბი დოზირება:
სიმპტომები: ტოქსიკური რეაქციები (სმენის დაკარგვა, ატაქსია, თავბრუსხვევა, შარდვის აქტის დარღვევა, წყურვილის შეგრძნება, მადის დაქვეითება, გულისრევა, ღებინება, ყურებში შუილი ან დაგუბების შეგრძნება, სუნთქვის დარღვევა).
მკურნალობა: ნერვ-კუნთოვანი ბლოკადის მოსახსნელად და მისი შედეგების კორექციისათვის მიზანშეწონილია ჰემოდიალიზის ან პერიტონეალური დიალიზის ჩატარება; ანტიქოლინესთერაზული საშუალებებისა და კალციუმის მარილების დანიშვნა, ფილტვების ხელოვნური ვენტილაციის, სხვა სიმპტომური და შემანარჩუნებელი თერაპიის ჩატარება.

შენახვის პირობები:
ინახება არა უმეტეს 25ºC ტემპერატურაზე, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას. დაუშვებელია პრეპარატის გაყინვა.

ვარგისიანობის ვადა: 3 წელი.

აფთიაქიდან გაცემის პირობა:
გაიცემა რეცეპტით.

ლითიუმელი – LITHIUMEEL – ЛИТИУМЕЛЬ

მწარმოებელი: HEEL, გერმანია

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

სახსრების დაავადებების სამკურნალო ჰომეოპათიური საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

სუბლინგვალური ტაბლეტები: შეფუთვაში 50 და 250 ც.

1 ტაბ.

Lithium carbonicum D3 …….. 30 მგ

Colchicum D4 ………………… 30 მგ

Ferrum phosphoricum D6 …. 30 მგ

Natrium carbonicum D4 ……. 30 მგ

Nux vomica D6 ……………… 90 მგ

Rhus toxicodendron D6 ….. 90 მგ

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

პრეპარატი წარმოადგენს ჰომეოპათიური წესით მომზადებულ კომპლექსურ ანტიჰომოტოქსიკოლოგიურ სამკურნალო საშუალებას, რომლის შემადგენლობაში შედის მცენარეული, მინერალური და ცხოველური წარმოშობის ნივთიერებები.

ჰომოტოქსინების (ადამიანის ტოქსინები) შესახებ დოქტორ რეკევეგის მოძღვრების მიხედვით მათი მოქმედება დაფუძნებულია ორგანიზმის იმუნური სისტემის გააქტივებაზე და მისი ფუნქციის ნორმალიზაციაზე.

ჩვენებები:

რევმატოიდული ართრიტი, დიათეზი – პოდაგრის და რევმატიზმის შემთხვევაში;
კოქსიტები, პირველადი ქრონიკული პოლიართრიტი და მუხლის სახსრის დაავადებები.

მიღების წესი და დოზირება:

ჩვეულებრივ ინიშნება 1 ტაბლეტი 3-ჯერ დღეში.

გამოყენების წესი: ჭამამდე ნახევარი საათით ადრე სუბლინგვალურად სულ გაწოვამდე წყლის მიყოლების გარეშე.

გვერდითი მოვლენები:

არ არის დადგენილი.

უკუჩვენებები:

არ მიიღება ორსულობისას და ლაქტაციის პერიოდში, აგრეთვე Rhus toxicodendron-ის მიმართ განსაკუთრებული მგრძნობელობის შემთხვევაში.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

აღსანიშნავ თავისებურებათა გარეშე.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება ოთახის ტემპერატურაზე მშრალ, მზის სხივების პირდაპირი ზემოქმედებისა და გადახურებისაგან დაცულ, ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 5 წელი.

ლიზობაქტი – LYSOBACT – ЛИЗОБАКТ

საერთაშორისო დასახელება:

LYSOZYME+PYRIDOXINE

მწარმოებელი: Bosnalijek,d.d.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

საწუწნი ტაბლეტები თეთრი ან თეთრი მოყვითალო ან კრემისფერი, მრგვალი ფორმის გამყოფი ხაზით ერთ მხარეს.

1 ტაბ.

ლიზოციმის ჰიდროქლორიდი …………20მგ

პირიდოქსინის ჰიდროქლორიდი ……. 10მგ

დამხმარე ნივთიერებები:

ლაქტოზას მონოჰიდრატი, ტრაგანტი, მაგნიუმის სტეარატი, ნატრიუმის საქარინი, ვანილინი.

კლინიკო–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

ლორ–პრაქტიკაში და სტომატოლოგიაში გამოსაყენებელი ადგილობრივი ანტისეპტიკი.

ფარმაკოლოგიური მოქმედება:

ლიზოციმი ცილოვანი ბუნების ფერმენტია (მუკოლიტური ენზიმი მუკოლეპტიდ–N-– აცეტილმურამილ–ჰიდროლაზა) და გამოიყენება როგორც ანტისეპტიკი (იწვევს გრამდადებითი და გრამუარყოფითი ბაქტერიებისა და სოკოების უჯრედული მემბრანის ლიზისს), ხასიათდება ასევე ანტივირუსული აქტიობით.

პირიდოქსინი უზრუნველყოფს პირის ღრუს ლორწოვანის რეგენერაციას და ახდენს ანტიაფტოზურ ეფექტს.

ფარმაკოკინეტიკა:

პრეპარატის ფარმაკოკინეტიკაზე მონაცემები არ არის.

ჩვენებები:

პირის ღრუს, ღრძილებისა და ხორხოს ლორწოვანი გარსის ინფექციურ– ანთებითი დაავადებების პროფილაქტიკა და მკურნალობა:

სტომატიტი;
გინგივიტი;
პირის ღრუს ლორწოვანი გარსის ჰერპესული დაზიანება;
პირის ღრუს ლორწოვანი გარსის სხვადასხვა ეთიოლოგიის ეროზია;
ზედა სასუნთქი გზების კატარალური მოვლენები.

მიღების წესები:

პრეპარატი ინიშნება 2–2 ტაბლეტი 3–4–ჯერ დღეში. მკურნალობის კურსი შეადგენს 8 დღეს. აუცილებლობისას მკურნალობის კურსი შეიძლება გახანგრძლივდეს.

ლიზობაქტიმის ტაბლეტები უნდა გაიწუწნოს ნელა, გახსნილი მასა რაც შეიძლება დიდხანს უნდა დაყოვნდეს პირის ღრუში. ტაბლეტი არ უნდა გადაიყლაპოს.

გვერდითი მოქმედება:

იშვიათად: ალერგიული რეაქციები;

პრეპარატი კარგად აიტანება.

უკუჩვენებები:

პრეპარატის კომპონენტების მიმართ მომატებული მგრძნობელობა.

ორსულობა და ლაქტაცია:

ორსულობისა და ლაქტაციისას პრეპარატის მიღება ნაჩვენებია.

განსაკუთრებული მითითებები:

ალერგიული რეაქციების გამოვლენისას პრეპარატის მიღება უნდა შეწყდეს.

ჭარბი დოზირება:

ლიზობაქტიმის ჭარბი დოზირების შესახებ ინფორმაცია არ არის.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

ერთდროული გამოყენებისას ლიზობაქტიმი აძლიერებს ანტიბიოტიკებისა და ნიტროფურანების თერაპიულ ეფექტს (მათ შორის, პენიცილინის, ქლორამფენიკოლის, ნიტროფურანტოინის).

შენახვის პირობები და ვადები:

პრეპარატის შენახვა საჭიროა ბავშვებისათვის მიუწვდომელ ადგილზე 10⁰C–დან 30⁰C–მდე.

ვადა – 5 წელი.

ლიზლი SR – LIZLY SR – ЛИЗЛИ SR

საერთაშორისო დასახელება:

AMBROXOL

მწარმოებელი: ავერსი-რაციონალი,საქართველო

მოქმედი ნივთიერება: ამბროქსოლი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

მუკოლიზური და ამოსახველებელი საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

კაფსულები: ბლისტერზე 10 კაფს., შეფუთვაში 5 ბლისტერი.

1 კაფს.

ამბროქსოლის ჰიდროქლორიდი ……………. 75 მგ

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

ამბროქსოლის ჰიდროქლორიდი ბენზილამინების ჯგუფის ბრომჰექსინის აქტიური მეტაბოლიტია, რომელიც ხასიათდება მუკოლიზური და ამოსახველებელი მოქმედებით.

პრეპარატი ასტიმულირებს ბრონქების ლორწოვანი გარსის ადენოციტების მიერ სეკრეტის გამოყოფას, რითაც ხელს უწყობს ნახველის გათხიერებას. იგი ააქტივებს ჰიდროლიზურ ფერმენტებს და აძლიერებს ლიზოსომების გამოთავისუფლებას კლარის უჯრედებიდან, რაც იწვევს ბრონქულ სეკრეტში მჟავე მუკოპოლისაქარიდების დაშლას. ლიზლი SR-ის მოქმედებით ძლიერდება სურფაქტანტის წარმოქმნის პროცესი ალვეოლებსა და ბრონქებში, რაც ასევე აუმჯობესებს ბრონქული სეკრეტის რეოლოგიურ მაჩვენებლებს. ამცირებს მის სიბლანტესა და ადჰეზიურ თვისებებს. ლიზლი SR ასტიმულირებს ბრონქების მოციმციმე ეპითელუმის წამწამების მოძრაობას, რაც ხელს უწყობს ნახველის ევაკუაციას, ამცირებს ბრონქების სპასტიკურ ჰიპერრეაქტიულობას. პრეპარატი ხასიათდება ანთების საწინააღმდეგო და ანტიოქსიდანტური მოქმედებით, ზრდის ადგილობრივ იმუნიტეტს.

ლიზლი SR-ის მოქმედება იწყება მიღებიდან 30 წთ-ის შემდეგ. მაქსიმალური თერაპიული ეფექტი ვლინდება მკურნალობის მესამე დღეს.

ფარმაკოკინეტიკა:

ლიზლი SR-ის პერორალური მიღებისას ამბროქსოლი თანდათანობით გამოთავისუფლდება კაფსულირებული მასიდან და მთლიანად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. მაქსიმალურ კონცენტრაციას პლაზმაში 0.5-3 სთ-ში აღწევს. პრეპარატის ბიოშეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 70%-ს. პლაზმის ცილებს უკავშირდება მისი 80%.

მაღალი ტროპიზმის გამო, იგი ადვილად ნაწილდება ბრონქების ლორწოვან გარსსა და ფილტვის ქსოვილში. ამბროქსოლი გადის ჰემატოენცეფალურ და პლაცენტურ ბარიერებს, მისი კონცენტრაცია ნაყოფის პლაზმაში დედის პლაზმასთან შედარებით 2-4-ჯერ მეტია. პრეპარატი გადადის დედის რძეში. ამბროქსოლის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 8-10 სთ-ს. T_1/2 ხანგრძლივდება თირკმლის მძიმე ქრონიკული უკმარისობის დროს და არ იცვლება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას. პრეპარატი პირველად მეტაბოლიზმს განიცდის ღვიძლში არააქტიური კონიუგატების (დიქრომანტრანილის მჟავა, გლუკურონიდები) წარმოქმნით. ორგანიზმიდან გამოიყოფა თირკმლების საშუალებით: 90% – წყალში ხსნადი მეტაბოლიტების სახით, 5% – უცვლელი სახით. ამბროქსოლი არ განიცდის კუმულაციას.

ჩვენება:

სასუნთქი სისტემის მწვავე და ქრონიკული დაავადებები, რომელთაც თან ახლავს ნახველის გაძნელებული გამოყოფა: ბრონქიტი, ბრონქიოლიტი, ბრონქული ასთმა, პნევმონია, მუკოვისციდოზი, ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, ბრონქოექტაზიური დაავადება;
ბრონქებსა და ფილტვებში შეგუბებით მიმდინარე დაავადებების პროფილაქტიკა (ქირურგიული ოპერაციების შემდეგ, ტრავმების დროს და სხვა).

მიღების წესი და დოზირება:

მოზრდილებსა და ბავშვებში 12 წლის ასაკის ზემოთ ინიშნება თითო კაფსულა ერთხელ დღეში ერთსა და იმავე დროს.

ლიზლი SR მიიღება ჭამის შემდეგ დიდი რაოდენობით სითხესთან ერთად რაც ხელს უწყობს პრეპარატის მუკოლიზური მოქმედების გაძლიერებას. მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად ექიმის მიერ და დამოკიდებულია ავადმყოფობის სიმძიმის ხარისხზე. პრეპარატის ხანგრძლივად გამოყენება საჭიროებს ექიმის მეთვალყურეობას. დოზირების რეჟიმის დარღვევისას მკურნალობის ეფექტი მცირდება.

გვერდითი მოვლენები:

პრეპარატის რეკომენდებული დოზებით მიღებისას გვერდითი მოვლენები არ აღინიშნება.

იშვიათად მოსალოდნელია:

საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: დისპეფსიური მოვლენები;

სასუნთქი სისტემის მხრივ: სასუნთქი გზების ლორწოვანი გარსის სიმშრალე, რინორეა;

ალერგიული რეაქციები: გამონაყარი კანზე, ქავილი, ჭინჭრის ციება, ანგიონევროზული შეშუპება; ცალკეულ შემთხვევებში – ალერგიული კონტაქტური დერმატიტი; ერთეულ შემთხვევებში – ანაფილაქსიური ტიპის რეაქციები (მათ შორის, ანაფილაქსიური შოკი);

სხვა: ზოგადი სისუსტე, თავის ტკივილი, დიზურია.

უკუჩვენება:

* მომატებული მგრძნობელობა პრეპარატის რომელიმე კომპონენტის ან ბრომჰექსინის მიმართ.

ორსულობა და ლაქტაცია:

* ლიზლი SR-ის გამოყენება ორსულობის I ტრიმესტრში არ არის რეკომენდებული.

* პრეპარატის მიღება ორსულობის II და III ტრიმესტრში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, როდესაც დედისათვის მოსალოდნელი სარგებელი მკვეთრად სჭარბობს ნაყოფზე მოსალოდნელი უარყოფითი მოქმედების პოტენციურ რისკს.

* პრეპარატი გადადის დედის რძეში, რის გამოც მკურნალობის პერიოდში საჭიროა ძუძუთი კვების შეწყვეტა.

განსაკუთრებული მითითებები:

* ლიზლი SR სიფრთხილით გამოიყენება თირკმლის ფუნქციის დარღვევის ან/და ღვიძლის მძიმე დაზიანების შემთხვევაში;

* მოტორული ბრონქოპათიის დროს, ვინაიდან მოსალოდნელია ნახველის ევაკუაციის შეფერხება;

* პრეპარატმა შეიძლება გავლენა იქონიოს კუჭისა და 12-გოჯა ნაწლავის წყლულოვანი დაავადების კლინიკურ სურათზე;

* პაციენტი უნდა იყოს ინფორმირებული, რომ მდგომარეობის გაუარესების ან გვერდითი მოვლენების განვითარების შემთხვევაში საჭიროა მიმართოს ექიმს.

პრეპარატის ზემოქმედება ავტოტრანსპორტისა და მექანიზმების მართვის უნარზე:

პრეპარატი არ მოქმედებს სატრანსპორტო საშუალებების მართვის უნარსა და ყურადღების კონცენტრაციაზე.

ჭარბი დოზირება:

პრეპარატის დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში მოსალოდნელია შემდეგი სიმპტომები:

გულისრევა, ღებინება, ფაღარათი და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სხვა დარღვევები, ძლიერი ჰიპერდოზირების შემთხვევაში შესაძლებელია მკვეთრი არტერიული ჰიპოტენზია.

მკურნალობა: პრეპარატის მიღების შეწყვეტა, ღებინების გამოწვევა, კუჭის ამორეცხვა (მხოლოდ ექსტრემალური ჰიპერდოზირების შემთხვევაში პრეპარატის მიღებიდან 1-2 სთ-ის განმავლობაში, სითხეების (რძე, ჩაი), ცხიმიანი საკვების მიღება, გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის მუდმივი კონტროლი, აუცილებლობის შემთხვევაში – სიმპტომური მკურნალობის ჩატარება.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

– ლიზლი SR ხელს უწყობს ბრონქების ლორწოვან გარსსა და ბრონქულ სეკრეტში ანტიმიკრობული საშუალებების (ამოქსიცილინი, ცეფუროქსიმი, ერითრომიცინი, დოქსიციკლინი, სულფანილამიდები) შეღწევას.

– ამბროქსოლის თეოფოლინთან ერთად გამოყენებისას იზრდება მისი კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში, რაც მკურნალობის ვადის შემცირების შესაძლებლობას იძლევა. მონაცემები ამბროქსოლისა და ბრონქული ასთმის ბაზისურ თერაპიაში გამოყენებული სხვა საშუალებების (ბრონქოდილატატორები, მეთილქსანთინის წარმოებულები, კორტიკოსტეროიდები) ურთიერთქმედების შესახებ არ მოიპოვება.

– არ არის რეკომენდებული პრეპარატის დანიშვნა ხველის საწინააღმდეგო საშუალებებთან (მათ შორის, კოდეინთან) ერთად, რადგან ხველის შესუსტება აფერხებს ნახველის გამოყოფას.

– შესაძლებელია ამბროქსოლის გამოყენება საგულე გლიკოზიდებთან, დიუეზულ და ტოკოლიზურ საშუალებებთან ერთად.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება არა უმეტეს 25⁰C ტემპერატურაზე, მშრალ, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას.

ვარგისიანობის ვადა: 2 წელი.

ლიზლი – LIZLY – ЛИЗЛИ

საერთაშორისო დასახელება:

AMBROXOL

მწარმოებელი: ავერსი-რაციონალი, საქართველო

მოქმედი ნივთიერება: ამბროქსოლი

კლინიკურ–ფარმაკოლოგიური ჯგუფი:

მუკოლიზური და ამოსახველებელი საშუალება.

შემადგენლობა და გამოშვების ფორმა:

ტაბლეტები: ბლისტერზე 10 ტაბ., შეფუთვაში 5 ბლისტერი.

1 ტაბ.

ამბროქსოლის ჰიდროქლორიდი …………. 30 მგ

დამხმარე ნივთიერებები:

მიკროკრისტალური ცელულოზა, ლაქტოზის მონოჰიდრატი, ნატრიუმის სახამებლის გლიკოლატი, გასუფთავებული ტალკი, კოლოიდური სილიციუმის დიოქსიდი, მაგნიუმის სტეარატი.

სიროფი: ფლაკონში დოზირებული ხუფით 100 მლ.

5 მლ

ამბროქსოლის ჰიდროქლორიდი ………… 15 მგ

დამხმარე ნივთიერებები:

შაქარი, თხევადი სორბიტოლი, პროპილენგლიკოლი, მეთილპარაბენი, პროპილპარაბენი, ლიმონმჟავა, ფორთოხლის არომატიზატორი, გასუფთავებული წყალი.

ფარმაკოლოგიური თვისებები:

პრეპარატი ასტიმულირებს ბრონქების ლორწოვანი გარსის ადენოციტების მიერ სეკრეტის გამოყოფას, რითაც ხელს უწყობს ნახველის გათხიერებას. იგი ააქტივებს ჰიდროლიზურ ფერმენტებს და აძლიერებს ლიზოსომების გამოთავისუფლებას კლარის უჯრედებიდან, რაც იწვევს ბრონქულ სეკრეტში მჟავე მუკოპოლისაქარიდების დაშლას. ლიზლის მოქმედებით ძლიერდება სურფაქტანტის წარმოქმნის პროცესი ალვეოლებსა და ბრონქებში, რაც ასევე აუმჯობესებს ბრონქული სეკრეტის რეოლოგიურ მაჩვენებლებს, ამცირებს მის სიბლანტესა და ადჰეზიურ თვისებებს. პრეპარატი, სურფაქტანტის სინთეზის სტიმულირებით, ამცირებს რესპირაციული დისტრეს-სინდრომის განვითარების რისკს ახალშობილებში (მათ შორის, დღენაკლულებში). ლიზლი ასტიმულირებს ბრონქების მოციმციმე ეპითელიუმის წამწამების მოძრაობას, რაც ხელს უწყობს ნახველის ევაკუაციას, ამცირებს ბრონქების სპასტიკურ ჰიპერრეაქტიულობას. პრეპარატი ხასიათდება ანთების საწინააღმდეგო და ანტიოქსიდანტური მოქმედებით, ზრდის ადგილობრივ იმუნიტეტს. პრეპარატის მოქმედება იწყება მიღებიდან 30 წთ-ის შემდეგ და გრძელდება 6-12 სთ-ის განმავლობაში (დოზის შესაბამისად). მაქსიმალური თერაპიული ეფექტი ვლინდება მკურნალობის მესამე დღეს.

ფარმაკოკინეტიკა:

ლიზლი სწრაფად და თითქმის მთლიანად შეიწოვება კუჭ-ნაწლავის ტრაქტიდან. მაქსიმალურ კონცენტრაციას პლაზმაში 0.5-3 სთ-ში აღწევს. პრეპარატის ბიოშეღწევადობა შეადგენს დაახლოებით 70%-ს. პლაზმის ცილებს უკავშირდება მისი 80%.

მაღალი ტროპიზმის გამო, პრეპარატი ადვილად ნაწილდება ბრონქების ლორწოვან გარსსა და ფილტვის ქსოვილში. ამბროქსოლი გადის ჰემატოენცეფალურ და პლაცენტურ ბარიერებს, მისი კონცენტრაცია ნაყოფის პლაზმაში დედის პლაზმასთან შედარებით 2-4-ჯერ მეტია. პრეპარატი გადადის დედის რძეში. ამბროქსოლის ნახევარგამოყოფის პერიოდი შეადგენს 8-10 სთ-ს. T_1/2 ხანგრძლივდება თირკმლის მძიმე ქრონიკული უკმარისობის დროს და არ იცვლება ღვიძლის ფუნქციის დარღვევისას. პრეპარატი პირველად მეტაბოლიზმს განიცდის ღვიძლში არააქტიური კონიუგატების (დიბრომანტრანილის მჟავა, გლუკურონიდები) წარმოქმნით. ორგანიზმიდან გამოიყოფა თირკმლების საშუალებით: 90% – წყალში ხსნადი მეტაბოლიტების სახით, 5% – უცვლელი სახით. ამბროქსოლი არ განიცდის კუმულაციას.

ჩვენებები:

სასუნთქი სისტემის მწვავე და ქრონიკული დაავადებები, რომელთაც თან ახლავს ნახველის გაძნელებული გამოყოფა: ბრონქიტი, ბრონქიოლიტი, ბრონქული ასთმა, პნევმონია, მუკოვისციდოზი, ფილტვების ქრონიკული ობსტრუქციული დაავადება, ბრონქოექტაზიური დაავადება;
ბრონქებსა და ფილტვებში შეგუბებით მიმდინარე დაავადებების პროფილაქტიკა (ქირურგიული ოპერაციების შემდეგ, ტრავმების დროს და სხვა).

მიღების წესი და დოზირება:

ტაბლეტები:

მოზრდილებსა და ბავშვებში 12 წლის ასაკის ზემოთ მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 2-3 დღის განმავლობაში რეკომენდებულია 1 ტაბლეტი (30 მგ) 3-ჯერ დღეში, შემედგ 1 ტაბლეტი 2-ჯერ ან 1/2 ტაბლეტი (15 მგ) 3-ჯერ დღეში. საჭიროების შემთხვევაში თერაპიული ეფექტის გასაძლიერებლად შესაძლებელია 2 ტაბლეტის (60 მგ) დანიშვნა 2-ჯერ დღეში.

5-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში ინიშნება 1/2 ტაბლეტი 2-3-ჯერ დღეში.

სიროფი:

მოზრდილებსა და ბავშვებში 12 წლის ასაკის ზემოთ მკურნალობის დაწყებიდან პირველი 2-3 დღის განმავლობაში რეკომენდებულია 10 მლ 3-ჯერ დღეში, შემდეგ 10 მლ 2-ჯერ ან 5 მლ 3-ჯერ დღეში.

მოზრდილებში შესაძლებელია 20 მლ-ის მიღება 2-ჯერ დღეში თერაპიული ეფექტის მისაღწევად.

5-დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვებში რეკომენდებული 5 მლ 2-3-ჯერ დღეში.

2-დან 5 წლამდე ასაკის ბავშვებში რეკომენდებულია 2.5 მლ 3-ჯერ დღეში.

2 წლამდე ასაკის ბავშვებში ინიშნება 2.5 მლ 2-ჯერ დღეში.

ლიზლი (ტაბლეტები ან სიროფი) მიიღება ჭამის შემდეგ დიდი რაოდენობის სითხესთან ერთად, რაც ხელს უწყობს პრეპარატის მუკოლიზური მოქმედების გაძლიერებას.

თირკმლის მწვავე უკმარისობის ან ღვიძლის ფუნქციის მძიმე დარღვევის შემთხვევაში საჭიროა პრეპარატის დოზის შემცირება ან მიღებებს შორის ინტერვალის გაზრდა. მკურნალობის ხანგრძლივობა განისაზღვრება ინდივიდუალურად ექიმის მიერ და დამოკიდებულია ავადმყოფობის სიმძიმის ხარისხზე. პრეპარატის ხანგრძლივად გამოყენება საჭიროებს ექიმის მეთვალყურეობას. მკურნალობის კურსის გახანგრძლივების შემთხვევაში შესაძლებელია დოზის 2-ჯერ შემცირება. დოზირების რეჟიმის დარღვევისას მკურნალობის ეფექტი მცირდება.

გვერდითი მოვლენები:

იშვიათად მოსალოდნელია:

საჭმლის მომნელებელი სისტემის მხრივ: დისპეფსიური მოვლენები;

სხვა: ზოგადი სისუსტე, თავის ტკივილი, დიზურია.

უკუჩვენებები:

ორსულობა და ლაქტაცია:

* ლიზლის გამოყენება ორსულობის I ტრიმესტრში არ არის რეკომენდებული.

* პრეპარატის მიღება ორსულობის II და III ტრიმესტში დასაშვებია იმ შემთხვევაში, როდესაც დედისათვის მოსალოდნელი სარგებელი მკვეთრად სჭარბობს ნაყოფზე მოსალოდნელი უარყოფითი მოქმედების პოტენციურ რისკს.

განსაკუთრებული მითითებები:

* ლიზლი სიფრთხილით გამოიყენება თირკმლის ფუნქციის დარღვევის ან/და ღვიძლის მძიმე დაზიანების შემთხვევაში, მოტორული ბრონქოპათიის დროს, ვინაიდან მოსალოდნელია ნახველის ევაკუაციის შეფერხება.

* სიროფი შეიცავს შაქრის ისეთ შემცვლელებს, როგორიცაა სორბიტოლი და საქარინი, ამიტომ შესაძლებელია პრეპარატის მიღება შაქრიანი დიაბეტით დაავადებულ პაციენტებში, მხოლოდ იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ სიროფის ყოველი 5 მლ შეიცავს 1.2 გ სორბიტოლს. სიროფი არ შეიცავს ეთანოლს.

* პრეპარატმა შეიძლება გავლენა იქონიოს კუჭისა და 12-გოჯა წალავის წყლულოვანი დაავადების კლინიკურ სურათზე.

პაციენტი უნდა იყოს ინფორმირებული, რომ მდგომარეობის გაუარესების ან გვერდითი მოვლენების განვითარების შემთხვევაში საჭიროა მიმართოს ექიმს.

პრეპარატის ზემოქმედება ავტოტრანსპორტისა და მექანიზმების მართვის უნარზე: პრეპარატი არ მოქმედებს სატრანსპორტო საშუალებების მართვის უნარსა და ყურადღების კონცენტრაციაზე.

ჭარბი დოზირება:

პრეპარატის დოზის გადაჭარბების შემთხვევაში მოსალოდნელია შემდეგი სიპტომები: გულისრევა, ღებინება, ფაღარათი და კუჭ-ნაწლავის ტრაქტის სხვა დარღვევები, ძლიერი ჰიპერდოზირების შემთხვევაში შესაძლებელია მკვეთრი არტერიული ჰიპოტენზია.

მკურნალობა: პრეპარატის მიღების შეწყვეტა, ღებინების გამოწვევა, კუჭის ამორეცხვა (მხოლოდ ექსტრემალური ჰიპერდოზირების შემთხვევაში) პრეპარატის მიღებიდან 1-2 სთ-ის განმავლობაში, სითხეების (რძე, ჩაი) ცხიმიანი საკვების მიღება, გულ-სისხლძარღვთა სისტემის ფუნქციის მუდმივი კონტროლი, აუცილებლობის შემთხვევაში – სიმპტომური მკურნალობის ჩატარება.

სხვა წამლებთან ურთიერთქმედება:

– ლიზლი ხელს უწყობს ბრონქების ლორწოვან გარსსა და ბორონქულ სეკრეტში ანტიმიკრობული საშუალებების (ამოქსიცილინი, ცეფუროქსიმი, ერითრომიცინი, დოქსიციკლინი, სულფანილამიდები) შეღწევას.

– ამბროქსოლის თეოფილინთან ერთად გამოყენებისას იზრდება მისი კონცენტრაცია სისხლის პლაზმაში, რაც მკურნალობის ვადის შემცირების შესაძლებლობას იძლევა. მონაცემები ამბროქსოლისა და ბრონქული ასთმის ბაზისურ თერაპიაში გამოყენებული სხვა საშუალებების (ბრონქოდილატატორები, მეთილქსანთინის წარმოებულები, კორტიკოსტეროიდები) ურთიერთქმედების შესახებ არ მოიპოვება.

– შესაძლებელია პრეპარატის გამოყენება საგულე გლიკოზიდებთან, დიურეზულ და ტოკოლიზურ საშუალებებთან ერთად.

შენახვის პირობები:

პრეპარატი ინახება არა უმეტეს 25⁰C ტემპერატურაზე, მშრალ, სინათლისა და ბავშვებისაგან დაცულ ადგილას. სიროფის გაყინვა დაუშვებელია. ფლაკონის გახსნის შემდეგ სიროფი ვარგისია გამოყენებისათვის 30 დღის განმავლობაში.

ვარგისიანობის ვადა: ტაბლეტები 3 წელი;

სიროფი – 2 წელი.